23/06/2022
کشوری های که بیشترین صلاح های هسته را در جهان دارد.
روسیه بیشترین ذخیره سلاح هستهای در جهان را دارد، اما تنها کشوری نیست که این سلاح مرگبار را در اختیار دارد.
گمان میشود اکنون تعداد کل سلاحهای هستهای در جهان به حدود ۱۳ هزار رسیده باشد.
این سخنان شدیداللحن در گیرودار بحران اوکراین باعث شد بسیاری نگران شوند که اگر جنگ جهانی سوم آغاز شود و کشورها از سلاح هستهای استفاده کنند چه اتفاقی خواهد افتاد.
نگاهی بیندازیم به کشورهایی که بزرگترین زرادخانههای هستهای جهان را دارند، از روسیه تا کره شمالی.
روسیه
برآوردها از تعداد دقیق [سلاحهای هستهای روسیه] متفاوت است، اما اکثرا بر این موضوع توافق دارند که این کشور بزرگترین زرادخانه هستهای جهان را دارد.
طبق اعلام موسسه صلح استکهلم تا ژانویه ۲۰۲۱ (دی ۱۳۹۹) پوتین ۶۲۵۵ سلاح اتمی داشت. سایر سازمانهای نظارت بر گسترش سلاح اتمی مجموع این تعداد را بین ۵۹۷۷ تا ۶۲۵۷ اعلام کردهاند.
بههرحال، این ذخیره از آنچه ایالات متحده دارد و از سلاحهای هفت کشور دیگر این فهرست بیشتر است.
رقم فعلی ۱۷۶۰ کلاهک اتمی را نیز شامل میشود که گویا قرار است برچیده شوند.
گرچه این تعداد نگرانکننده است، تسلیحات هستهای روسیه کاهش قابلملاحظهای داشته است، زیرا ۳۵ هزار سلاح هنگام فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ به این کشور رسید.
هم روسیه و هم ایالات متحده پیمان جدید کاهش سلاحهای راهبردی (نیو استارت) را امضا کردهاند، پیمانی که برای مهار تسلیحات کشورها است و از ۵ فوریه ۲۰۱۱ (۱۶ بهمن ۸۹) به اجرا گذاشته شد.
طبق این پیمان، هیچ کشوری نمیتواند بیش از ۱۵۵۰ کلاهک و بمب هستهای راهبردی مستقر کند.
روسیه هرگز از سلاح هستهای در حمله به جایی استفاده نکرده است، اما در سال ۱۹۴۹ (۱۳۲۷) اولین بمب اتمش را در مناطق دورافتاده قزاقستان آزمایش کرد.
ایالات متحده آمریکا
ایالات متحده حدود ۵۵۰۰ سلاح هستهای دارد که ۱۸۰۰ عدد آنها «مستقر شدهاند»، یعنی روی موشک یا در پایگاههایی دارای نیروی عملیاتی قرار دارند.
تا امروز، ایالات متحده تنها کشوری است که از سلاح اتمی در جنگ استفاده کرده است�
روز ۶ اوت ۱۹۴۵ (۱۵ مرداد ۱۳۲۴) یک بمب اورانیومی در هیروشیمای ژاپن فرود آمد که طبق برآوردها، ۱۴۰ هزار کشته بر جا گذاشت.
این کشور بمب دوم را سه روز بعد در ناکازاکی انداخت که ۷۴ هزار کشته دیگر در پی داشت.
چین
پس از ایالات متحده و روسیه، تعداد سلاحهای هستهای کشورهای این فهرست کاهش قابلملاحظهای دارد.
چین سومین کشور این فهرست است که ۳۵۰ سلاح یعنی کمتر از یکدهم کل سلاحهای ایالات متحده را دارد.
این کشور اولین بار در دوران جنگ سرد سلاح هستهای ساخت و با افزودن ۳۰ سلاح دیگر از سال ۲۰۲۰ به اینسو، قرار است همچنان زرادخانه اتمیاش را گسترش دهد.
نوامبر سال گذشته، پنتاگون در گزارشی هشدار داد قوای اتمی چین بسیار سریعتر از آنچه ایالات متحده یک سال قبل پیشبینی کرده بود، رو به گسترش است.
ایالات متحده نگران است پکن بتواند تا سال ۲۰۳۰ به بیش از هزار سلاح اتمی دست یابد.
فرانسه
فرانسه با ۲۹۰ سلاح، از لحاظ میزان ذخیره سلاحهای اتمی در مقام چهارم است و بیشترین ذخیره را بین کشورهای غرب اروپا دارد.
