06/09/2026
𝑵𝒋𝒆̈ 𝒍𝒆𝒙𝒊𝒎 𝒗𝒆𝒓𝒐𝒓 𝒑𝒆̈𝒓 𝒕’𝒖 𝒏𝒅𝒂𝒍𝒖𝒓 𝒑𝒂𝒌, 𝒑𝒆̈𝒓 𝒕𝒆̈ 𝒎𝒆𝒏𝒅𝒖𝒂𝒓 𝒎𝒃𝒊 𝒋𝒆𝒕𝒆̈𝒏, 𝒅𝒂𝒔𝒉𝒖𝒓𝒊𝒏𝒆̈, 𝒇𝒂𝒎𝒊𝒍𝒋𝒆𝒏 𝒅𝒉𝒆 𝒂𝒕𝒐 𝒕𝒆̈ 𝒗𝒆̈𝒓𝒕𝒆𝒕𝒂 𝒕𝒆̈ 𝒕𝒉𝒋𝒆𝒔𝒉𝒕𝒂 𝒒𝒆̈ 𝒔𝒉𝒑𝒆𝒔𝒉 𝒊 𝒌𝒖𝒑𝒕𝒐𝒋𝒎𝒆̈ 𝒗𝒆𝒕𝒆̈𝒎 𝒌𝒖𝒓 𝒌𝒐𝒉𝒂 𝒌𝒂 𝒌𝒂𝒍𝒖𝒂𝒓.
Tani kam mbushur nëntëdhjetë e pesë vjeç dhe ndonjëherë më pyesin: «Gjyshe, si të kaloi jeta?». E ku ta di unë, more bir, si kaloi? Kaloi. Kjo është e çuditshmja e jetës. Kur je njëzet vjeç, të duket sikur ke përpara një fushë të pafund dhe nuk sheh se ku mbaron. Thua vitin tjetër, pas pesë vjetësh, kur të rriten fëmijët, kur të rregullojmë shtëpinë, kur të shlyejmë borxhet, kur të martohet vajza, kur djali të gjejë punë. Gjithmonë «kur». Dhe një ditë hap sytë, je nëntëdhjetë e pesë vjeç dhe thua: «Kur ndodhën të gjitha këto?».
Mos mendoni se ndihem nëntëdhjetë e pesë vjeç. Trupi im e ndien. Gjunjët e dinë mirë. Duart nuk më mbajnë si dikur dhe, që të ngrihem nga karrigia, më duhet kohë. Por brenda vetes jam edhe tetëmbëdhjetë, edhe tridhjetë, edhe pesëdhjetë vjeç. Kujtoj nënën time duke zënë brumin dhe, kur e kujtoj, për një çast nuk jam gjyshe. Jam përsëri ajo vajza e vogël që pret t’i japë një copëz brumi për të luajtur.
Këtë ta mbani mend kur shihni një të moshuar. Mos shihni vetëm duart e plakura. Brenda një të moshuari jetojnë të gjithë njerëzit që ai ka qenë dikur.
Unë nuk kam bërë ndonjë jetë të madhe. Shtëpi, fëmijë, punë, gatim, larje, sëmundje, gëzime, hidhërime, dasma, pagëzime, funerale. Kaq. Por tani që i shoh prej këtu, them se këto «kaq» paskan qenë, në fund të fundit, e gjithë jeta.
Ju sot prisni vazhdimisht të ndodhë diçka e madhe që të gëzoheni. Një udhëtim, një sukses, një blerje, një festë. Ne shpesh gëzoheshim vetëm sepse koha ishte e mirë dhe rrobat u thanë. Mos qeshni. Kur i ke larë çarçafët me dorë, është gëzim i madh të ketë diell.
Dhe kur nuk ke shumë, mëson të shohësh të paktat.
Kujtoj nënën time kur priste bukën, më parë bënte shenjën e kryqit mbi të. Nuk mbante predikime. Vetëm bënte një kryq me thikë. Unë atëherë nuk e kuptoja. Më vonë e kuptova. Buka nuk ishte e jona vetëm sepse e kishim blerë. Kishte kaluar nëpër tokë, shi, diell, duar njerëzish, mulli, furrë, derisa të mbërrinte në tryezë. Prandaj nuk e hidhnim.
