اندیشه در سكوت

مرگ من روزی فراخواهد رسید
با وجود حرف های نگفته
با آرزو های نرسیده
با دردهای بی همدرد
با جسم خالی از روح

بیا ای دل سفر در پیش گیریم
بیا ای دل که راه خویش گیریم

یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرم
تو شدی مادر و من با همه پیری پسرم

گفتم از روی خار و میان آتش گذر میکنم
که شاید در انتهای این جاده
دیوانه وار منتظر من خواهی بود...
من چه دانم که در میانه راه جان میدهم.

تو چه دانی؟
که تنم را خار ها پاره کردند و جانم را غم ها آتش زدند.
من هیچ غمی نداشتم جز اُمید...
ای قشنگ ترین آرزوی محال من!
آرزو های محال مرا به غم نشاندند.
خداوندا؟!
تو که از شاهرگ من نزدیک تر بودی،
چرا به تماشا نشستی؟
من چگونه دل ببندم به خدایی که
به من دل داد
ولی به حرف دلم گوش نکرد؟!

همه
لرزشِ دست و دلم
از آن بود
که عشق
پناهی گردد،
نه گریزگاهی.

و خنکای مرهمی
بر شعله‌ی زخمی
نه شورِ شعله
بر سرمای درون.

و غبارِ تیره‌ی تسکینی
بر حضورِ رنج
و دنجِ رهایی
بر گریزِ حضور،
سیاهی
بر آرامشِ آبی
و سبزه‌ی
بر خزان وجود

ای عشق
رنگِ آشنای چهره‌ات
پیدا نیست...😢

من از تو می‌مُردم
اما تو زندگانی من بودی.
تو با من می‌رفتی
تو در من می‌خواندی
وقتی که من خیابان‌ها را
بی‌ هیچ مقصدی می‌پیمودم.

تو از میان نارون‌ها، گنجشک‌های عاشق را
به صبح پنجره دعوت می‌کردی
وقتی که شب مکرر می‌شد
وقتی که شب تمام نمی‌شد
تو با چراغ‌هایت می‌آمدی به کوچۀ ما
وقتی که بچه‌ها می‌رفتند
و خوشه‌های اقاقی می‌خوابیدند
و من در آینه تنها می‌ماندم
تو دست‌هایت را می‌بخشیدی
تو چشم‌هایت را می‌بخشیدی
تو مهربانیت را می‌بخشیدی
وقتی که من گرسنه بودم
تو زندگانیت را می‌بخشیدی
تو مثل نور سخی بودی.

تو لاله‌ها را می‌چیدی
و گیسوانم را می‌پوشاندی
وقتی که گیسوان من از عریانی می‌لرزیدند
تو لاله‌ها را می‌چیدی.
تو گونه‌هایت را می‌چسباندی
به اضطراب سینه‌ام
وقتی که من دیگر
چیزی نداشتم که بگویم.
تو گونه‌هایت را می‌چسباندی
به اضطراب سینه‌ام
و گوش می‌دادی
به خون من که ناله‌کنان می‌رفت
و عشق من که گریه‌کنان می‌مُرد.
تو گوش می‌دادی
اما مرا نمی‌دیدی...
من از تو می‌مُردم
من از تو می‌مُردم

آه از آن شیرینی حزن‌انگیز چهره‌ات!
هرگز نخواهی دانست، عزیزم
در کنار تو،
به ستایش اندام ظریف و دلنوازت ادامه خواهم داد
که شیرینی نوبهار دارد
و بسیار گل‌بیز است و طاقت‌سوز.
و من حتی با این خیال کابوس‌وار
که دیگری عاشق اندامت باشد
و به آغوش‌ات بفشارد،
عنان از کف می‌دهم.
به ستودنت ادامه خواهم داد،
به بوسیدنت و به رنج کشیدن؛
تا آن روزی که بگویی
همه‌چیز باید پایان پذیرد.
آن دم، تو دورتر نخواهی بود
و من در سینه‌ام خستگی احساس نخواهم کرد،
اما فریاد برخواهم آورد از درد
و دگر بار، در رؤیا خواهم بوسید
و به آغوش خواهم فشرد
آن خیال غایب را.
و برایت اشعاری غمناک خواهم نوشت
برای یاد جان‌گداز تو
-که تو دیگر نخواهی خواند-.
اما در سینه من،
جان‌فرسا و دیرپای خواهد ماند
برای همیشه.