20/01/2015
"ME THANE TE BEJA DURIM....KUR DURIM VEHT NUK KISHIN....."
O i madhi shpirt, me degjon a jo....?... edhe kjo jete, qe nje lufte per mua, nje lufte pa arsye, me fitore shume te vogla, dhe ndryshime shume te medha brenda meje... ende nuk kam kuptuar asgje, por ndjej se jam ne fund, dhe se nuk do arrij te kuptoj dot me gje, eshte e kote, gjithmone e kam ditur se ka qen e kote... vetem se e ndjeja si nevoje se duhet te vazhdoja, ishte e arsyeshme edhe pse arsye nuk kishte, fakti qe nuk ndihesha i orientuar, kjo e bente te arsyeshme luften time... keshtu u zhyta ne te, si nje hero per nje ideal, ne fund te fundit njeriu nuk eshte gje tjeter vec se nje ideal.... ka qen pikerisht kjo qe me bente te ndihesha i humbur, nuk kam dashur te jem thjesht nje ideal.... Ose te pakten, jo thjesht nje ideal per jeten, doja te isha nje ideal edhe per vdekjen.... doja te isha e verteta, por jo vetem e imja, doja te ishte e verteta e te gjith egzistences....(shfry... dhe vdes....)(i vdekur vazhdoj e flas)nuk arrita dot te jem i mpreht, ne ndjeshmerin time, per te ndjere vdekjen sec ishte, keshtu te mund te kuptoja jeten dhe vdekjen... dhe te vetedijesohesha per te gjithe egzistencen.... (buzeqesh) sa shpirt te varfer kam pasur, sa shume qe u kam dhen nga vetja betejave kunder esences se natyres time, duke e larguar veten time nga vet esenca....deri sa humba... dhe serisht vazhdoja luften... flisja per arsye...duke u larguar nga esenca... nga dashuria........ ndoshta te fotua me e deshperuar... po, aty, te ajo buzeqeshje....aty eshte fshehur... sa e madhe buzeqeshja... me shume se frika... ose ndoshta eshte aq e madhe frika, saqe nuk kuptohet trashtesia e maskes.... aty eshte fshehur, ne heshtje, jo ne zhurmen e buzeqeshjes, as thjesht ne heshtje, por me thell heshtjes, sepse dhe buzeqeshja e ka heshtjen e vet.... diku, pertej..... me thelle... aty gjendem
.Ne antarktid...
atje fshihet ferri
Kur te perqafon akulli
aty duket terri
thelle shihet ne kristalet e ujit
si djalli shpirtrat theri
copat e tyre, akulli me thot
si dhurat merri
duhet te lumturohem ndryshe
shpirtin do me nxjerri
komedi e bukur me maska
qe askush smund te cjerri
Per te njohur veten duhet te ecesh mes gjembave, dhe gjembat qe krijojne plaget duhet te jene pjese e jotja, keshtu do te sherohen plaget....dyshimi eshte gjembi ideal. Por pranueshmeria eshte sherimi i plages. Per te kaluaren nuk di te them rendesine qe kane pasur filozofet ne kohen e tyre, por di te them se nje pjese e tyre kan qen te perndjekur nga shteti i tyre. Sokratin e vrane, Aristoteli levizte nga nje vend ne tjetrin se rrezikonte jeten...etj. Per kohet e sotme mendoj se eshte zhvilluar teoria e relatives...Dhe pranohet sikur te jete aksom nga njerezit me aftesi te mira oratorie.....