بیشتر این سلاحها بر زیردریایی و باقیمانده بر موشکهای کروز زمین به هوا سوار است.
این کشور اولین بار در سال ۱۹۶۰ توان حمله اتمیاش را آزمایش کرد.
فرانسه ادعا میکند همچنان به سیاست «قابلیت سختگیرانه» پایبند است و از لحاظ راهبردی، تعداد زرادخانههای هستهای خود را در «پایینترین حد ممکن» نگه میدارد.
بریتانیا
بریتانیا حدود ۲۲۵ سلاح اتمی دارد و برنامه تسلیحات اتمیاش را در دوره جنگ دوم جهانی آغاز کرد.
سلاحهای این کشور در دریا مستقر و بر موشکهای بالیستیک زیردریایی ترایدنت سوار است. این موشکها از ایالات متحده خریداری شدهاند.
ترایدنت در اختیار نیروی دریایی سلطنتی است و چهار زیردریایی مستقر در پایگاه اچامانبی کلاید در اسکاتلند را شامل میشود.
این کشور تا امروز ۴۵ آزمایش سلاح هستهای انجام داده است که آخرین آنها در سال ۱۹۹۱ (۱۳۷۰) بود.
پاکستان
پاکستان تا سال ۲۰۲۱، دارای ۱۶۵ سلاح هستهای بود و قصد دارد بر این تعداد بیفزاید.
روابط پرتنش این کشور با هند شدیدا بر میزان تولید سلاح اتمیاش اثرگذار است.
پاکستان اولین بار در سال ۱۹۹۸ (۱۳۷۷) آزمایش سلاح هستهای را آغاز کرد و مدعی شد بهدلیل نگرانی از امنیت ملی دست به این کار زده است.
هند
هند با داشتن ۱۵۶ سلاح هستهای، سالها است که با پاکستان رقابت تسلیحاتی دارد.
البته تنشهای اخیر در روابط هند با چین وضعیت تولید سلاح هستهای این کشور را پیچیدهتر کرد.
بنابراین پاکستان هرگونه اقدام هند برای مدرنسازی سلاحهای هستهایاش را به چشم تهدید میبیند، که به این رقابت تسلیحاتی هستهای دامن میزند.
اسرائیل
تصور بر این است که اسرائیل ۹۰ سلاح هستهای دارد، گرچه هرگز وجود برنامه هستهای این کشور به تایید مقامهای رسمی نرسید.
گفته میشود این کشور از دهه ۱۹۶۰ سلاح هستهای دارد، اما برخلاف سایر کشورهای این فهرست، هرگز توان هستهای خود را با آزمایش اتمی به نمایش نگذاشت.
کره شمالی
گمان میرود کره شمالی با ۵۰ سلاح، کمترین شمار سلاحهای هستهای این فهرست را داشته باشد، اما این کشور بهشدت پنهانکار است.
این کشور در سال ۲۰۱۸ پذیرفت آزمایش موشکهای هستهای و دوربرد را به تعویق بیندازد اما از سال ۲۰۲۰، آزمایش موشکهای دوربرد را از سر گرفت.
کره شمالی در دوران رهبری کیم جونگ اون، بارها در دریای ژاپن، دست به آزمایش موشکی زد و نگرانیهایی در مورد اقدام به حمله برانگیخت.
کیم وعده داده است ارتش و زرادخانه هستهای کشورش را گسترش دهد.
کره شمالی در سال ۲۰۱۷، بزرگترین آزمایش هستهای تاریخ خود با قدرت تخمینی ۱۰۰ تا ۳۷۰ کیلوتن را انجام داد.
اگر بخواهیم مقایسه کنیم، قدرت بمبی که در هیروشیما انداخته شد، ۱۵ کیلوتن بود.