Ju hani çfarë të doni. Nuk do t’ju them unë se çfarë të hani. Por mos u sillni me ushqimin sikur nuk vlen asgjë. Brenda një pjate me ushqim ka mund. Dhe kur gatuani për dikë, mos gatuani vetëm që ai të hajë. Gatuani që ta kuptojë se e prisnit.
Ky është ushqimi i mirë.
Mund të bësh japrakët më të mirë dhe t’ia vësh tjetrit përpara me fytyrë të ngrysur. Të hidhur do t’i duken. Dhe mund të kesh vetëm dy vezë e pak bukë dhe t’i thuash: «Eja, ulu të hamë bashkë», dhe ai ta kujtojë edhe pas njëzet vjetësh.
Shtëpinë nuk e bën mobilja. E bën fjala «ulu».
Prandaj të keni gjithmonë diçka për të ofruar. Nuk duhet shumë. Një kafe, një frut, një copë bukë. Të mos largohet askush nga shtëpia juaj me ndjesinë se ju shqetësoi. Njeriu harron çfarë i vure në pjatë. Nuk harron lehtë se si e bëre të ndihej kur u ul në tryezën tënde.
Dhe hani bashkë sa më shpesh të mundeni.
Këtë po jua them me shumë këmbëngulje.
Tryeza ka mbajtur familje të bashkuara.
Në tryezë kuptonim kush kishte një brengë pa na e thënë. Shihje fëmijën që trazonte ushqimin me pirun dhe e kuptoje. Shihje burrin tënd që nuk fliste dhe e dije se diçka kishte ndodhur në punë. Shihje nënën që thoshte «nuk kam uri» dhe e dije se po ua linte fëmijëve copën më të mirë.
Sot secili ha më vete dhe shumë herë askush nuk e di se kush është i uritur pranë tij.
Dhe nuk e kam fjalën vetëm për ushqimin.
Shikoni me kujdes ata që nuk hanë në tryezën tuaj. Mund të ketë uri për diçka tjetër.
Më pyesni për receta. Çfarë recetash t’ju them? Qepën lëreni pak të ëmbëlsohet. Vajin mos e kini frikë, por as mos e mbytni gjellën në të. Bishtajoret duan durim. Tenxherja nuk e do nxitimin. Dhe ushqimin, kur ta hiqni nga zjarri, lëreni pak të qetësohet.
Edhe njeriun po njësoj.
Mos kërkoni përgjigje prej tjetrit pikërisht në çastin kur zien nga brenda.
Lëreni pak të qetësohet.
Shumë fjalë i kam kursyer në jetë sepse nuk i thashë në çastin kur doja t’i thosha. Dhe shumë prej atyre që i thashë, më pas u pendova. Gjuha kocka s'ka por kocka thyen, thoshte nëna ime.
Prandaj kini kujdes çfarë thoni kur zemëroheni.
Zemërimi kalon.
Fjala mbetet brenda tjetrit.
Me burrin tim jetova shumë vite. Mos mendoni se, ngaqë dikur njerëzit qëndronin bashkë, gjithçka ishte e bukur. Këto janë përralla. Edhe u grindëm, edhe më hidhëroi, edhe unë e hidhërova. Kishte ditë kur nuk doja as ta shihja me sy.
Por mësova diçka.
Tjetër gjë është të zemërohesh me një njeri dhe tjetër gjë ta poshtërosh.
Këtë mos ia bëni kurrë njeriut tuaj.
Nëse keni diçka për t’i thënë, thuajani kur jeni vetëm ju të dy. Mos e zvogëloni atë që doni përpara të tjerëve që të dukeni ju më të mëdhenj. Sepse pastaj do të ktheheni në shtëpi bashkë me një njeri që e keni zvogëluar vetë.
Dhe ruajeni dinjitetin.
Jo atë lloj «nderi» që thoshin dikur dhe që kaq shumë njerëz u munduan për shkak të «çfarë do të thotë bota». E kam fjalën për diçka tjetër.
Për dinjitetin që njeriu e ka sepse është njeri.
Mos e turpëroni publikisht.
Mos i nxirrni sekretet e tjetrit në rrugë.
Mos e goditni aty ku, me besim, ju tha se i dhemb.
Nëse dikush ju ka hapur zemrën dhe ju ka treguar një dobësi të tij, është sikur ju ka dhënë diçka të zhveshur që ta mbuloni. Mos e merrni të nesërmen, në sherr, dhe ta ktheni në thikë.
Kjo është pabesi.
