14/09/2026
Çfarë uroj për fëmijët tanë këtë vit…
Sot, pasi lashë time bijë në shkollë, ndjeva atë përzierje të çuditshme gëzimi dhe peshe që besoj se shumë prindër e njohin mirë. Ndjeva gëzim, sepse fillon një vit i ri dhe ajo po rritet. Përpara saj ka shumë gjëra të reja për të mësuar, njerëz për të njohur, si edhe interesa e talente që ndoshta ende nuk i ka zbuluar.
Por ndjeva edhe një lloj peshe. Kur i lëmë fëmijët në shkollë, nuk po i çojmë thjesht për të mësuar matematikë, gjuhë, histori apo shkencë. Për disa orë çdo ditë, ne ua besojmë të tjerëve pjesën më të rëndësishme të jetës sonë.
Bashkë me fëmijët, ne u besojmë shkollës dhe mësuesve shumë më tepër sesa arsimimin e tyre. U besojmë sigurinë, marrëdhëniet që do të krijojnë dhe mënyrën se si do të mësojnë të përballojnë një konflikt, një zhgënjim, një padrejtësi apo thjesht një ditë të keqe. U besojmë edhe ato momente kur ne nuk jemi aty për të parë, për të pyetur apo për t’u përgjigjur.
Si prindër, ne shpresojmë që dikush ta vërejë kur fëmija ynë nuk është mirë. Shpresojmë që ai të mos ndihet vetëm, edhe kur është mes shumë njerëzve. Duam që të mësojë të mbrojë veten pa lënduar tjetrin, të ketë kurajë të flasë dhe të dijë të dëgjojë. Duam gjithashtu që të mos ketë frikë të gabojë dhe, mbi të gjitha, të mos rritet duke menduar se vlera e tij matet me një notë.
Pikërisht këtu, mendoj, fillon një nga sfidat më të mëdha që kemi si prindër dhe si mësues.
Sigurisht që duam fëmijë të zotë, që mësojnë, lexojnë, punojnë dhe ecin përpara. Por po aq e rëndësishme është që koha që kalojnë në shkollë të ketë vlerë për ta. Shkolla duhet t’u zgjojë kureshtjen, t’i nxisë të pyesin dhe t’i bëjë të duan të zbulojnë më shumë.
Do të doja që fëmijët të shkonin në shkollë me dëshirë. Do të doja që shkolla të ishte në gjendje t’i tërhiqte, t’i përfshinte dhe t’u krijonte interes për atë që mësojnë, jo vetëm t’u kërkonte rezultate.
Kjo kërkon shumë nga mësuesit. Sot ndoshta u kërkojmë më shumë se kurrë. Ne presim që ata të japin dije, të kuptojnë karaktere të ndryshme, të dallojnë vështirësitë dhe të menaxhojnë marrëdhëniet mes fëmijëve. Në të njëjtën kohë, ata duhet të përballen edhe me pritshmëritë tona si prindër dhe të ruajnë autoritetin, durimin dhe dashurinë për profesionin e tyre.
Por kjo kërkon shumë edhe nga ne, prindërit.
Ne nuk duhet të shfaqemi në shkollë vetëm kur fëmija ynë ka një problem. Nuk duhet të nisemi gjithmonë nga bindja se ai ka patjetër të drejtë. Duhet të dëgjojmë mësuesin, por edhe fëmijën, dhe të përpiqemi të kuptojmë çfarë po ndodh përpara se të marrim anë.
Edukimi bëhet shumë më i vështirë kur të rriturit rreth një fëmije fillojnë ta shohin njëri-tjetrin si kundërshtarë.
Sot, ndërsa largohesha nga shkolla, mendova se ndoshta ky është urimi që dua më shumë për këtë vit.
Nuk uroj vetëm nota të mira dhe rezultate.
Uroj që koha që fëmijët tanë kalojnë në shkollë të jetë sa më e frytshme, por edhe e bukur për ta. Uroj që ata të mësojnë shumë, por të ruajnë edhe kureshtjen. Uroj që të krijojnë miqësi të mira, të zbulojnë gjëra që i frymëzojnë dhe të gjejnë mësues që jo vetëm u japin dije, por edhe i marrin si shembull.
Së fundmi, do të doja që ne, prindër e mësues, të kujtonim diçka shumë të thjeshtë: në fund të ditës, jemi në të njëjtën anë. Në anën e tyre!
Përzemërsisht,
Mimi
Sot, pasi lashë time bijë në shkollë, ndjeva atë përzierje të çuditshme gëzimi dhe peshe që besoj se shumë prindër e njohin mirë. Ndjeva gëzim, sepse fillon një vit i ri dhe ajo po rritet. Përpara saj ka shumë gjëra të reja për të mësuar, njerëz për të njohur, si edhe intere...