23/06/2022
تاریخچهٔ سلاحهای هستهای
نخستین تلاشها در جهت ساخت بمب اتمی در آلمان نازی آغاز شد. در این دوران، شیمیدانی به نام پاول هارتک از استادان دانشگاه هامبورگ به توان بالقوه نیروی اتمی برای کاربردهای نظامی پی برد. وی در ۲۴ فوریه ۱۹۳۹ امکان استفاده از انرژی هستهای به عنوان یک سلاح با توان تخریبی نا محدود را طی نامهای به وزارت جنگ در برلین اطلاع داد. بهدنبال این امر گروهی برای تحقیق در این رابطه تشکیل شد و ورنر کارل هایزنبرگ فیزیکدان برجسته آلمانی بهطور غیررسمی سرپرست تیم تحقیقاتی آلمان برای ساخت بمب هستهای گشت. بر اساس کتاب خاطرات اتو اسکورتسنی در حدود سال ۱۹۴۳ آلمان نازی به بمب اتم دست یافت. بر اساس گزارشی که تیم تحقیقاتی به شخص آدولف هیتلر دادند، قدرت این بمب بسیار مهیب و مرگبار بود. اتو اسکورتسِنی در کتاب خود بیان میکند که در ملاقات خصوصی خود با شخص پیشوا در خصوص مسئله بمب اتم سوالاتی میکند و پاسخ هیتلر چنین است که این بمب سبب انقراض نسل بشر میشود و هرگز دستور ساخت آن را صادر نخواهد کرد.
تصویر اولین آزمایش اتمی در ترینیتی ایالت نیومکزیکو
در همین زمان، آلبرت انیشتین طی نامه معروف خود به روزولت رئیسجمهور وقت آمریکا خطر دستیابی آلمان به تولید بمب اتمی را گوشزد کرد. متعاقب این اخطار روزولت دستور ایجاد پروژه منهتن با هدف تحقیق در این رابطه و تولید بمب اتمی را با همکاری کشور انگلستان و فرانسه صادر کرد. برای این پروژه تأسیساتی در لوس آلاموس در ایالت نیومکزیکو، اوک ریج ایالت تنسی و همفورد ایالت واشینگتن به کار گرفته شدند و تیمی از برجستهترین دانشمندان آن دوران به استخدام این پروژه درآمدند. محققان آلمانی موفق به تولید بمب اتمی نشدند. اگرچه ادعاهایی در زمینه آزمایش نوعی ابزار هستهای توسط نازیها پیش از پایان جنگ جهانی دوم مطرح شده است.[۲] اما تیم آمریکایی به سرپرستی فیزیکدان برجسته، رابرت اوپنهایمر موفق به ساخت عملی اولین بمب هستهای شد که در ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۵ در ناحیهای موسوم به ترینیتی در نیومکزیکو آزمایش شد.
به فاصله کوتاهی در ۶ اوت ۱۹۴۵، بمب افکن اسکادران ۵۰۹ نیروی هوایی آمریکا موسوم به Enola Gay (که اکنون در موزهای در واشینگتن نگهداری میشود)، از پایگاهی در جنوب اقیانوس آرام به پرواز درآمد و در ساعت ۸:۱۵ دقیقه به وقت محلی، بمب موسوم به پسر کوچک را بر شهر هیروشیما ژاپن منفجر ساخت و بدین ترتیب نام کشور ایالات متحده آمریکا را به عنوان اولین کشور استفادهکننده از سلاح اتمی در تاریخ بشریت ثبت نمود. این بمب که در طراحی آن از ۶۴ کیلوگرم اورانیوم استفاده شده بود، از ارتفاع ۹۶۰۰ متری رها شد و در ارتفاع ۵۸۰ متری سطح زمین با شدتی معادل با انفجار ۱۵ هزار تن TNT منفجر شد. مجموع تلفات اولیه و کشته شدگان ناشی از عوارض این انفجار را بالغ بر ۱۴۰۰۰۰ نفر تخمین میزنند. سه روز بعد در ۹ اوت انفجار بمب مرد چاق در شهر ناگازاکی ژاپن موجب کشتار ۷۴۰۰۰ نفر انسان دیگر شد. این بمب که از پلوتونیوم به عنوان ماده شکافت پذیر استفاده میکرد، انفجاری به شدت ۲۱ کیلوتن TNT ایجاد کرد. بمب دیگری نیز در پروژه منهتن تولید شده بود که هرگز از آن استفاده نشد.
پس از پایان جنگ دوم جهانی دانشمندان در آمریکا به تحقیق در رابطه با تسلیحات هستهای ادامه دادند. اگرچه این تصور وجود داشت که هیچ کشوری دیگری در دنیا نمیتواند تا پیش از سال ۱۹۵۵ به فناوری ساخت سلاح هستهای دست یابد، اما کلاوس فیوکس یکی از فیزیکدانان آلمانی که در رابطه با مواد فوق انفجاری (High Explosive) با تیم اوپنهایمر همکاری میکرد، طرحها و جزئیات طراحی بمب آزمایش شده در ترینیتی را در اختیار جاسوسان شوروی قرار داد. به این ترتیب در ۲۹ اوت ۱۹۴۹ اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی اولین آزمایش اتمی خود را با موفقیت انجام داد و غرب را در وحشت فرو برد. این انفجار اثر زیادی در تسریع جنگ سرد گذارد و موجب ایجاد رقابت تسلیحاتی بین آمریکا و شوروی گردید.
