11/09/2026
🇵🇸 از زبان یک فلسطینی؛ ما فقط یک سؤال داریم...
ما فلسطینیها دیگر نمیدانیم باید از چه کسی بپرسیم؛ از جهان؟ از کشورهای عربی؟ از کشورهای مسلمان؟ یا از وجدان انسانها؟
آمریکا هزاران کیلومتر دورتر از فلسطین است، اما وقتی اسرائیل به سلاح، مهمات، حمایت سیاسی و پشتیبانی نیاز دارد، دست آمریکا به سویش دراز میشود.
اما ما اینجا هستیم؛
در کنار ویرانههای خانههایمان، کنار کودکانی که نان میخواهند، کنار مادرانی که شبها فرزندانشان را در آغوش میگیرند و نمیدانند صبح را خواهند دید یا نه.
کشورهایی در اطراف ما هستند؛ بعضی حتی مرز مشترک با فلسطین دارند.
ما انتظار نداریم همه برای جنگ بیایند.
ما از کسی نمیخواهیم فرزندش را به میدان جنگ بفرستد.
اما از خود میپرسیم:
آیا نمیشود برای گرسنهای نان فرستاد؟
آیا نمیشود برای آوارهای سرپناه ساخت؟
آیا نمیشود برای کودکی دارو فرستاد؟
آیا نمیشود با تمام توان سیاسی، جلوی ادامه این رنج ایستاد؟
ما دیگر فقط از بمب نمیترسیم؛
از گرسنگی میترسیم.
از بیخانمانی میترسیم.
از اینکه فرزندانمان کودکی خود را میان آوارها از دست بدهند میترسیم.
و دردناکتر از همه این است که گاهی احساس میکنیم جهان صدای ما را میشنود، اما خودش را به نشنیدن میزند.
فلسطین فقط یک سرزمین نیست.
فلسطین، امتحان وجدان جهان است.
امروز شاید از خود بپرسیم:
اگر کودک فلسطینی فرزند ما بود، باز هم جهان اینقدر آرام میماند؟
ما فلسطینیها چیزی فراتر از یک زندگی عادی نمیخواهیم؛
خانهای که ویران نشود،
سفرهای که خالی نباشد،
مدرسهای که بمباران نشود،
و شبی که کودکمان بدون ترس بخوابد.
دنیا اگر صدای ما را میشنود، لطفاً فقط یک لحظه چشمهایش را باز کند.
ما هنوز زندهایم؛
اما هر روز بخشی از زندگیمان زیر آوار میماند.
فلسطین تنها نیست...
اما چرا فلسطینیها اینهمه احساس تنهایی میکنند؟ 🇵🇸
#فلسطین #غزه #صلح #انسانیت
