روان شناسی

چرا دعا های ما قبول نمیشود؟؟؟
یک جواب از نظر خودشناسی:

دعا کردن های ما درست نیست. دعاهای ما به این دلیل نادرست است که زندگی را در برابرِ خداوند قرار می‌دهم. ما از زندگی به خدا شکایت می‌کنیم. در حالی‌که زندگی، مالِ خودِ خداست! زندگی، زیرِ نظرِ خداوند جریان دارد. خدا از آن آگاهی دارد. هر اتفاقی در حضورِ خداوند می‌افتد. زندگی، نقشه و طرحِ خودِ خداوند است. این نوع دعاها بی فایده است. خداوند به آن گوش نمی‌دهد.

این دعا کننده روح ما نیست، بلکه نفس ما است
نفس دنبال خواسته های خودش است، و هیچ وقت سیر نمیشود، ارجاع نمیشود

نفس دشمن خدا است
دعای های نفس قبول نمیشود

ما مانند گدای ها هستیم
مانند گدایگر ها، صبح تا شب دنبال گدایی هستیم
گدایی محبت، گدای عشق، گدای توجه، گدای احترام، گدای پول، گدای مقام و...

دوستی های ما هم بر اساس توقع و گدایی است.
روابط زن و شوهرها هم بر اساس توقع، خواستن و گدایی است.

جالب این جاست که ما از دیگران گدایی میکنیم، در حالیکه خود آنها هم گدای هستند. مثلآ ما میخواهیم که دیگران به ما توجه کند، محبت کند، عشق بدهد. در حالی که خود آن شخص در وجودش عشق و محبت ندارد، خودش گدای است. یک گدای چه دارد که به دیگران بدهد؟

ریشه مشکلات، ناراحتی، رنج و دردهای ما هم همین خواستن ها، توقع داشتن ها و گدایگری های ما است.

بزرگان به ما گفتند:
بیرون ز تو نیست هر چه در عالم است
از خود بطلب هر آنچه خواهی که توئی

هیچ چیزی در بیرون نیست، همه چیز در درون شماست
هر چیزی که در بیرون می بینید، انعکاسی از درون شماست، بیرون مانند آیینه است که درون شما را نشان میدهد.

اگر درون تان پر از عشق و محبت باشد، در بیرون هم، عشق و محبت می بیند.
اگر درون تان پر از غم، درد، رنج، خشم، نفرت، حسادت و بخیلی باشد، در بیرون هم همین ها را می بینید و زندگی بیرونی تان هم پر از درد، رنج و مشکلات خواهد بود

بزرگان آمدند و گفتند: ای انسان!
تو اشرف مخلوقات هستی، خداوند به فرشتگان امر کرد که به حضرت آدم سجده کنند
ای انسان! تو خلیفه و جانشین خداوند در روی زمین هستی، روح خداوند در وجود تو است
ای انسان! چرا اینقدر خود را پست و حقیر ساخته ای؟
چرا مانند گدای ها، صبح تا شب دنبال گدایی هستی؟

تو عزیز خدا هستی، تو گنج خداوند در روی زمین هستی، تو موجود بیهایت هستی، قرار نبود خود را اینقدر خوار و کوچک کنی.
خداوند قبل از تولد تو، همه چیز را برای تو فراهم ساخته است.
در بیرون دنبال خواسته هایت، دنبال عشق شادی و آرامش نگرد. این همه سال در بیرون دنبال شادی، عشق و آرامش بودی، اما پیدا نکردی، بعد از این هم پیدا نمی توانی.
اینها در بیرون نیست که پیدایش کنی و به آن برسی.
همه چیز در درون تو است
چیز های بیرون، تصویری از درون تو میباشد
خودت را بشناس

#آموزه های خودشناسی

شما به چیز های آفل و از بین رونده چسپیده اید و آنرا در مرکز تان یعنی در قلب تان گذشته اید
یک قسمت بزرگ از ناراحتی ها، درد ها و رنجش های شما به خاطر همین است

یک نکته را به یاد داشته باشید
این زندگی ما پر از درد و رنج است
این زندگی که ما داریم، عادی نیست
خواست خداوند هم این نیست ما از اول تا آخر عمر مان رنج بکشیم
ما مانند طفلی هستیم که مادرش را گم کرده و صبح تا شب، در رنج و عذاب است
خود را گم کردیم

