Stop Injorancës

Përkrah e mbështes protestën e shoqërisë civile.
Shqipëria nuk është në sh*tje.
Me respekt, Alabbar

💥Intelektual deri në frymën e fundit.💥

Meqenëse kam jetuar duke besuar në mendimin shkencor, në ngritjen shpirtërore e në përparimin shoqëror, që e bën të mundshëm ai, dua të jem i varrosur pa ritual fetar.

Meqenëse kam jetuar dhe kam menduar, në pjesën më të madhe të kohës, duke shprehur pikëpamje kritike ndaj sundimtarëve e pushteteve të tyre, dua të jem i varrosur pa kurrfarë pranie zyrtare.

Varrimin tim dua ta bëjnë vetëm familjarët e mi.

Meqenëse jam kujdesur të jetoj thjesht, ashtu thjesht dua të jem edhe i varrosur: pa fjalime, pa medie, pa lule, afër varrit të gruas sime Shpresës.

Vdes i qetë.

Rexhep Qosja
(nënshkrimi)

Prishtinë, 30.4.2016

Rishikojeni këtë dokumentar me pamje të rralla të 29 viteve më parë, kur ai që sot hedh Molotov, asokohe nisi djemtë e veriut të vrisnin djemtë e Jugut.

1997 Albanian Unrest | Dramatic Footage of Country's Slide Towards Civil War | Archive Documentary How pyramid schemes brought down a country.Throughout March 1997, Albania was pushed to the brink of civil war as unrest and armed violence broke out across ...

Çfarë është kur të bën zhurmë veshi i djathtë?
- Populli: Po flasin keq për ty
- Chat GPT: Pastro dyllin o zhuls

Bashkëshortja ime e dashur Gëzuar 8-Marsin

Përfitoj nga rasti të të falenderoj për gjithçka bën çdo ditë për mua e fëmijët tanë, pa u lodhur, pa u ndalur dhe pa u ankuar kurrë.

Ti je nëna e sakrificës dhe simbol i vetë-mohimit që nuk të dallon kurrë një shenjë lodhjeje apo trishtimi tek sytë.
Gjithmonë e qeshur, gjithmonë e dashur, me zërin tënd të ëmbël e mbushur plot mirësi.

Ti je rregulli dhe qetësia e shtëpisë sonë. Falë teje fëmijët rriten në një ambjent të paqtë, në harmoni dhe plot vetëbesim.
Faleminderit që nuk fut përçarje tek fëmijët dhe nuk i kthen kundra babait apo fisit të tij.
Gëzuar ty që nuk dorëzohesh kurrë. Ty që një fjalë të keqe goja nuk ta tha kurrë. Ti që nuk më përdor si thes boksi për problemet e tua të shkaktuara nga perimenopauza, që nuk më fajëson mua për rënien e euros dhe konfliktin e fundit në Iran. Ty që nuk të soset durimi kurrë, që nuk ke ndrojtje të kërkosh falje dhe nuk u bëre asnjëherë shkak për përplasje apo konflikte.
Ti më mbështet gjithmonë dhe jo rrallë herë me atë qetësinë tënde olimpike që të karakterizon, ti e gjen apo e ke gjithmonë një zgjidhje, para çdo sfide. Falë teje shtëpia jonë duket një strehë e sigurt që nuk lëkundet as para tufanit.
Faleminderit që më je në krahë dhe më mbështet, gjithmonë dhe pa kushte.
Faleminderit që nuk të acaron telefoni apo telekomanda në dorën time, që nuk mi kujton detyrat çdo muaj dhe që nuk ke dhimbje koke në momente të caktuara.
Faleminderit që në momente të vështira, atëherë kur del në pah karakteri i vërtetë i njerëzve, ti nuk i përdor lotët për të manipuluar situatat, që nuk nis të tregosh një shqetësim thjesht për tu shfryrë, por edhe për të marrë një mendim.
Rrofsh që beson tek unë verbërisht dhe kur rastis të vonohem nuk të shkon mendja tek më e keqja...
Të falenderoj që sfidat tona nuk i komplikon apo nuk i hiperbolizon për tu dukur më dramatike seç janë.
Faleminderit që nuk bën krahasime me Reels-at e Instagramit dhe nuk u kushton rëndësi fjalëve të shoqeve të tua beqare apo atyre me martesa të dështuara.
Faleminderit për dashurinë që më jep çdo ditë, për përqafimet kur trokas në derë, për forcën që të karakterizon, për humorin tënd, i cili zbukuron të gjithë shtëpinë tonë dhe për të gjithë energjinë pozitive që shpërndan në familje.

Nuk e dimë si do të ishte jeta jonë pa ty...

