INSTITUTI KOMBETAR I INTEGRIMIT TE JETIMEVE SHQIPTARE

INSTITUTI KOMBETAR I INTEGRIMIT TE JETIMEVE SHQIPTARE

Share

vendimi 54, dt. 19.07.2002 dhe me nr. Nipti K31931020E, e njohur sapo është themeluar, edhe nga MPÇSSHB dhe SHSSH.

NATIONAL INSTITUTE FOR ALBANIAN INTEGRATION Instituti Kombëtar i Integrimit të Jetimëve, është Faktor i rëndësishëm në jetën e Shoqërisë Shqiptare që merret me politikat e integrimit të fëmijëve Jetimëve. Instituti Kombëtar i Integrimit të Jetimëve Shqiptarë është një organizatë joqeveritare, jofitimprurëse, jopartiake dhe humanitare, e rregjistruar si person Juridik në Gjykatën e rrethit Gjy

25/01/2026

JETIMËT E TITANIKUT

Historia e dy vëllezërve që mbijetuan kundër çdo gjase.

Në prill të vitit 1912, një fotografi e dy djemve të vegjël bëri xhiron e botës.
Michel, 4 vjeç, dhe Edmond, 2 vjeç.
Fotoja u realizua pak pas fundosjes së Titanikut.

Ata mbijetuan, por ishin krejtësisht vetëm.

Djemtë flisnin vetëm frëngjisht.
Pas katastrofës, u gjetën pa asnjë të rritur kujdestar.

Ishin ndër më të vegjlit dhe më të pambrojturit nga të gjithë të mbijetuarit.
Në kaosin që pasoi, askush nuk erdhi t’i kërkonte.

U shndërruan në simbol të dhimbjes së thellë, por edhe të shpresës.

Udhëtimi i tyre në Titanik nisi me një tragjedi familjare.

Babai i tyre, Michel Navratil, i kishte marrë djemtë nga nëna e tyre në Francë pas një konflikti për kujdestarinë.

Duke përdorur një identitet të rremë, ai hipi në anije me ta, me shpresën për të nisur një jetë të re në Amerikë.

Kur Titaniku u përplas me ajsbergun, ai bëri të vetmen gjë që mundi.

I vendosi të dy djemtë në varkën e shpëtimit numër 15.

Ky vendim u shpëtoi jetën.
Vetë ai humbi jetën në ujërat e akullta të Atlantikut.

Djemtë u shpëtuan nga anija Carpathia dhe u dërguan në Nju Jork.

U përkujdesën me kujdes, por identiteti i tyre mbeti i panjohur.

Shtypi i asaj kohe i quajti “Jetimët e Titanikut”.

Më vonë, nëna e tyre i njohu përmes artikujve dhe fotografive në gazeta.
Ajo udhëtoi drejt Shteteve të Bashkuara për të përqafuar sërish fëmijët e saj,
duke i dhënë fund njërit prej kapitujve më prekës njerëzorë të kësaj tragjedie.

Sot, historia e Michel dhe Edmond Navratil mbetet një kujtesë e fuqishme
se pas fatkeqësive më të famshme të botës fshihen drama të heshtura personale.

Histori humbjeje, mbijetese dhe force njerëzore, si dhe lidhje familjare që arrijnë t’i rezistojnë edhe kapitujve më të errët të historisë.

03/01/2026

Kur 740 fëmijë u dënuan me vdekje në det dhe bota tha "jo", një burrë tha "po"!

Ishte viti 1942.

Në Detin Arabik, një anije lundronte si arkivol.

Në bord ishin 740 fëmijë polakë - jetimë që kishin mbijetuar kampet sovjetike të punës, ku prindërit e tyre kishin vdekur nga uria, sëmundjet dhe lodhja.

Ata kishin ikur në Iran, por më e keqja ende nuk kishte ardhur: askush nuk i donte.

Port pas porti përgjatë bregdetit indian, Perandoria Britanike - fuqia më e madhe botërore e kohës - ua mbylli dyert.

"Nuk është përgjegjësia jonë. Lundroni diku tjetër."

Ushqimi po mbaronte.
Ilaçet po mbaronin.

Dhe shpresa, e njëjta shpresë që i kishte mbajtur gjallë ata fëmijë deri atëherë, ishte bërë e rrezikshme.

Maria 12-vjeçare mbante dorën e vëllait të saj 6-vjeçar. Ajo i kishte premtuar nënës së saj që po vdiste se do ta mbronte. Por si mund ta mbrosh dikë kur e gjithë bota vendos se ai nuk meriton të jetojë?

Ishte atëherë që lajmi arriti në pallatin e vogël të Navanagar, në Gujarat.

Sundimtari ishte Jam Sahib Digvijay Singhji.