یک علت دیگر رنج و ناراحتی شما، خواستن است
شما صبح تا شب در حال خواستن هستید. میخواهید، اما به خواسته های تان نمی رسید، ناراحت میشوید، درد و رنجش به طرف تان میاید

علت دیگر ناراحتی های شما، توقع داشتن و گدایی از دیگران میباشد، همیشه از دیگران توقع دارید و به دنبال گدایی از دیگران هستید
گدایی پول، گدای محبت، گدای احترام، گدایی عشق و...
از دیگران توقع دارید، اما توقع تان برآورده نمیشود، ناراحت میشوید، رنج و درد به طرف تان میاید

در جنگ با زندگی هیچ‌کسی پیروز نشده است. اگر با زندگی بجنگی قطعاً رنج خواهی کشید. در جنگ، دنیا بسیار بی‌رحمانه عمل می‌کند. حق با «حافظ» است که گفت «سخت می‌گردد جهان بر مردمانِ سخت‌کوش». اما آنهایی که زندگی را به شوخی می‌گیرند هرگز رنج نمی‌کشند. زندگی با آنها وارد شوخی می‌شود. چرا؟ به یک دلیل ساده: زندگی، انعکاسِ رفتارِ خودت است. اگر سرسخت و‌ جدی باشی، همه چیز جدی و‌ دشوار می‌شود. اگر بازیگوش و شوخ‌طبع باشی، همین شوخ‌طبعی دوباره به تو بر می‌گردد. زندگی هیچ چیزی جدا از تو ندارد. دنیا بی اراده است. دنیا دقیقا مثل یک آیینه است. آیینه، فقط تصویرِ خودت را نشان می‌دهد. اگر قهر باشی، آیینه قهر را نمایش می‌دهد. اگر بخندی، آیینه هم می‌خندد. زندگی دقیقاً یک آیینه است. هرگاه متوجه شدی که با زندگی جدی و سرسخت هستی، فوراً حالتِ شوخی به خود بگیر. نرم و بازیگوش باش. ناگهان احساس می‌کنی که هیچ چیزی آنقدر سخت نیست که برای آن نگران باشی. ناگهان احساسِ سَبُکی می‌کنی.

زندگی‌، انعکاسِ حالتِ درونی خودت است.

هیچ چیزی جز وجودِ خودت مالِ تو نخواهد شد. هر قدر که بکوشی بیهوده است. تنها همان چیزی به تو تعلق دارد که با خود آورده ای. چه چیزی با تو به اینجا آمده است؟ حتا بدنت هم با تو نیامده است. بدنی که اینقدر نزدیک به توست، ولی از تو نیست. چرا بیهوده به تصاحبِ دیگران می کوشی؟ همین که چشم ها بسته شدند، همه چیز از تو دور می رود. همه کنار گذاشته می شوند. تنها خودت مالِ خودت هستی. آیا نمی بینی که شب ها چه چیزهایی را ازت می گیرند؟ انسانِ بیدار وجودِ خود را می شناسد. خود را بدست آورده است. زیرا این تنها چیزی است که ارزشِ جستجو و شناختن دارد. اما انسانِ خفته در تلاشِ کسبِ چیزهایی است که هیچ کدام متعلق به خودش نیست. تمامیِ تلاش و زحمتش به هدر می رود. اگر نیرو و فرصتِ زندگی ات را برای بدست آوردنِ چیزهای رفتنی هدر بدهی، عاقبت به رنج می افتی. زیرا به چیزهایی تکیه میکنی که همه دیر یا زود می روند. ولی اگر وجودِ خودت را بشناسی، ذات و روحِ خودت را بشناسی هرگز چیزی از دست نمی دهی. انسانی که به ذاتِ خودش تکیه کند ابداً رنج نمی کشد. با دیگران باش، ولی به وجودِ خودت تکیه کن. با دنیا باش، ولی خودت را از یاد نبر. اندک اندک می آموزی که با خودت باشی. ناگهان روزی آن مرکزِ باطنی آشکار می شود. همین که به مرکزِ ذاتیِ خودت برسی، به همه چیز می رسی. آنگاه هیچ کسی نمی تواند آنرا ازت بگیرد. آن مرکز، آن ذات، آن وجود، یگانه داراییِ توست. جز وجودِ خودت، هرگز هیچ چیزی از تو نخواهد شد. بیهوده برای تصاحبِ این و آن نکوش.