Dhe mos prisni të gjeni një njeri pa të meta për ta dashur. Do të vdisni duke pritur.
Të gjithë kemi diçka.
Njëri zemërohet.
Tjetri frikësohet.
Njëri është i vështirë.
Tjetri nuk di ta tregojë dashurinë.
Edhe ju keni diçka që të tjerët e durojnë dhe mund të mos jua thonë.
Këtë ta kujtoni kur ju kap ajo ndjenja e madhe e drejtësisë.
Sa më shumë plakesha, aq më pak dëshiroja t’i gjykoja njerëzit. Jo sepse njerëzit u bënë më të mirë. Sepse kuptova më mirë veten time.
Kur je i ri, e thua lehtë: «Unë, kurrë».
Mos e thoni.
Jeta dëgjon.
Nuk e dini se ku mund të gjendeni, nga çfarë mund të trembeni, sa mund të ndjeni dhembje, çfarë barre mund të mbani.
Thoni: «O Zot, më ruaj».
Është më e sigurt.
Dhe fëmijët tuaj mos i bëni pronë tuajën. Këtë e kuptova vonë.
I lind, i rrit, rri net pa gjumë, vrapon te mjeku, u vë dorën në ballë për të parë nëse kanë temperaturë dhe, diku brenda vetes, fillon të mendosh se janë të tutë.
Nuk janë.
Kaluan nëpërmjet teje.
Zoti t’i dha për pak kohë që t’i mbaje prej dore dhe pastaj duhet ta hapësh dorën.
Gjë e vështirë.
Nëna do të mbajë.
Por dashuria ndonjëherë duhet të dijë edhe të lëshojë.
Mos ua ngarkoni fëmijëve tuaj jetët që nuk i jetuat ju. «Unë nuk studiova, të studiosh ti. Unë nuk bëra këtë, bëje ti». Lëreni fëmijën të zbulojë se çfarë i ka dhënë Zoti.
Ju vetëm jini aty.
Si kandili.
Kandili nuk e tërheq askënd për mënge.
Digjet.
Dhe kush ka nevojë për dritë, e sheh.
Me nipërit e mbesat edhe më tepër. Ata nuk duan një nënë të dytë dhe një baba të dytë. Duan gjyshen.
Jepuni atë që prindërit shpesh nuk arrijnë t’ua japin.
Kohë.
Dëgjojeni të njëjtën histori dhjetë herë.
Shikojeni të njëjtin vizatim.
Lëreni fëmijën t’ju shpjegojë diçka që nuk e kuptoni dhe mos bëni sikur e kuptoni.
Unë tani nuk i kuptoj këta telefonat tuaj. Vetëm i prekni dhe diçka ndodh. Ndonjëherë më bëni edhe fotografi pa e ditur unë. Eh, bëni.
Vetëm mos e jetoni gjithë jetën tuaj brenda tyre.
Shikojeni pak edhe njeriun.
Sytë nuk kanë nevojë për karikim.
Dhe kur përballë jush është ulur një njeri që e doni, lëreni pak telefonin. Nuk e dini edhe sa herë do të jetë ulur përballë jush.
Këtë tani e di.
Në nëntëdhjetë e pesë vjeç fillon të numërosh ndryshe.
Nuk thua më «vitin tjetër».
Thua «po të jemi».
Dhe kjo «po të jemi» nuk është trishtim. Është e vërteta.
Shumë njerëz tani i kam vetëm në fotografi.
Nënën time.
Babanë.
Vëllezër e motra.
Të afërm.
Shoqe.
Njeriun tim.
Në fillim, kur largohet dikush nga kjo jetë, të duket sikur shtëpia është mbushur me mungesën e tij. Ai është kudo. Karrigia, gota, një rrobë, një zakon. Pastaj kalojnë vitet dhe mungesa ndryshon. Nuk ikën. Por ëmbëlsohet pak.
Dhe një ditë e kap veten duke buzëqeshur kur e kujton.
Ky është ngushëllimi.
Mos kini frikë t’i kujtoni të vdekurit tuaj. Dhe falini.
Sa kohë njerëzit jetojnë, mbajmë llogari.
«Më tha këtë».
«Nuk ma bëri atë».
«Më bëri padrejtësi».
Kur ikin, kupton sa të vogla ishin shumë prej këtyre gjërave.
Mbetet një pallto bosh dhe thua: «Pse zemërohesha kaq shumë?».