Një princ i vogël në një perandori të dominuar nga britanikët. Asnjë ushtri, asnjë pushtet i vërtetë mbi portet, asnjë detyrim për të ndërhyrë.

Këshilltarët e tij e informuan:

— "Shtatëqind e dyzet fëmijë janë bllokuar në det pasi britanikët refuzuan t'i pranonin."

Digvijay Singhji pyeti me qetësi:
— "Sa fëmijë?"

— "Shtatëqind e dyzet, Madhëria Juaj."

Pasoi një heshtje e shkurtër.

Pastaj ai tha:

— "Britanikët mund të kontrollojnë portet e mia. Por ata nuk e kontrollojnë ndërgjegjen time.

Këta fëmijë do të ankorohen në Navanagar."

Ata e paralajmëruan:

— "Madhëri, nëse i sfidoni britanikët..."

— "Atëherë do të përballem me të."-tha

Dhe ai dërgoi mesazhin që shpëtoi 740 jetë:

— "Jeni të mirëpritur këtu."

Në gusht të vitit 1942, anija hyri në port nën diellin e pamëshirshëm të verës.
Fëmijët zbritën si hije: shumë të dobët për të qarë, të stërvitur nga pikëllimi për të mos pritur asgjë.

Maharaxhai po i priste në bankën e të akuzuarve.

I veshur me të bardha, ai u gjunjëzua për të qenë në nivelin e syve me fëmijët dhe, nëpërmjet përkthyesve, tha fjalë që nuk i kishin dëgjuar që nga dita kur vdiqën prindërit e tyre:

— “Ju nuk jeni më jetimë.
Ju jeni fëmijët e mi tani.
Unë jam Bapu juaj, babai juaj.”

Ai nuk ndërtoi një kamp të thjeshtë refugjatësh.

Ai ndërtoi një shtëpi.

Në Balachadi, ai krijoi një Poloni të vogël në tokën indiane:

Mësues polakë, ushqim që kishte shije kujtimesh, këngë fëmijërie, mësime, kopshte, madje edhe një pemë Krishtlindjesh nën qiellin tropikal.

— “Vuajtja kërkon t'ju fshijë”, tha ai.
“Gjuha juaj, kultura juaj, traditat tuaja janë të shenjta. Këtu ata do të jetojnë.”

Për katër vjet, ndërsa bota digjej në luftë, ata fëmijë nuk jetuan si refugjatë, por si familje.m
Maharaxha i vizitoi, ua kujtoi emrat, ua festoi ditëlindjet, ua ngushëlloi prindërit që mendonin se nuk do t’i shihnin më kurrë fëmijët e tyre.

Ai pagoi për mjekët, ushqimin, rrobat dhe gjithçka tjetër që i nevojitej me pasurinë e tij.

Kur mbaroi lufta dhe erdhi koha për t’u ndarë, shumë qanë.
Balachadi ishte e vetmja shtëpi që kishin njohur ndonjëherë.

Sot, ata fëmijë janë bërë mjekë, mësues, prindër, gjyshër.

Në Poloni, sheshet dhe shkollat ​​mbajnë emrin e Jam Sahib Digvijay Singhji. Ai mori nderimin më të lartë të vendit.

Por monumenti i tij i vërtetë nuk është prej guri.
740 jetë!

Dhe ato jetë ende u tregojnë nipërve dhe mbesave të tyre historinë e një mbreti indian i cili, kur e gjithë bota mbylli dyert e saj, ai pa vuajtjet dhe tha:

TANI JU JENI FËMIJËT E MIJ.

19/08/2025

Nga ILIR ÇUMANI

ENGJËJT E BARDHË TË FËMIJËRISË
TIME….

Ka fotografi që janë thjesht kujtime familjare, dhe ka të tjera që kthehen në monumente të shpirtit.

Kjo foto e vitit 1971, e bërë në oborrin e Shtëpisë së Fëmijës Parashkollore të Pogradecit, nuk është një kornizë e zakonshme bardhë e zi – ajo është gjurma e përjetshme e një fëmijërie të pazakontë.

Në rreshtin e parë, të radhitur si zogj në një degë, shihen fytyrat e vogla të fëmijëve jetimë.

Mes tyre, edhe unë, një djalë pesëvjeçar me flokë të bardha, që atëherë nuk e kuptoja çfarë peshe mbartnin sytë tanë të qeshur e të trishtuar njëkohësisht. Ishim pa prindër, por jo pa dashuri.

Pas nesh qëndronin ato gra të përkushtuara, edukatoret, infermieret, sanitaret e kuzhinieret, që na u bënë nënë dhe familje.