پس از آن ایالات متحده جهت حفظ برتری تسلیحاتی خود، تحقیق برای ساخت بمب گرماهستهای (هیدروژنی) را آغاز کرد. پیش از این رابرت اوپنهایمر به دلیل اتخاذ مواضعی علیه ساخت تسلیحات هستهای از سرپرستی پروژه کنار گذارده شد و ادوارد تلر هدایت عملی پروژه ساخت بمب هیدروژنی را برعهده گرفت.
نخستین آزمایش بمب گرما-هستهای با اسم رمز مایک در نوامبر سال ۱۹۵۲ در جزیره کوچکی به نام الوگالب در جزایر مارشال انجام شد. وزن تجهیزات به کار رفته در این انفجار شامل دستگاههای تبرید به بیش از ۶۵ تن میرسید. از آنجایی که در این سیستم مستقیماً از ایزوتوپهای دوتریوم و تریتیوم مایع استفاده میشد، به آن لقب بمب خیس داده بودند. پیشبینی میشد که قدرت این انفجار معادل یک یا دو مگاتن تیانتی باشد. اما برخلاف انتظار شدت انفجار معادل ۱۰٫۴ مگاتن تیانتی بود. نتایج انفجار بسیار هراسناک بود. قطر گوی آتشین حاصل از این انفجار به ۵ کیلومتر رسید. جزیره الوگالب تقریباً تبخیر شد و حفرهای به عمق ۸۰۰ متر و شعاع دهانه ۳ کیلومتر برجای ماند.
عراق در سال ۱۹۷۷ شروع به ساخت رآکتور هستهای (معروف به تموز۱) نمود تا بتواند در جنگ ایران و عراق به برتری هستهای دست یابد؛ ولی طی حملات هوایی ایران و سپس حملات نیروی هوایی اسرائیل در عملیات اپرا این رآکتور آسیب جبرانناپذیری دید و کارشناسان فرانسوی حاضر اوسیراک را ترک کردند.[۳] اسرائیل همچنین در سال ۲۰۰۷ رآکتوری در حال ساخت در سوریه را طی عملیات باغ میوه بمباران کرد.
17/06/2022
فهرست مدیران و معاونان ناسا
مدیران و معاونان ناسا بالاترین مقامات رسمی ناسا، سازمان فضایی حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا، هستند. مدیر این سازمان، مشاور ارشد علوم فضایی رئیسجمهور ایالات متحده آمریکا است. طبق اعلام ناسا، نقش مدیر «هدایت گروه ناسا و مدیریت منابع آن در جهت پیشرفت چشمانداز اکتشاف فضایی است.» به گفته ناسا، معاون ناسا «نقش جانشین فرماندهی سازمان را بر عهده داشته و در برابر فراهم آوردن رهبری، برنامهریزی و جهتگیری کلی سیاست سازمان، در برابر مدیر، مسئول است. این اشخاص، نماینده ناسا در برابر دفتر اجرایی رئیسجمهور، کنگره، سران فدرال و دیگر سازمانهای دولتی، سازمانهای بینالمللی و انجمنها و سازمانهای خارجی مربوط هستند. آنان همچنین بر هر روز کاری دفاتر عملکردی ناسا، مثل دفتر افسر ارشد مالی، دفتر مشاوره کلی و ارتباطات استراتژیک، نظارت میکنند.»[۲]
مدیر اداره کل ملی هوانوردی و فضا
نشان ناسا
جزء اصلی استاندارد مدیریت
متصدی کنونی
بیل نلسون
از ۱ می ۲۰۲۱
پاسخگوست به
رئیسجمهور ایالات متحده آمریکا
جایگاه
واشینگتن، دی.سی.