داشته های بیرونی ات برای امورِ بیرونی خوب هستند. مشکلی در آنها نیست. ولی آنها نمی توانند سعادتِ درونی بیاورند. خوشبختی، ربطی به چیزهای بیرونی ندارد. خوشبختی یک احساسِ درونی است. سعادت یک احساس در باطنِ توست. اگر بیاموزی، بدونِ هیچ چیزی میتوانی احساسِ خوشبختی کنی. اگر نیاموزی، دنیا هم که مالِ تو نباشد نمیتوانی سعادتمند باشی. یکی همه چیز دارد، ولی چنان مفلوک و غمگین است که با نگاه کردن به چشم هایش احساسِ دلسوزی میکنی. غمگین می شوی. کسی هست که هیچ چیزی ندارد، اما چنان شاد و با سعادت است که لبخندش تو را شادمان می کند. به آرامشِ او غبطه میخوری.
خوشبختی ربطی به داشته و نداشته ندارد. احساسِ خوشبختی با هر چیزی میتواند به وجود بیاید. وقتی از کاری که میکنی لذت ببری، وقتی با هیچ کسی در رقابت و حسادت نباشی، وقتی به خودت عشق بورزی، وقتی هیچ کسی را قضاوت نکنی، وقتی بدانی که آدم ها نظر به ظرفیتِ خود حرف می زنند، وقتی بدانی که همه هر چیزی را نمی دانند، وقتی بدانی که هر کسی کاستی هایی دارد، وقتی با روالِ زندگی جریان پیدا کنی، احساسِ خوشبختی خواهی داشت. بیاموز که این احساس را در کوچک ترین چیزها هم با خود داشته باشی.

هر سوال دارید
به مسنجر پیام بدهید

لحظه ای که با خدا تنظیم شوید، ناگهان نوعی زیبایی و آسودگی بر شما نازل می شود. این بزرگترین نشانه است. ادیان به شما می گویند «بسوی خدا بروید. در جستجوی خدا باشید.» اما این به تنهایی کافی نیست. از کجا بدانید که مسیر درست است؟ از کجا بدانید که مسئله را درست درک کرده اید؟ باید نشانی باشد. علامتی نیاز است. احساسِ آرامش و زیبایی، علامت است. همه ی آنهایی که بسوی حقیقت شتافته اند، لبریز از حسِ آرامش و شادمانی و سکوت و زیبایی شده اند. آنگاه که چنین حسی دارید، به یاد بسپارید که واردِ درگاه شده اید. بدانید که واردِ حریمِ خداوند شده اید. کسی نمی تواند بگوید راهِ شما درست است یا نه. به خود ببینید. نشانه ها را دنبال کنید. خداوند با زبانِ خاصی حرف نمی زند. زندگی با زبانی مشخص سخن نمی گوید. خداوند نشانه می دهد. علامت می فرستد. اگر دروناً شادمان و آسوده اید، این نشانه ی ورودِ تان به حریمِ مقدسِ پروردگار است. با عشق وارد شوید.

اجازه بدهید دو نکته مهم را برای تان بگویم

نکته اول:
اگر در زندگی شاد و خوشحال نیستید، آرامش ندارید حس امنیت ندارید، افسرده هستی، غمگین هستی، ناامید هستی، زندگی تان پر از مشکلات است، این را بدانید که شما حضور خدا را در زندگی تان ندارید

نکته دوم:
چرا حضور خدا را در زندگی نداریم؟
مردم صبح تا شب به دنبال دروغ، غیب، دخالت در زندگی دیگران، قضاوت کردن، محکوم کردن، ملامت کردن، حکم کردن، حسادت کردن و غیره کارهای جاهلانه هستند
با این حالت، امکان ندارد که حضور خدا را درک کنند
با حرف زدن نمی توانید به خدا برسید.
چرا حرف میزنی؟، ما که هیچ چیز را نمی دانیم، عقل ما ناقص است، علم ما ناقص است، دین و مذهب ما تقلیدی است، دو سه کلمه سواد داریم، صبح تا شب حرف میزنیم
با حرف زدن به جای نرسیده اید و بعد از این هم جای نمی رسید

در حال سکوت و با تسلیم بودن در برابر خداوند، می توانید بهترین رابطه را با خداوند داشته باشید
وقتی در حالت سکوت و در حالت تسلیم هستید، یعنی شما اجازه میدهید که خداوند بیاید و در زندگی شما کار کند
بهترین ها را برای شما رقم بزند