Mësojeni këtë përpara se palltoja të mbetet bosh.
Falni sa dora është ende e ngrohtë.
Mos prisni varrezat për të thënë fjalët e mira. Atje tjetrit nuk i duhen më siç i duheshin një pasdite në kuzhinë, kur ishte i lodhur.
Dhe thoni «të dua».
Ne nuk e thoshim shumë.
Kohë të tjera.
E tregonim më tepër me vepra. Nëna të qëronte një portokall dhe kjo ishte «të dua». Babai të mbushte makinën me benzinë pa ia kërkuar dhe kjo ishte «të dua». Gjyshja të linte copën më të mirë të byrekut dhe thoshte: «Unë nuk e dua».
E donte.
Thjesht donte më shumë që ta haje ti.
Por ju bëjini të dyja.
Edhe doni, edhe thuajeni.
Çfarë ju kushton?
Pastaj vjen koha kur do të duash ta thuash dhe karrigia është bosh.
Për paratë çfarë t’ju them? Duhen. Kush thotë se nuk duhen, me siguri ka.
Punoni.
Mos u turpëroni nga puna e ndershme.
Paguajeni atë që ka punuar për ju.
Mos mbani gjënë e huaj.
Mos u bëni të zgjuar në kurriz të më të dobëtit.
Dhe lini diçka mënjanë, sepse jeta ka edhe stuhi.
Por mos i bëni paratë zot.
Paraja është shërbëtor i mirë dhe zot shtëpie i keq.
Kam parë njerëz që kishin pak dhe flinin të qetë dhe të tjerë që kishin shumë dhe rrinin zgjuar gjithë natën për të ruajtur ato që mendonin se po i ruanin ata.
Sado të grumbullosh, në fund zë vetëm një shtrat.
Dhe sa më shumë plakesh, as të gjithë shtratin.
Vetëm një anë të tij.
Kaq.
Për Zotin tani.
Çfarë t’ju them unë për Zotin?
Nuk jam teologe.
Unë di vetëm një kandil.
E ndizja.
Herë me besim, herë me frikë, herë sepse kështu më kishte mësuar nëna ime. Kishte raste kur lutesha dhe e ndieja Zotin pranë. Herë të tjera thosha të njëjtat fjalë dhe nuk ndieja asgjë.
Por i thosha.
Tani kuptoj se edhe ato lutje që mendoja se kishin shkuar kot, diku kanë shkuar.
Mos kërkoni ta ndieni gjithmonë Zotin.
Nëna nuk pushon së qeni në shtëpi vetëm sepse fëmija fle dhe nuk e sheh.
Kështu e mendoj unë.
Dhe kur t’ju vijë një hidhërim i madh, mos kërkoni shumë fjalë.
Thoni: «O Krishti im, më ndihmo».
Mjafton.
Kur njeriu po mbytet, nuk mban fjalim.
Thotë: «Ndihmë».
Dhe shumë herë kjo është lutja më e vërtetë.
Zoti nuk m’i bëri të gjitha ashtu siç ia kërkova.
Për fat.
Atëherë nuk thosha «për fat».
Zemërohesha, qaja, thosha: «Pse?».
Tani shikoj pas dhe shoh disa gjëra që, po të kishin ndodhur ashtu siç i doja unë, mund të më kishin bërë shumë keq.
Dhe disa të tjera ende nuk i kam kuptuar.
Nuk ka gjë.
Nuk është e nevojshme të largohem nga kjo botë duke i pasur kuptuar të gjitha.
Një fëmijë që udhëton me babanë e tij nuk ka nevojë t’i dijë të gjitha rrugët.
Duhet të dijë me kë po udhëton.
Kjo tani më mjafton.
Dhe shkoni në kishë jo sepse jeni të mirë.
Këtë gabim bëjnë shumë veta.
«Nuk jam i denjë», thotë dikush.
Po kush është?
Shkojmë sepse kemi nevojë.
Kur isha e re dhe i kisha fëmijët të vegjël, shumë herë në kishë mendja më shkonte te gjella që kisha lënë në zjarr, te fëmija që kollitej, te punët që më prisnin. Thosha: «Çfarë lutjeje bëra tani?».
Tani them se ndoshta Zoti e pranonte edhe atë.
Sepse edhe ai shqetësim ishte dashuri.
Zoti nuk është kontrollor që shikon nëse e bëre siç duhet lutjen.