Gëzuar 8-Marsin dhe të gjitha grave që ju përshtatet përshkrimi! (S.I)

Gëzuar 8-Marsin të gjithë restoranteve shqiptare

Si mësova brenda një dite të flisja greqishten e lashtë!
✍️ Genc Llakaj
T R E G I M

Në vitin 1990 u gjenda në Athinë.
Kisha afro katërmbëdhjetë muaj që isha arratisur nga Shqipëria, nga fshati Leshnic i Sarandës. Sapo mbërrita në Athinë, nuk di pse, por u ndjeva i mbushur me një krenari të rrallë. Më dukej sikur isha në Fier, në shtëpinë time. Disa emocione të forta, të këndshme, më mbanin pothuajse pa gjumë ato ditë të para të shtatorit dhe mezi prisja çdo mëngjes që zbardhte, për ta shkelur Athinën cep më cep.

Athinën e Sokratit, të Aristotelit, të Platonit dhe të heronjve globalë që i kisha parë dikur në filmat e Rai Uno-s, përmes asaj antene që e kthenim nga perëndimi vetëm kur babain e kishte zënë gjumi i thellë. Isha shumë kurioz të njihja nga afër gjurmët e lashtësisë, kulturën e vjetër të njerëzimit, ata që i dhanë botës qytetërim, filozofi jetese dhe zhvillimin e mëpastajmë.

I etur për dije, por edhe nga nevoja praktike e komunikimit, më duhej të mësoja urgjent gjuhën greke. Ashtu bëra. U regjistrova në një shkollë fetare me ndihmën e një kleriku, Papa Thanasi, një njeri që për ne “vorio-epirotët” e arratisur nga Shqipëria ishte jashtëzakonisht zemërgjerë. Ai udhëhiqte kishën “Shën Nikolla”, në lagjen Kalithea.

Aty afër, rreth dhjetë minuta në këmbë, ishte një ambient i vogël i një zotërie, mësues fetar, që quhej Stelio. Ishte mësues i fillores, por me ndihmën e kishës jepte mësim pasditeve edhe për fëmijët e të huajve, emigrantëve në përgjithësi, të cilët në atë kohë ishin të paktë.

Shkoja me shumë dëshirë të mësoja sa më shpejt dhe sa më mirë gjuhën greke. Në atë kohë njihja shumë pak fjalë komunikuese, por ia dilja të mos mbetesha rrugëve apo pa ngrënë.

Nuk di pse, por tek ai kurs modest më lindi një dëshirë e papritur: të mësoja edhe gjuhën e vjetër greke, e cila përmendej herë pas here me krenari nga mësuesi Stelio, edhe pse as ai vetë nuk dinte ta fliste. Një ditë, i shtyrë nga kureshtja, e pyeta:
— Mësues, sa shkronja ka gjuha greke?
Ai ma ktheu menjëherë, me krenari:
— Njëzet e katër shkronja.
Pastaj, pa më lënë të bëja krahasimet e mia me gjuhën shqipe, shtoi:
— Gjuha moderne greke ka njëzet e katër shkronja, por ajo e vjetra ka pasur shumë më tepër.
U çudita nga padija ime. E pyeta sërish:
— Mësues, çfarë është gjuha e vjetër greke? Çfarë lidhje ka ajo me gjuhën moderne?
Ai buzëqeshi.
— Është gjuha më e bukur në botë, — tha. — Por fatkeqësisht e kemi humbur. Shumë pak njerëz e flasin sot.
U çudita sërish. Ndërkohë, pa pritur heshtjen, më pyeti:
— Po gjuha shqipe, allvaníki glóssa, sa shkronja ka?
— Tridhjetë e gjashtë, — i thashë me zë të lartë, duke ia treguar me gishta, sikur të kisha fituar një ndeshje futbolli.
Në atë moment u ndjeva mirë kur ai buzëqeshi me habi dhe dashamirësi.
— O, — tha, — sa shumë shkronja ka gjuha juaj!

Nuk mu hoq nga mendja ajo çudi e mësues Stelios, atij burri të qetë e modest, gjithmonë dashamirës dhe i gjendur për ne fëmijët emigrantë. Mbi të gjitha, ai gëzonte respekt nga të gjithë, edhe sepse ishte shumë i lidhur me Papa Thanasin, klerikun që na kishte çuar te kursi i tij privat.
Njê ditë prej ditësh, sapo filluam mësimin e pyeta z. Stelio:
— Mësues, po ju e flisni gjuhën e vjetër greke?
— Jo, — tha prerë. — Fatkeqësisht nuk e mësova dot. Por kam disa miq që e flasin edhe sot bukur. Duket si një gjuhë hyjnore.
E vura re që u ndje disi inferior përballë nesh që nuk e fliste gjuhën antike greke, gjuhën e Sokratit, mendova.
Aty për aty, për të mos e humbur rastin, i thashë:
— Kam shumë dëshirë ta mësoj gjuhën e lashtë të popullit tuaj.
Ai qeshi.
— Pas mësimit do të çoj diku ta dëgjosh si fillim, — më tha. — Pastaj do flasim. Dakord?
Mezi prisja të mbaronte mësimi. Më dukej sikur do të kisha një takim me Platonin, Aristotelin dhe gjithë ato mendje të ndritura që hodhën themelet e mendimit filozofik.
Kur mësimi mbaroi, mësues Stelio më tha:
— Gjenc… — nuk e shqiptonte dot emrin tim — hajde, do të të çoj te një mik i vjetër i gjysh*t timi- Barba Andrea. Është afër, në lagjen Plaka.

