مرکز آموزشی علوم اسلامی استاد امیری

*دوسـتــــــــــــــــــــــــــــــــــــمن سلام بر تو!*

*قلبم شکافته می‌شود آنگاه که در کتاب‌های حدیث می‌خوانم که یک صحابی از دیگری*

*می‌پرسد: از کجا؟*

*می‌گوید:*
*از نزد پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم.*
*یک صحابی صحابی دیگر را در راه ملاقات می‌کند و می‌پرسد:*
*به کجا؟*
*می‌گوید: به نزد پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم.*
*به همین سادگی و زیبایی، از نزد پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم و به نزد ایشان.*

*دوست دارم اگر نزد پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم رفتم و به ایشان گفتم: ای رسول خدا! قلبم درد می‌کند،*
*ایشان به سینه‌ام دست می‌کشیدند و به شکیبایی توصیه‌ام می‌کردند.*
*شاید به من می‌گفتند: غمگین مباش، این‌ها روزهایی است که سپری می‌شود!*
*یا شاید دست خود را بر قلبم می‌گذاشتند و می‌فرمودند: ای قلب! آرام باش.*
*پس قلبم آرام و قرار می‌شد؛ چنانکه وقتی بر کوه اُحد صدا زدند، آرام گردید!*

*دوست دارم اگر وقتی دلتنگ‌شان شدم و سینه‌ام شروع به هق‌هق کرد، به من مهربانی و دلسوزی می‌کردند، همان‌گونه که به آن تنۀ درخت کردند و مرا همانند آن به آغوش می‌گرفتند.*
*پس از آن، بر دنیا سلام!*

*دوست دارم اگر وقتی با دوستی دعوا کردم و نزدشان رفته تقاضای میانجی‌گری کردم، با من می‌رفتند و شکستگی قلبم را ترمیم می‌کردند؛ دقیقا همان‌طور که به خاطر عشق مغیث رضی‌الله‌عنه -وقتی که بریره رضی‌الله‌عنها رهایش کرد- تلاش کردند و به او گفتند: خوب می‌شد [با او آشتی کنی و] او را دریابی!*

*دوست دارم اگر بدهی‌هایم[قرض] بر من سنگینی کرد و شکوه‌کنان نزد ایشان رفتم، با من می‌رفتند تا نزد طلب‌کارانم میانجی‌گری کنند؛ دقیقا همان‌طور که به خاطر بدهی جابر رضی‌الله‌عنه رفتند و به مرد یهودی که از او بدهکار بود، گفتند: به جابر مهلت بده!*

*دوست دارم اگر دوستی به من بدی کرد و من ناله‌کنان نزد ایشان رفتم، از من حمایت کنند؛ چنانکه از بلال رضی‌الله‌عنه -وقتی که ابوذر رضی‌الله‌عنه او را «پسر زن سیاه» صدا زد- حمایت کردند!*
*به ابوذر گفتند: آیا او را به خاطر مادرش طعنه زدی؟! تو مردی هستی که آثار جاهلیت در تو دیده می‌شود!*
*یا ای کاش من روزی در قلب ایشان مانند ابوبکر رضی‌الله‌عنه عزیز و دوست‌داشتنی بودم؛ به خاطر من خشمگین می‌شدند و می‌گفتند: آیا دست از سر دوست من برنمی‌دارید؟!*

*دوست دارم اگر وقتی بیمار شدم، در خانه به عیادتم بیایند؛ چنانکه به عیادت سعد بن ابی‌وقاص رضی‌الله‌عنه رفتند و دلداری‌اش دادند!*

*دوست دارم اگر چیزی ناراحتم کرد، مرا دلداری و تسلی دهند؛ چنانچه کودکی را به خاطر از دست‌دادن گنجشکش دلداری دادند!*

*دوست دارم حتی اگر موضوع کوچکی پریشان‌خاطرم کرد، نزد ایشان می‌رفتم تا بار غمم را کم کنند و با من به خاطر حل آن مشکل گام بردارند*؛*همان‌گونه که با دختربچه‌ای که خانواده‌ا به خاطر کاری فرستاده بود و او تأخیر کرد راه افتادند تا نزد خانواده‌اش برای او میانجی‌گری کنند!*

*دوست دارم اگر با ایشان هم‌سفر شدم، با قلب و چشمانم به حراست و پاسبانی‌شان بپردازم. شاید به خاطر خستگی بر سر مرکب خواب‌شان برد، خودم را تکیه‌گاه‌شان قرار می‌دادم و همان‌طور که به ابوطلحه رضی‌الله‌عنه* *گفتند،می‌فرمودند:*
*خدا حفظت کند، همان‌گونه که از پیامبرش حفاظت کردی!*

*دوست دارم اگر در غزوۀ اُحد هم‌رکاب ایشان می‌جنگیدم، از طلحه رضی‌الله‌عنه پیشی می‌گرفتم و پشتم را قبل از او خم می‌کردم تا پای‌شان را بر آن می‌گذاشتند و بر سنگ بالا می‌شدند، سپس می‌فرمودند: ادهم [خلیل] بهشت را بر خود واجب کرد!*

*دوست دارم اگر هرگاه زندگی بر من تنگ شد، از کنارم بگذرند؛ همان‌گونه که از کنار خانوادۀ یاسر رضی‌الله‌عنهم گذشتند و فرمودند:*
*ای خاندان یاسر! صبور باشید که جایگاه شما بهشت است.*
*آنگاه همه‌چیز برایم آسان می‌شد!*

*محبوبم ای رسول خدا! چقدر دلتنگ‌تانم!!*
صلی الله علیه وسلم
و سلام بر قلبت