Alkimia Mendore

PROTESTA
Reagimet e protestes nuk flasin thjesht për politikën, por për pasqyrën e ndërgjegjes sonë kolektive. Në fund të fundit, çdo sistem është reflektim i nivelit të vetëdijes së njerëzve që e ndërtojnë, e mbështesin ose e tolerojnë atë.

Prandaj ndryshimi i vërtetë nuk fillon në parlament, por në mendjen dhe zemrën e secilit prej nesh. Nuk mjafton të luftojmë emrat, partitë apo figurat që shfaqen në skenën politike, sepse ato janë vetëm aktorët e një drame më të madhe. Historia na tregon se emrat ndryshojnë, por sistemi mbetet i njëjtë kur ndërgjegjja mbetet e njëjtë.

Në prizmin e energjisë, revolucioni më i madh është pastrimi i frikës, urrejtjes, gjykimit, ndarjes dhe viktimizimit që mbajmë brenda vetes. Çdo mendim negativ që ushqejmë ndaj tjetrit, ndaj jetës apo ndaj vetes, bëhet pjesë e së njëjtës frekuencë që mban gjallë realitetin që kritikojmë.

Koha që po jetojmë duket sikur po përshpejtohet. Ngjarjet po ndodhin me një ritëm të tillë sa gjithnjë e më shumë njerëz po kuptojnë se modeli i vjetër po arrin kufijtë e tij. Kjo nuk është thjesht krizë politike apo sociale; është një proces zgjimi. Dhe çdo zgjim kolektiv ka nevojë fillimisht për një zgjim individual.

Lëvizja e re që kërkojmë nuk duhet të jetë vetëm politike; ajo duhet të jetë lëvizje e ndërgjegjes. Një ngritje frekuence ku njeriu rifiton dinjitetin, përgjegjësinë, lirinë e mendimit dhe lidhjen me të Vërtetën. Vetëm atëherë mund të lindë një sistem i ri, sepse sistemi i ri nuk ndërtohet nga njerëz që mendojnë si dje, por nga njerëz që kanë zgjeruar vetëdijen e tyre.

Ndoshta shpresa më e madhe nuk është ardhja e një shpëtimtari të ri, por lindja e një njeriu të ri brenda secilit prej nesh. Kur kjo të ndodhë në masë, ndryshimi nuk do të jetë më një dëshirë apo slogan; ai do të bëhet një domosdoshmëri historike.

Sepse frekuenca e së ardhmes nuk ndërtohet mbi frikën, por mbi ndërgjegjen. Dhe kur ndërgjegjja ngrihet, asnjë sistem i vjetër nuk mund të mbijetojë gjatë. .

Mimoza Ametaj – Kur një njeri bëhet pasqyrë e ndërgjegjes njerëzore

Në një kohë kur bota vuan më shumë nga mungesa e autenticitetit sesa nga mungesa e informacionit, shfaqen rrallë njerëz që nuk përpiqen të jenë dikush tjetër, por kanë guximin të jenë plotësisht vetvetja. Mimoza Ametaj është një nga ato prani të rralla.

Ajo nuk vjen si një figurë që kërkon adhurim, por si një kujtesë e gjallë e asaj që secili prej nesh mund të bëhet kur zgjedh të jetojë në harmoni me shpirtin e vet. Në fjalën e saj ka ndjeshmëri, në poezinë e saj ka vetëdije, ndërsa në mënyrën si ecën në jetë ka një qetësi që buron nga njohja e thellë e vetes.

Mimoza nuk flet thjesht për dashurinë, ajo përpiqet ta mishërojë atë. Nuk flet vetëm për dritën, por na kujton se drita më e rëndësishme është ajo që zgjojmë brenda vetes. Në një realitet ku shumë njerëz jetojnë të zënë duke kërkuar vlerësim jashtë vetes, ajo na fton të kthehemi tek burimi ynë i brendshëm.

Ndoshta kjo është arsyeja pse prania e saj prek kaq shumë zemra. Sepse ajo nuk na ofron një model për t'u kopjuar, por një shembull për t'u kujtuar. Na kujton se njeriu nuk është krijuar për të jetuar në frikë, krahasim apo konflikt, por në vetëdije, mirësi dhe dashuri.

Fenomenet e vërteta nuk janë ata që bëjnë më shumë zhurmë. Janë ata që zgjojnë më shumë ndërgjegje. Dhe në këtë kuptim, Mimoza Ametaj përfaqëson një frekuencë që i fton njerëzit të shohin përtej dukjes, përtej egos dhe përtej kufijve që i kanë vendosur vetes.

Nëse mesazhi i saj arrin tek zemrat e njerëzve, kjo ndodh sepse ai buron nga një e vërtetë e thjeshtë: se bota ndryshon vetëm kur njeriu zgjohet ndaj vetes. Dhe çdo njeri që zgjon qoftë edhe një shpirt të vetëm drejt më shumë vetëdijeje, po kontribuon në transformimin e gjithë njerëzimit.

Prandaj Mimoza nuk është thjesht një poete. Ajo është një kujtesë se bukuria më e madhe e njeriut nuk qëndron në atë që posedon, por në dritën që përhap.