Mohammad Qasim Akbari محمد قاسم اکبری

۲۲ حوت، سالروز شهادت رهبر شهید تسلیت باد!

شاه بیت ترانه های خلق قهرمان ما

جرایم جنایی و جرایم تروریستی کارت را به استخوان مردم رسانیده است.

ملت جنازه بر دوش!

کاش به جای این نمایشها، به مسلکی سازی، ارتقای ظرفیت و کوتاه سازی دست زورمندان در بخشهای ترفیع و تبدیل پولیس تلاش صورت گیرد!
تا کی از والی تا جوالی و از حاکم تا رعیت جنازه های جوانان این سر زمین را بر دوش کشند؟؟؟!!!

التماس تفکر!
برای خیلی از مردم، دین هرچه اسطوره یی و افسانه یی باشد، قابل قبولتر است، تا عقلانی و قابل فهم!
قصه چای سیاه از زبان یک نوزاد، برای بسیاری ارزشمند تر از توصیه های پزشکی است!

این گفتن تکبیر از بالای بامها در ساعت ده بجه شب را کدام خانه آباد توصیه کرده؟؟؟
خداوند نعوذ بالله کر و کور نیست که در نیمه شب از بالای بامها الله اکبر بگوییم تا او بشنود و ببیند و شفا دهد!!!
نیایش آرام و نیمه شبی، بدون آزار همسایگان و اعضای خانواده، پشتوانه دینی دارد.
خدایا به جای این همه باورهای من درآوردی، کمی فهم و شناخت دینی نصیب ما بگردان!

ممنون تان؛ اما منت ممنوع!

داکتر احمدی شخصیت شناخته شده و آگاه به مسایل فقهی، کلامی، تاریخی، سیاسی و صاحب نظر در حوزه های حقوقی و علوم اجتماعیست.
معرفی و انتخاب ایشان در جمع هیئت مذاکره کننده با طالبان قابل ستایش است، اما این قدر تبلیغات و برجسته سازی این مطلب که فلان رهبر سیاسی وی را معرفی و پیشنهاد کرده است، نوعی منت و تنزل جایگاه علمی ایشان تلقی می گردد.
بهتر است به طرح ها، مشوره ها، راه حلها تمرکز صورت گیرد، تا برآیند مذاکره به نفع تمام مردم افغانستان تمام گردد.

تو را به جرم بلندی زباغ ببریدند
ز سرفرازیت ای سرو سبز ترسیدند

۲۲ حوت؛ بیست و پنجمین سالیاد شهادت پیر پشمینه پوش، سردار سربلند، رهبر راستین و مدافع نترس مردم، گرامی باد!

با تو می شد تا دل مهتاب رفت
یا از این دشت عطش تا آب رفت

عید سعید اضحی؛ جشن اخلاص و بندگی، جشن غلبه بر هواهای نفسانی، سر بریدن صفات شیطانی و شکُوه آئین ابراهیمی بر موحدان جهان خجسته باد!
عید همه شما مبارک و زیارت بیت عتیق نصیب تان باد!

نون والقلم وما يسطرون...
و قسم به قلم...

دشمنان دانش و قلم و دوستداران جهالت و تاریکی، با ارتکاب اعمال وحشیانه و دد منشانه شان، زندگی را در کام مردم تلخ گردانیده و فضای این غمستان بنام افغانستان را بوی خون و باروت فرا گرفته است.
در این میان سکوت خفت بار و حقارت آمیز متصدیان کرسیهای بلند سیاسی از آدرس مردم و فقدان تدابیر امنیتی برای مردم مظلوم و بیگناه، جفای نا بخشودنیست.
انتشار پیام تسلیت و غم شریکی و اهدای نمایشی خون، هیچ دردی را دوا نمیکند، بلکه تدبیر و تدابیر میتواند برای حفظ جان مردم کارساز باشد.