17/09/2026
السُّدَیس دربارهٔ حملاتِ حُوثی‌ها:
«سرزمین‌هایِ مُقدّس، حُرمت و جایگاهِ بسیار والایی در دلِ مسلمانان دارند و خداوند نیز حُرمتِ آنها را بزرگ داشته است. شریعت اسلامی به‌شدّت از تجاوُز و تعدّی نهی کرده و ریختنِ خون، تعرُّض به اموال و هتکِ آبرو و حیثیّتِ انسان‌ها را حرام دانسته است.»
سُخن، زیباست؛
و اصلِ آن، حقّ است.
خون، حُرمت دارد.
مال، حُرمت دارد.
آبرو، حُرمت دارد.
و سرزمین‌هایِ مُقدّس، حُرمتی بزرگ‌تر.
امّا دُرست همین‌جا، یک پُرسش مثلِ خاری در گِلو باقی می‌ماند:
آیا این حُرمت، برایِ همه یکسان است؟
چرا وقتی عربستان هدف قرار می‌گیرد، ناگهان صدایِ موعظه بُلند می‌شود، حرمتِ خون و مُقدّسات به میان می‌آید و آسمان از فریادِ «حرام است» پُر می‌شود؟
امّا وقتی کنسرت‌هایِ پُرسروصدا برگُزار می‌شود و خواننده‌هایی با پوشش‌هایِ تقریباً نیمه‌برهنه به کشور آورده می‌شوند، همان صداها کُجا می‌روند؟
چرا آن‌جا منبرها خاموش می‌شوند؛ جایی که باید صدایِ حقّ بُلندتر شنیده شود؟
و وقتی حاکمیّت در سیاست‌هایِ غربِ کافر همراه می‌شود، چرا باز هم از همان فریادِ بُلند خبری نیست؟
پس آیا حقّ، با نامِ فاعل تغییر می‌کند؟
اگر یک کار از سُویِ مخالفِ حاکِم انجام شود، «مُنکَر» است؛
امّا اگر همان کار از سُویِ حاکِم انجام شود، ناگهان برایش توجیه و راهِ فرار پیدا می‌شود؟
این‌جاست که مرزِ میانِ عالمِ ربّانی و بلندگُویِ حاکِم آشکار می‌شود.
عالمِ ربّانی، حق را با ترازویِ قدرت نمی‌سنجد.
برایِ او، حقّ همان حقّ است؛
چه در برابرِ حُوثی باشد،
چه در برابرِ حاکِم؛
چه به سُودِ حاکِم باشد،
چه به زیانِ او.
اگر ظُلم دید، نمی‌ترسد بگُوید:
ظُلم کردی!
و اگر حاکِم از مسیرِ حقّ خارج شد، پُشتِ واژه‌هایی چون «مصلحت» و «زمانه» پنهان نمی‌شود؛
نمی‌گُوید: «سُکوت بهتر است…»
نمی‌گُوید: «مصلحت نیست…»
بلکه می‌ایستد؛
حتّی اگر صدایش به مذاقِ قدرت خوش نیاید.
زیرا حقّ، با تاج و تخت اندازه‌گیری نمی‌شود.
اگر حُرمتِ خون واقعاً حُرمت است،
نباید با نامِ دوست و دُشمن تغییر کند.
و اگر حُرمتِ مقدّسات واقعاً حُرمت است،
نباید فقط زمانی فریاد زده شود که مصلحتِ حاکِم اقتضا کند.
وگرنه، لباسِ شرع دیگر پوششِ حقّ نیست؛
پوششی برایِ سیاستِ حاکِم است.
اُمّت، به بُلندگوهایی که با زبانِ حاکِمان سُخن بگُویند نیاز ندارد؛
اُمّت، به عالمانی نیاز دارد که در برابرِ قدرت هم حقّ را حقّ بگُویند.
عالمانی که به ظالم بگُویند:
«ظُلم کردی!»
و اگر ظالم، حاکِم باشد، با همان صراحت بگُویند:
«تو ظالمی!»
زیرا آن روز که عالِم برای حِفظِ جایگاهِ خود سُکوت کند،
منبر شاید هنوز پابرجا باشد؛
امّا صدایِ حقّ، دیگر بر آن منبر نیست.
#حوثی #جنگ #حمله #عربستان #یمن #باب‌المندب #بحرالاحمر #سدیس