Është Atë.
Dhe diçka tjetër për besimin.
Mos e bëni gur për t’ua hedhur të tjerëve.
Nëse besoni në Krishtin, tjetri duhet të bëhet pak më i qetë pranë jush.
Nëse frikësohet më shumë sepse ju jeni aty, diçka nuk keni bërë mirë.
Unë kështu e kuptoj.
Kandili nuk bën zhurmë.
Ndriçon.
Ruani edhe pak turp të mirë brenda vetes. Jo atë turp që e shtyp njeriun. Turpin e mirë.
Të të vijë turp të marrësh atë që nuk është e jotja.
Të të vijë turp të fyesh një të moshuar.
Të të vijë turp të tallësh një të dobët.
Të të vijë turp ta braktisësh një njeri që të ka ndihmuar, sapo të mos të duhet më.
Të të vijë turp të bësh të mirin në sy dhe t'i ngulësh thikën tjetrit pas shpine.
Këtë turp ruajeni.
Bën mirë.
Dhe kini sedër, atë ndjenjë të brendshme nderi, fisnikërie e përgjegjësie.
Sedër nuk është të të shohin të tjerët.
Është të jesh në gjendje të bësh një të mirë dhe të mos e marrë vesh askush se e bëre.
Të gjesh një portofol dhe ta kthesh, megjithëse mund ta mbaje.
Të shohësh një njeri të lodhur dhe t’ia bësh punën pa i thënë: «Shiko çfarë bëra për ty».
T’i telefonosh një të moshuari jo sepse ka festë, por sepse mendove se mund të jetë vetëm.
Këto, mendoj, i marrim me vete.
Të tjerat mbeten.
Shikojeni tani shtëpinë time. Sa gjëra kam mbledhur gjithë këto vite. Punime të vogla me grep, pjata, gota, batanije, gjëra për të cilat thosha: «Kjo është e mirë, të mos e përdorim».
Çfarë të mos përdorim?
Për kë?
Dikur kishim një servis të mirë dhe e ruanim për miqtë.
Pastaj kuptova diçka.
Edhe ne miq kalimtarë jemi.
Kalojmë.
Prandaj përdorini gjërat tuaja të mira.
Visheni fustanin e mirë.
Hapeni verën e mirë kur t’ju vijë njeriu juaj.
Nxirrini pjatat e mira në tryezë.
Mos e ruani gjithë gëzimin për një ditë që mund të mos vijë.
Por as mos jetoni sikur nuk ka të nesërme.
Jetoni sikur dhuratë është edhe e sotmja, edhe e nesërmja.
Kjo kërkon pak rregull edhe në shpirt.
Dhe kur të bëni gabim, kërkoni falje.
Mos e lini krenarinë t’ju vjedhë vite.
Kam parë vëllezër e motra të mos flasin dhjetë e njëzet vjet dhe në fund të qajnë mbi një arkivol.
Çfarë fituan?
Kush kishte të drejtë?
Shko tani dhe gjeje.
Dy njerëz humbën njëzet Krishtlindje vetëm që askush të mos humbiste në grindje.
Humbje e madhe.
Mësoni edhe të humbni ndonjëherë.
Bën mirë.
Nuk është e nevojshme t’i fitoni të gjitha debatet.
Ndonjëherë fitove debatin dhe humbe njeriun.
Çfarë do bësh pastaj me të drejtën tënde?
Vare në kornizë.
Dhe qeshni.
Këtë mos e harroni.
Zoti na dha edhe të qeshurën.
Qeshni me veten. Jo me plagën e tjetrit.
Kush arrin të qeshë pak me hallet dhe të metat e veta, shpëton nga shumë krenari.
Tani unë nganjëherë harroj ku i kam vënë syzet dhe i kam mbi kokë.
Qesh.
Çfarë të bëj?
Të zemërohem me nëntëdhjetë e pesë vitet?
Mirë janë sjellë me mua.
Më sollën deri këtu.
Edhe trupin tuaj ta doni, pa e adhuruar.
Lajeni, kujdesuni për të, çlodheni, ushqejeni siç duhet.
Ju mban gjithë jetën.
Kur isha e re, ngjisja shkallët me vrap dhe as nuk i ndjenja gjunjët.
Tani i numëroj një nga një.
Thojini ndonjëherë edhe «faleminderit» trupit, sa kohë punon.
Nuk është makinë.