اگر شادمان و رقصان به زندگی بپردازید، همه جذبِ شما می شوند. همه دوست دارند با شما همکار باشند. همه دوست دارند نزدیکِ شما باشند. کُلِ زندگی همین خاصیت را دارد. درهای زندگی بر روی کسی باز می شود که با تمامِ عشق و اشتیاق به زندگی می پردازد. شادمان به زندگی روی می آورد. کاینات عاشقِ چنین فردی است. اگر با حرارت و دلگرمی به چیزی بپردازید، زندگی تمام و کمال از شما حمایت می کند. ناگهان همه چیز مثبت می شود. متوجه می شوید انسان ها نیز به کمکِ شما می آیند. این قانونِ زندگی است. اگر دلمرده و پژمرده به زندگی روی بیاورید، با گذشت هر روز زندگی را بر خود تنگ تر می بینید. سخت تر می شود. درها یکی یکی بسته می شوند. در خود محدود و محصور می شوید. به هر کاری که می خواهید بپردازید، با حرارتِ درونی بپردازید. شدید بپردازید. ببینید زندگی چگونه با شما همراه می شود. دقیقاً مثلِ طوفانی که همه چیز را در عقبِ خودش می رقصاند، اگر در گرما و حرارتِ باطنی خود باشید، تمامِ زندگی در عقبِ شما رقصان راه می افتد.

دوستان عزیز
درس های خودشناسی در گروپ تلگرام میباشد
لینک گروپ را در کمنت پست میکنم، وارد گروپ شوید و درس ها را دنبال کنید

یک نکته را به یاد داشته باشید که مشکلات، دردها و رنج های شما از طرف خداوند نیست، بلکه از طرف خود شما است.
یگانه راه نجات ما از دردها، رنج ها، ناراحتی ها و مشکلات ها، خودشناسی میباشد
درس های خودشناسی تمامش مطابق دین میباشد
هدف خودشناسی، شناخت خود و شناخت خداوند میباشد، اینکه چگونه می توانیم بهترین رابطه را با خداوند داشته باشیم، چگونه می توانیم همیشه، خوش باشیم، شاد باشیم، همیشه آرامش داشته باشیم

در باره روانشناسی و خودشناسی هر سوال دارین، به مسنجر پیام بدهید

هر انسانی در رنج است. همه رنج می کشند. رنج زمانی به پایان می رسد که چیزی بیشتر از انسان بودن را بشناسی. که بتوانی چیزی بیشتر از هویتِ جنسی و انسانی ات را نیز بفهمی. که بتوانی از این هویتِ کوچک بیرون شوی. تا آن زمان، در رنج خواهی بود. و همه در همین رنج هستند. ولی ما ظاهرِ هر کسی را می بینیم و گمان می کنیم رنجی ندارد، و به راحتی در برابرِ او عصبانی و خشن می شویم. گمان می کنیم ما در رنج هستیم، اما او خوشبخت است.
اگر بدانی که هر انسانی چقدر در رنج است، هرگز در از او چیزی به دل نخواهی گرفت. مردم حتا توانایی کمک به خود را نیز ندارند. چه توقعی می توان از آنها داشت؟ دقیقا مثلِ این است که از موجودی زخمی و بیمار، توقعِ کمک و سلامت داشته باشی! او خود، زخمی و رنجور است. هیچ کمکی از وی ساخته نیست. پس هیچ انتظاری هم نباید داشته باشی. باید او را ببخشی. باید بر او دلسوزی داشته باشی. باید بر او دعای خیر کنی.

اگر بدانی که مردم، در باطن، چه رنجی می کشند، هرگز از آنها کینه نخواهی گرفت. در برابرِ آنها احساسِ عشق و ترحم خواهی کرد. هر کسی در جایی به نوعی در رنج است و از درد در خود می پیچد. در بیداری، یا در خواب. انسانِ بیچاره!

کسانی که شما را آزار میدهند، شما را ناراحت میکنند، باعث رنجش شما میشوند...
آنها خودشان درد دارند، وجود شان پر از درد و خشم است پر از رنج است. در وجود آنها عشقی نیست، محبتی نیست آرامشی نیست که به شما انتقال بدهند
با افرادی که باعث ناراحتی و عصبانیت شما میشوند، با مهربانی رفتار کنید. آنها به عشق، آرامش و محبت نیاز دارند

درس های خودشناسی در گروپ تلگرام

وارید گروپ شوید، درس ها را گوش کنید، هر جایش سوال داشتین، پیام بدهید، به سوالات تان جواب میگوییم

لینک گروپ

Telegram: Contact @saeed_ghavidel1