شب گرد چهاردهی

مرا دلی‌ست که هرگز به دلبری نسپردم
در این خرابه ندانم چگونه خانه گرفتی

جای من در دل او نیست کجا برگردم؟
چون کسی منتظرم‌نیست چرا برگردم ؟

گیرم این جا قفسم باز و درم بگشودی
با کدامین پر و بالم به هوا برگردم؟

دل خوشی ام‌شده گاهی به خیالی از دور
تا دگر باره به آن خاطره ها برگردم؟

من نه آنم که بگویم نشد این یارِدگر
من نه آنم که دمی هم ز وفا برگردم

ما دو ابریم که بر شانه ی هم باریدیم
آه من باچه دلی از تو جدا برگردم؟

آن چنان پای تو میمانم و می سوزم كه
یا بمیرم من از این مسئله یا برگردم!

حسین وصال پور

آن‌قدر بی تو در این شهر خرابم که نگو
آن‌قدر دوری تو داده عذابم که نگو

مثل یک پیچک غمگین‌شده از رفتن تو
تا بیایی همه جا در تب و تابم که نگو

فکر کردی بروی مثل تو آرام شوم
به خدا کوره‌ی سوزان و مذابم که نگو

ناگهان دست به دامان خرافات شدم
آن‌قدر دل‌خوش آن وقت جوابم که نگو

خنده‌دار است ولی عشق کجا عقل کجاست
دل پشیمان شده‌ی درس و کتابم که نگو

با تو انگار شب و روزِ خدا مال من است
بی تو آن‌قدر تهی مثل حبابم که نگو

دوست دارم همه فاصله‌های کم بشود
توی آغوش تو آن‌قدر بخوابم که نگو

یک نفر دارد خیالم را به هر سو می کشد
چشم هایش را برایم زیر گیسو می کشد

مانده ام نزدیک تر آیم به او یا بگذرم
نبض شعرم را میان هر هیاهو می کشد

کل دیشب را بیادش چشمهایم شاد بود
خنجر مژگان خود رادارد از رو می کشد

چشم می بندم که شاید گم شود در خاطرم
چشم می بندم دلم پیراهنی بو می کشد

آخرش ماندم چه خواهد کرد او با من ولی
شرط می بندم مرا لطفش به زانو می کشد.