الفبای فیزیک

شفق قطبی، که به آن "اورورا" نیز گفته می‌شود، پدیده‌ای طبیعی و زیبا است که در نواحی نزدیک به قطب‌های شمال و جنوب زمین مشاهده می‌شود. این پدیده به دلیل تعامل ذرات چارچدار خورشیدی با جو زمین ایجاد می‌شود. در ادامه توضیحات بیشتری ارائه می‌دهم:

علت شکل‌گیری شفق قطبی:
1. فعالیت خورشیدی: خورشید همواره ذرات چارچدار (پروتون‌ها و الکترون‌ها) را به فضا پرتاب می‌کند که به آن‌ها "باد خورشیدی" می‌گویند. در زمان‌های خاص، مانند هنگام طوفان‌های خورشیدی، این ذرات به طور قابل توجهی افزایش می‌یابند.

2. میدان مقناطیسی زمین: زمین دارای یک میدان مقناطیسی است که این ذرات چارچدار را به سمت قطب‌های شمال و جنوب هدایت می‌کند.

3. تعامل با جو: هنگامی که این ذرات به جو زمین برخورد می‌کنند، انرژی خود را به مالیکول‌های گاز در جو (مانند اکسیجن و نایتروجن) منتقل می‌کنند. این انتقال انرژی باعث می‌شود که گازها نور ساطع کنند و در نتیجه شفق قطبی شکل بگیرد.

ویژگی‌ها
- رنگ‌ها: شفق قطبی معمولاً شامل رنگ‌های سبز، سرخ، بنفش و آبی است. رنگ سبز معمولاً ناشی از اکسیجن در ارتفاعات پایین است، در حالی که رنگ‌های سرخ و بنفش بیشتر به اکسیجن در ارتفاعات بالاتر مربوط می‌شوند.

- اشکال: شفق قطبی ممکن است به صورت نوارهای افقی، دایره‌ای یا حتی مانند پرده‌هایی در آسمان دیده شود.

مکان‌های مشاهده
شفق قطبی عمدتاً در مناطق قطبی مانند ناروی، سوئد، فنلاند، کانادا، آلاسکا و گرینلند قابل مشاهده است. بهترین زمان برای دیدن این پدیده معمولاً در فصل‌های خزان و زمستان است.

تأثیرات
شفق قطبی نه تنها یک پدیده طبیعی زیبا است، بلکه بر روی سیستم‌های ارتباطی و ناوبری نیز تأثیرگذار است. تغییرات در میدان مقناطیسی زمین می‌تواند بر روی سیستم‌های GPS و ارتباطات رادیویی تأثیر بگذارد.

این پدیده یکی از شگفتی‌های طبیعت است که هر ساله گردشگران زیادی را به سمت مناطق قطبی جذب می‌کند.

یک روز بد، یک هفته بد یا حتی یک سال بد
به معنی یک زندگی بد نیست ✖
اگر اراده کنی میتوانی تغییرش بدهی
مسیر مهم تر از سرعت است
تا وقتی متوقف نشوی مهم نیست چقدر
آهسته پیش میروی
با خودت مثل کسی رفتار کن
که مسئولیت مراقبت از او روی شانه توست

قرار نیست یک شبه به رویاهایت برسی!
متمرکز بمان❤️

اولین فوتون‌ها حدود 10 ثانیه بعد از انفجار بزرگ ایجاد شدند، اما در ابتدا قادر به حرکت نبودند چون به طور مداوم با ذرات زیر اتمی که در فضا رها بودند، تعامل داشتند.

بعد از آن زمان یعنی 378 هزار سال بعد از انفجار بزرگ، ذرات زیر اتمی ترکیب شدند و اتم‌ها را تشکیل دادند و ذرات زیر اتمی مانند الکترون ها مقید به هسته اتم شدند و دیگر مانعی برای انتشار فوتون ها نبودند.

در حقیقت حدود 378 هزار سال بعد از انفجار بزرگ، فوتون ها قادر به انتشار درون جهان شدند.

امواج زمینه کیهانی یا CMB آثاری از آن زمان هستند یعنی 378 هزار سال بعد از انفجار بزرگ.

ادعای جدید دانشمندان: عمر جهان نه ١٣/٧ میلیارد، بلکه ٢۶/٧ میلیارد سال است

گروهی از محققان دانشگاه اتاوای کانادا با زیر سؤال بردن مدل‌های کنونی، عمر جهان را در حدود دو برابر مقدار فعلی یعنی ٢۶/٧ میلیارد سال پیش‌بینی کرده‌اند تا برخی از مشکلات موجود در نظریه جهان ١٣/٧ میلیارد ساله را برطرف کنند.

در مدل جهان ١٣/٧ میلیارد ساله، وجود ستاره‌هایی مثل «متوشالح» بسیار عجیب است، چون سن آن‌ها بیشتر از سن جهان به‌نظر می‌رسد. تلسکوپ فضایی جیمز وب هم کهکشان‌هایی را پیدا کرده است که در مراحل بسیار پیشرفته تکاملی قرار دارد و اندازه آن‌ها به‌طرز شگفت‌آوری کوچک است‌.

پیج رسمی ناسا درباره این تصویر نوشت :
"با ما در منظره خیره‌کننده تلسکوپ فضایی جیمز وب از ستون‌های آفرینش سفر کنید، جایی که تعداد زیادی ستاره تازه شکل گرفته مانند قطرات شبنم در میان ستون‌های شناور و نیمه‌شفاف گاز و غبار می‌درخشند. این ستون‌ها تنها بخش کوچکی از سحابی عظیم عقاب هستند که در فاصله 6500 سال نوری از ما قرار دارد."

دقت کرده اید!؟
گاهی داشته های شما
آرزوی شخص دیگریست.
پس قدر داشته های تان را بدانید.

نور در حدود 1 ثانیه از ماه به چشم ناظران می‌رسد. این بدان معناست که ما ماه را در حدود 1 ثانیه قبلش می‌بینیم. نور خورشید حدود 8 دقیقه طول می‌کشد تا به چشم ما برسد، بنابراین ما خورشید را نیز در حدود 8 دقیقه قبلش می‌بینیم.

حال کهکشان آندرومدا را در نظر بگیرید که نزدیکترین کهکشان مارپیچی به کهکشان ماست و 2.5 میلیون سال نوری از ما فاصله دارد. این بدان معناست که اگر این کهکشان همین حالا ناپدید شود، ما 2.5 میلیون سال بعد متوجه می‌شویم!

با دستانی که روی هم گذاشته، با خوشحالی به دوربین لبخند می‌زند. او موهای نقره‌ای دارد و عینک مشکی با فریم نازک در چشم و پیراهن دکمه‌دار اسطوخودوس به تن دارد. پشت یک خودکار سیاه از جیب پیراهنش بیرون آمده است و پشت سرش نقاشی‌ گچی تلسکوپ وب روی تخته سیاه نقش بسته است.

این شخص جان ماتر، دانشمند ارشد پروژه تلسکوپ فضایی جیمز وب و برنده جایزه نوبل فیزیک می‌باشد.

تصاویری که این روزها توسط تلسکوپ جیمز وب منتشر می‌شود و ما به تماشایش می‌نشینیم، تا حدود زیادی مدیون این دانشمند بزرگ است.