Aisha Afghan

وقتی از سرای شمالی به طرف شهرنو می‌آمدم، در چوکی جلو دو جوان دیگر هم نشسته بودند.
وقتی یکی از آن‌ها پیاده می‌شد، به دریور ۴۰ افغانی داد؛ در حالی‌که کرایه اصلی این مسیر ۲۰ افغانی است، شاید تازه‌کار یا ناآشنا بود.
دریور از او پرسید: «از کجا با من بودی؟»
او گفت: «از سرای شمالی.»
دریور با بی‌شرمی گفت: «حسابت خلاص است.» و حرکت کرد.
جوانی که در کنار او نشسته بود، تمام صحنه را دید، اما هیچ چیزی نگفت؛ چون این حادثه به او مستقیماً ضرر نمی‌رساند.

این یک مثال بسیار کوچک است، ما همه در حوادث بزرگ‌تر چنین انسان‌هایی را دیده‌ایم.
اما چرا در برابر بی‌عدالتی‌ها، توهین‌ها و ظلم‌هایی که مستقیماً به ما آسیب نمی‌زند، خاموش می‌مانیم؟

در زمانی زندگی می‌کنیم که خودخواهی به اندازه‌ای رسیده که اگر کسی بتواند، لقمه نان از دهان ما هم می‌گیرد.
پس اگر امروز در برابر یک ظلم که در برابر چشمان ما اتفاق می‌افتد، خاموش بمانیم، این یعنی اجازه می‌دهیم که فردا همین ظلم در حق ما تکرار شود.

چقدر نیکو خواهد بود اگر بدون هیچ انتظار و معیار خاص، دفاع از دیگران را در هر جای آشنا و ناآشنا به یک عادت تبدیل کنیم،
تا محیط و جامعه خود را با دست خود نجات دهیم. 🌿

یکی از بهترین تصویر امروز

ترجمه اش چی است؟