نعيم كريمي Naieem Karimi

هنر انسانهای بزرگ اینست که هیچوقت به دشواری های کار فکر نمیکنند، بلکه به عظمت آنچه که خواهند یافت می اندیشند.
: دمی با جناب دکتر نصیراحمد مشفق، دانش‌ مند فرهیخته، که یکی از نعمت‌ های روزگار ما است.
هم‌ نشینی و رفاقت ما با دکتر صاحب بسا افتخار بزرگ است!!!

!
این روزها را چون بتی سرما زده در دل زمستان و با تماشای سپیدی برف میگذرانم.
هر چه دمای هوا سردتر میشود و غبار محیط بیرون از پنجره را می پوشاند، من دلتنگ تر می شوم و به رویاهای برباد رفته ام می اندیشم.
روزگار با ما چه کرد و ما با روزگار چه کردیم..!!
چه زیاد اند چشم های در انتظار امید و چه نا چیز اند آرزوهای به حقیقت مبدل شده…!
شاید هر پایانی را امید آغازی باشد اما در دل من انگار، دیگر شاخه یی برای جوانه زدن نیست...

هر که خود داند و خدای دل اش
که چی درد ست!!!
در کجای دِل اش....

وقتي
دل تنگ ميشود
نه كوهي ايست كه
تنهايي را چيغ بزني
و نه دريايي ايست
كه بغض ات را رها كني
ناگزيري كه
همين گونه نفس بكشي
و بس

تصویر را بزرگ (زوم) کنید و کسی را که قرار است برایتان کمک کند انسان موفقی شوید را بیبینید.
: چه کسی را در تصویر دیدید نام اش را در کمنت بنویسید!

دلم می گیرد از آن روزی که نبودن تو را به رخم میکشد
آری پدر روز رفتنت را می گویم که هر سال قلبم را میفشارد و تپش قلبم گویای این است که هیچ چیزی به اندازه ی کوه شبیه پدرنیست.
پدرآسمانی ام روحت قرین رحمت!

گاهى خودم را پرنده مى دانم ، پرنده اى كه هر روز به آسمان نگاه مى كند و نميداند خانه اش کجاست٠٠٠

وقتی دشمنت از تو بد گویی می کند
و دوستت خبرش را به تو می رساند
بدان که دوشمن و دوستت
برای آسیب رساندن به تو همدست شده اند.

اگر از ارتفاع چشمانم نمی‌دانی...
از آنهای بپرس که یک بار افتاده اند دیگر هرگز بلند نشدند!!!

لعنت به این دنیا که برای عزیز شدن
یا باید دور باشی...
یا در گور باشی...!!

بعضی‌ها به دردِ همدیگر نمی‌خورند،
ولی تا می‌توانند به همدیگر ”درد“ می‌خورانند.

غم
مدام مرا زیر نظر دارد
گام هایم را شمرده
حتی
بر نفسهایم نفوذ کرده است.