سیف

دوست مشمار آن که
درنعمت زند

لاف یاری وبرادر خوانده گی
دوست آن باشد که گیرد دست دوست
درپریشان حالی ودرمانده گی
(سعدی)

زدست دیده ودل هر دو فریاد
که هرچه دیده بیند دل کند یاد
بسازم خنجری نیشش ز فو لاد
زنم بر دیده تا دل گردد آزاد