— Plaka? — i thashë me habi. — Ky emër më duket shqip. Ne “plakë” i themi një gruaje të moshuar.
— Nuk e di, — tha. — Por shkojmë te Barba Andrea dhe pimë nga një gotë cikudhja (raki).

U gëzova shumë. Përfundimisht do të dëgjoja dhe do të shijoja greqishten e vjetër.

Mbërritëm pas afro njëzet minutash. Barba Andrea ishte në oborrin e një shtëpie përdhese dhe po punonte një copë druri me thikë në dorë. Sapo pa Stelion, edhe pse ishte rreth nëntëdhjetë vjeç, u ngrit menjëherë dhe e përqafoi. Kuptova se ishin miq familjarë.

U ulëm. Më prezantoi edhe mua dhe shkurt i tha se isha allvanos (shqiptar) dhe se kisha dëshirë të dëgjoja greqishten e vjetër. Burri i moshuar, i ulur në një stol të vogël, uli kokën dhe u ngrit menjëherë, duke na “urdhëruar” të uleshim në verandën që ishte pothuajse në nivelin e avllisë.

Stelio u ul përballë Barba Andreas. Unë isha përballë tyre, në një karrige të vjetër. Plaku, burrë i madh me trup, me mustaqe që i shkonin deri te veshët, papritur nxori një fjalë të çuditshme:
— Plakë! Hajde, fere to raqi!

Pas pak u shfaq një plakë e moçme, me flokë të bardhë të lidhur fort pas koke. U çudita. U çudita sepse mu duk sikur foli shqip.
Pasi bëmë “gëzuar”, plaku, duke dredhur cigaren me ato duart e trasha e të ashpra, më pyeti:
— Nga erjese, mor bij?
— Nga Shqipëria, — i thashë.
— Ah, mor bij, mall kemi ne për atë dhe…

Nuk po kuptoja çfarë po ndodhte, kaq shpejt dhe kaq bukur. Barba Andrea po fliste gjuhën time. Mësues Stelio na shikonte i habitur, sepse nuk kuptonte asnjë fjalë nga dialogu që po zhvillohej mes meje dhe Barba Andreas.

U shmalla me atdheun tim, me gjuhën time. Kisha më shumë se një vit që nuk flisja shqip, dhe megjithatë, edhe pse me pak vështirësi, i kuptoja fjalët e tij.

***

Teksa po largoheshim për te makina, mësues Stelio, ende i surprizuar, më tha:
— Gjenc, po ti flisje gjuhën e lashtë greke dhe nuk ma ke treguar?
— Jo, — i thashë. — Nuk ta kam fshehur. Unë nuk e di greqishten e vjetër.
— Po me Barba Andrean komunikove?
— Po. Por fola shqip. Komunikova sepse Barba Andrea fliste shqip.
Pastaj e pyeta:
— Mësues, kur ka ardhur Barba Andrea në Greqi?
— Qysh kur ka lindur Athina, — tha. — Ky fis është nga më të vjetrit këtu në lagjen Plaka. Janë njerëz të mirë. I kam miq të gjysh*t.

Këto ishin fjalët e fundit tê mësues Stelios! Ai nuk foli gjatë gjithë rrugës derisa më çoi te kisha e "Shën Nikollit, te "shtëpia" ime! Megjithê këtë, ndihesha krenar që unë, një emigrant shqiptar, dija të flisja gjuhën e Homerit!

17-janar/2026
Av. Genc Llakaj

E rrallë!
Një qytetar i vendos një tufë lule heroit të penës e të pushkës! Janar 2026

🇦🇱 Shqipëria vendi më Pro amerikan në botë.
🇱🇷 Ou?
Hiqjani vizën!

Po ku jeni o njerëz të mirë?
Ku ju ka përplasur jeta?
Si ju shkoi 2025?
A e shikoni dritën e trenit në fund të tunelit?
Po a jeni mirë njëherë?
A jeni martuar, a jeni bërë prindër?
Po prindërit i keni të dy?
Do ti ftoni në tryezë për ndërrimin e viteve?
A u bë ndokush prej jush VIP?
Me shëndetin, si i keni punët?
Kur e keni këstin e kredisë?
A bëheni për kafe ndonjë nga këto ditë?
A jeni zgjuar njëherë, apo po shikoni Big Brother?
Më mungojnë ato kohët e vjetra kur mund të ndaje edhe mendimet falas.
Ish*t të mrekullueshëm!

Një përqafim nga Stopi!