05/05/2016
Disa dekada më parë, shkrimtari ynë revolucionar Migjeni shkruante: “Qeshu rini qeshu/Bota është e jotja.” Disa dekada më vonë, rinia shkulet së qeshuri, por bota nuk është e saj. Bota është e të vjetrës, e gënjeshtrës, e poshtërimit. Dhe për rrjedhojë e qeshura nuk është shprehje e një shpirti të ri, të çiltër dhe ëndërrues, që mes zhulit ku ndodhet gjen guxim të ironizojë mendësitë dhe realitetet mesjetare. Prandaj nuk është e qeshur, por zgërdhirje. Zgërdhihemi kur na rriten tarifat, kur na zhvatin, na tallin e na trajtojnë si kope delesh mjerane. Zgërdhihemi kur vipat e klasës përqeshin studentët modestë, kur lëshojnë ndonjë idiotësi në orë të mësimit e sillen me karagjozllëk ndaj të gjithëve dhe gjithçkaje. Zgërdhihemi me thirrjet në mbrojtje të të drejtave dhe interesave tona. Zgërdhihemi me çdo ide dhe ndjenjë të madhe. Në fund të ditës shikojmë veten në pasqyrë. Por ç’të shohim! Jemi të zgërlaqur e të dhjerë. Të zgërdhjerë.
Klodi Leka