Në fytyrat e tyre lexohet lodhja e ditëve të gjata, por edhe dritë e butë që i jepte kuptim sakrificës së tyre.

Ato nuk ishin thjesht punonjëse të një institucioni shtetëror – ishin engjëjt tanë tokësorë, strehë e ngrohtë në netët e gjata të vetmisë, duart që na e mbanin gjallë fëmijërinë.

Fotografia është një portë magjike.

Sa herë e shoh, më kthen tek zhurmat e oborrit, tek thirrjet e emrave që sot i kujtoj me mall, tek buzëqeshjet e shokëve e shoqeve që koha i ka shpërndarë nëpër udhë të ndryshme të jetës.

Disa i mbaj mend qartë, disa janë tretur në mjegullën e kujtesës, por të gjithë jetojnë ende bashkë në këtë kornizë të vogël.

Në Ditën Botërore të Fotografisë, kjo foto nuk është thjesht një kujtim personal. Ajo është një dëshmi e dashurisë që mbin aty ku mungesa është më e madhe.

Një falënderim i heshtur për ato gra që e bënë jetën tonë më të lehtë, më të durueshme, më njerëzore.

Fotografia nuk plaket. Ajo është gjurmë e shpirtit, dëshmi e përjetshme e kohës.

Dhe ky imazh i vitit 1971 mbetet një testament i gjallë i mirënjohjes sime, një kujtim që s’e tret koha, as pesha e viteve dhe as harresa….

Mozaiku i kujtesës

Personeli i Shtëpisë së Fëmijës Parashkollore, Pogradec 1971

Ollga Gusho – Drejtoreshë,
Nasta Martini – Edukatore,
Sofika Popllo – Edukatore,
Ervehe Ristani – Infermiere,
Athina Gusho – Kuzhiniere,
Vangjeli Vesho – N/Kuzhiniere, Zarife Elmasllari – Sanitare,
Servete – Sanitare,
Sadete – Sanitare,
Hurma Firanji – Rrobalarëse, Kostandina Laska – Roje nate,

Fëmijët në foto
Ilir Çumani,
Artur Kiptiu,
Liljana Topalli,
Karafile Toga,
Fatmira Molla,
Besniku (mbiemri i paqartë),
Bianka Shllaku,
Greta Martini,
Morena Mirdita,
Mimoza Dhanili,
Lefter Konini…
(si dhe tre fëmijë të tjerë, emrat e të cilëve fatkeqësisht nuk kujtohen).

30/07/2025

Sot, në “Panorama”, për muzikologun dhe mjeshtërin e dirigjimit:


(Nder i Kombit)

30 korrik, 2025

02/09/2024
Çdo fëmijë, një dhimbje dhe pranë tyre një nënë si Evloja…Gruaja e veçantë me një histori të jashtëzakonshme vuajtjesh e sakrificash 31/08/2024

https://www.panorama.com.al/cdo-femije-nje-dhimbje-dhe-prane-tyre-nje-nene-si-evlojagruaja-e-vecante-me-nje-histori-te-jashtezakonshme-vuajtjesh-e-sakrificash/ .tab=0

Çdo fëmijë, një dhimbje dhe pranë tyre një nënë si Evloja…Gruaja e veçantë me një histori të jashtëzakonshme vuajtjesh e sakrificash ILIR ÇUMANI Pas disa dekadash, takohem i përmalluar me shokun tim të fëmijërisë, Rando Hodo. Me Randon kemi kaluar kohëra të çuditshme në fëmijërinë e hershme. Ishin vite të bukura, por edhe të trazuara, kohë mjaft të vështira, atje, në Shtëpinë e Fëmijës në Sarandë. Në fot...

Photos from INSTITUTI KOMBETAR I INTEGRIMIT TE JETIMEVE SHQIPTARE's post 26/05/2024



Mirënjohje pafund për të gjithë trashëgimtarët e Patriotit, Diplomatit dhe Humanistit të shquar , (Ideator dhe themelues i së ”, të cilët në Ditën Kombëtare të Jetimëve më vlerësuan më me këtë dedikim të veçantë mirënjohjeje, që vjen si një vlerësim domethënës dhe më obligon në nënyrë të shumëfishtë për të vijuar misionin tim në shërbim të një kauze të shejntë…..

Kësaj kauze, që në vitin 1982 i kam kushtuar të gjitha energjitë, përvojën dhe jetën time, në funksion të një qëllimi të lartë që lidhet me aksionin e pandërprererë e të pandalshëm për humanizimin e shoqërisë….

Photo By: Blerta Celibashi

Tiranë, Akademia e Shkencave,
20 Maj, 2024

Want your school to be the top-listed School/college in Tirana?

Click here to claim your Sponsored Listing.

Location

Category

Address


Tirana