Dhe kur të fillojë të lodhet, mos e urreni.
E ka bërë punën e vet.
Duart e mia tani janë të rrudhura. Por këto duar kanë larë fëmijë, kanë zënë bukë, kanë përkëdhelur ballë me temperaturë, kanë shtrënguar duar në spitale, kanë bërë shenjën e kryqit mbi njerëz që flinin.
Si t’i quaj të shëmtuara vetëm sepse u rrudhën?
Unë i falënderoj.
Tani, po të më pyesni se çfarë do të doja të kisha bërë ndryshe, do t’ju thosha: të kisha pasur më pak frikë.
Shumë frikë kemi në jetë.
Çfarë do të ndodhë.
Çfarë do të thonë.
A do t’ia dalin fëmijët.
A do të kemi para.
A do të sëmuremi.
Dhe në fund, çfarë ishte për të ardhur, erdhi dhe, në një mënyrë a një tjetër, ia dolëm ta kalonim.
Kam qarë për gjëra që ndodhën.
Por kam qarë edhe për njëqind gjëra që nuk ndodhën kurrë.
Ato lot shkuan kot.
Prandaj ju bëni atë që mundeni sot dhe pjesën tjetër lëreni pak në duart e Zotit.
Nuk mund ta mbajmë gjithë botën me duart tona.
Lodhen.
Dhe në fund këtë mësova.
Gjithë jetën mendoja se isha unë ajo që mbaja.
Mbaja shtëpinë.
Mbaja fëmijët.
Mbaja paratë që të na dilnin.
Mbaja njërin kur u sëmur.
Mbaja tjetrin kur u frikësua.
Mbaja familje, pjata, çanta, foshnja, duar, çelësa.
Tani nuk mund të mbaj mirë as një gotë të mbushur plot.
Dhe ndonjëherë rri këtu, në karrige, dhe mendoj: Në fund të fundit, gjithë këto vite nuk isha unë që mbaja jetën.
Jeta më mbante mua.
Dhe pas jetës, Zoti.
Këtë dua të mbani mend kur një ditë të mos jem më këtu.
Jo sendet e mia.
Merrini, jepini, hidhni çfarë nuk ju duhet. Mos u grindni për asnjë pjatë e për asnjë copë tokë. Nëse një gjë që lë pas ju ndan nga njëri-tjetri, më mirë jepjani një të huaji.
Mbani mend të hani bashkë.
Të hiqni mënjanë pak bukë për atë që do të trokasë në derë.
Mos e turpëroni njeriun tuaj.
Telefonojuni të moshuarve tuaj.
Kërkoni falje përpara se të bëhet shumë vonë.
Mos kini frikë të thoni «të dua».
Ndizni ndonjë kandil.
Bëni shenjën e kryqit përpara se të dilni nga shtëpia, jo nga frika, por që të kujtoni se nuk po shkoni vetëm.
Dhe kur t’ju vijë hidhërimi i madh, mos u dëshpëroni.
Shumë gjëra kanë kaluar nga kjo shtëpi.
Gëzime, zëra, të qeshura, sëmundje, dasma, vdekje.
Të gjitha kanë kaluar nga e njëjta derë.
Vetëm dashuria, shoh tani, e ka të vështirë të largohet.
Mbetet mbi sendet.
Mbetet në një recetë që e bëni ashtu siç e bënte nëna juaj.
Mbetet në një fjalë që dikush jua tha kur ish*t fëmijë.
Mbetet në mënyrën si e mbuloni fëmijën tuaj natën, pa e ditur se po bëni pikërisht atë lëvizje që dikur dikush e bëri mbi ju.
Dhe kur të vijë një ditë edhe ora ime, mos thoni shumë.
Nëntëdhjetë e pesë vjet m’i dha Zoti. Çfarë ankese mund të kem?
Vetëm hapeni pak dritaren.
Këtë dua.
Dhe nëse është mëngjes, le të hyjë pak dritë.
Sepse pas gjithë këtyre viteve këtë kuptova.
Ne mendojmë se gjithë jetën mësojmë të mbajmë fort.
Shtëpi, njerëz, fëmijë, sende, trupin tonë, jetën tonë.
Dhe në fund Zoti na mëson mësimin e fundit.
𝑻𝒆̈ 𝒉𝒂𝒑𝒊𝒎 𝒅𝒐𝒓𝒆̈𝒏.
© Manos Lamprakis