نامزدکننده
رئیسجمهور ایالات متحده آمریکا با نظر و رضایت سنا
مدت دوره
با خواست رئیسجمهور ایالات متحده آمریکا
دارندهٔ افتتاحی
توماس کیت گلنان
حقوق
۱۸۵٬۱۰۰ دلار سالانه
وبگاه
جیم برایدنستاین، وبگاه ناسا
نخستین مدیر ناسا، توماس کیت گلنان بود. در دوران مدیریت او، وی پروژههای تحقیقاتی مختلف مربوط به پیشرفت فضایی در ایالات متحده را گرد هم آورد.طولانیترین دوره مدیریت یک مدیر در ناسا، متعلق به دنیل گلدین است که برای مدتی نزدیک به ۱۰ سال، مدیریت این سازمان را بر عهده داشت. وی بیشتر به خاطر پیشگامی در رویکرد «سریعتر، بهتر و ارزانتر» در برنامههای فضایی معروف است. جیمز فلچر، که پس از انفجار فضاپیمای چلنجر به ناسا بازگشت، تنها شخصی است که دو بار در این جایگاه قرار گرفتهاست
طولانیترین مدت دوره یک معاون (سرپرست معاونت)، متعلق به جان آر. دیلی بوده که پس از بازنشستگی از سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا، این جایگاه را بر عهده گرفتهاست. طولانیترین مدت دوره یک معاون دائمی هم متعلق به هیو لاتیمر درایدن، نخستین معاون ناسا، بودهاست ویلیام رابرت گراهام دو بار در جایگاه معاونت ناسا قرار گرفت و در مدت میان این دو دوره، سرپرستی این جایگاه را بر عهده داشت. دوران معاونت فردریک دی گریگوری هم از این لحاظ، مشابه گراهام بودهاست. دنیل مولویل دو بار در نقش سرپرستی جایگاه معاونت قرار گرفته و در میان دو دوره، سرپرست مدیریت بودهاست.
مدیر فعلی ناسا، جیم برایدنستاین است که توسط دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، در ۱ سپتامبر ۲۰۱۷ نامزد قرار گرفتن در این جایگاه شد و در ۱۹ آوریل ۲۰۱۸، به تأیید رسید. وی چهار روز بعد و در ۲۳ آوریل ۲۰۱۸، سوگند یاد کرد.
17/06/2022
بنیادگذاری ناسا (NASA)
از سال ۱۹۴۶ میلادی، کمیته رایزنی ملی هوانوردی آمریکا (ناکا) هواپیماهای راکتی مثل هواگرد زبرصوت بل ایکس-۱ را مورد آزمایش قرار داده بود. در اوایل دهه ۱۹۵۰، پویشی در پروژه سال جئوفیزیک جهانی (۱۹۵۷–۵۸) برای ساخت یک ماهواره مصنوعی به راه افتاده بود. پروژه ونگارد، از تلاشهای آمریکا در این پروژه بود. با پرتاب ماهوارهٔ اسپوتنیک-۱ در ۴ اکتبر ۱۹۵۷ به فضا به عنوان نخستین ماهواره مصنوعی، ایالات متحده توجه خود را به سمت شرکت در پروژههای فضایی معطوف کرد. در آن زمان کشورها (آمریکا، روسیه و همپیمانان هر دو کشور) درگیر جنگ سرد و در آرزوی برتری جهانی نسبت به کشور دیگر بودند. پرتاب اسپوتنیک-۱ و مسائلی دیگر منجر شد که آمریکا به فکر ایجاد سازمانی مانند بنیاد ملی علوم، کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده آمریکا و کمیتهٔ رایزنی ملی هوانوردی آمریکا بیفتد. در ۲۵ نوامبر ۱۹۵۷، سناتور لیندون بینز جانسون جلساتی مبنی بر فضانوردی و فعالیتهای موشکی آغاز کرد. این جلسات منجر بر این شد که مجلس سنای ایالات متحده آمریکا در ۶ فوریهٔ ۱۹۵۸ کمیتهای در مورد فضا و هوانوردی و با هدف تشکیل یک سازمان فضایی به ریاست لیندون جانسون تشکیل دهد. از سوی دیگر، کنگره ایالات متحده آمریکا قصد داشت که جان ویلیام مککورمک را به ریاست سازمان فضایی آمریکا برساند.کنگره ایالات متحده آمریکا در پی پیش آمدن تهدیدی علیه امنیت ملی و پیشرو بودن آمریکا در زمینه فناوری، متوجه نیاز به اقدام فوری و سریع شد. در کنار آن، دوایت آیزنهاور، رئیسجمهور وقت، به همراه هیئت مشاوران، معیارهای بیشتری را مدنظر قرار دادند. در ۱۲ ژانویه ۱۹۵۸، ناکا «کمیته ویژه فناوری فضایی» را به فرماندهی گایفورد استیور تشکیل داد.در ۱۴ ژانویه ۱۹۵۸، هیو لاتیمر درایدن، رئیس ناکا، اعلامیه «برنامه تحقیقاتی ملی فناوری فضایی» را منتشر کرد که بیان میداشت:
بالاترین سهم ناسا از مجموع بودجه فدرال، در سال ۱۹۶۶ و در خلال برنامه فضایی آپولو بود که این سازمان سهمی ۴٫۴۱ درصدی از بودجه را به خود اختصاص داد؛ بودجه سازمان سپس در سال ۱۹۷۵ سریعاً به ۱٪ کاهش یافت و تا سال ۱۹۹۸ در همان حدود باقی ماند. این درصد سپس بهتدریج افت کرد و در سال ۲۰۰۶ دوباره سقوط کرد و تقریباً به نصف مقدار پیش از آن رسید. در مارس ۲۰۱۲ و در یک جلسه رسیدگی قضایی در کمیته دانش سنای ایالات متحده آمریکا، نیل دگراس تایسون شهادت داد که «اکنون، بودجه سالانه ناسا برابر نیم پنی از هر دلار مالیات شهروندان است. با مقداری دو برابر این—یک پنی به ازای هر دلار—میتوانیم کشور را از یک ملت تاریک و افسرده و بیزار از تقلای اقتصادی، به کشوری تبدیل کنیم که شرایط رویاییبودنش در قرن بیستم را دوباره بهدست آوردهاست»
طرحی رایانهای از ناسا که فضانوردی را در حال گذاشتن پرچم آمریکا روی مریخ نشان میدهد. مأموریت سفر انسان به مریخ از دههٔ ۱۹۶۰ مورد بحث بودهاست.
با وجود این، درک عمومی از بودجه ناسا بهطرز چشمگیری متفاوت است؛ برای مثال، یک نظرسنجی در سال ۱۹۹۷ نشان داد که بیشتر آمریکاییها، ۲۰٪ از بودجه فدرال را متعلق به ناسا میدانستند.
در سال مالی ۲۰۱۵، بودجهای ۱۸٫۰۱ میلیارد دلاری از سوی کنگره به ناسا تعلق گرفت؛ این میزان ۵۴۹ میلیون دلار بیش از بودجه درخواستی و حدوداً ۳۵۰ میلیون دلار بیش از بودجه سال ۲۰۱۴ ناسا بود.در سال مالی ۲۰۱۶، ناسا بودجهای ۱۹٫۳ میلیارد دلاری دریافت کرد.
دونالد ترامپ سند اجازهنامه تحول ۲۰۱۷ ناسا را در ماه مارس همین سال امضا کرد؛ که بودجهای برابر ۱۹٫۵ میلیارد دلار را برای سال ۲۰۱۷ به ناسا اختصاص میداد.بودجه سال ۲۰۱۷، ۱۹٫۳ میلیارد دلار هم گزارش شده و بودجه سال مالی ۲۰۱۸ برابر ۲۰٫۷ میلیارد دلار در نظر گرفته شده بود.در بودجه سال مالی ۲۰۱۸، در نظر گرفته شده بود که ۴٫۷۹ میلیارد دلار به اکتشافات، ۲٫۲۳ میلیارد دلار به علوم سیارهای، ۱٫۹۲ میلیارد دلار به علوم زمینی و ۰٫۶۸۵ میلیارد دلار به هوانوردی اختصاص دادهشود.
17/06/2022
ناسا
ادارهٔ کل ملی هوانوردی و فضا (به انگلیسی: National Aeronautics and Space Administration) به اختصار ناسا (به انگلیسی: NASA) سازمانی مستقل در قوهٔ مجریهٔ حکومت فدرال ایالات متحدهٔ آمریکا است که مسئولیت برنامهریزی در حوزههای برنامهٔ فضایی کشوری و تحقیقات مکانیک پرواز و هوافضا را بر عهده دارد. در زمان جنگ سرد و پس از پرتاب ماهوارهٔ اسپوتنیک-۱ توسط اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی به فضا، آمریکا به فکر ایجاد سازمان فضایی ملی خود افتاد و ناسا در ۲۹ ژوئیهٔ ۱۹۵۸ با امضای رئیسجمهور وقت دوایت آیزنهاور جای کمیتهٔ رایزنی ملی هوانوردی آمریکا (ناکا) را گرفت و بنیادگذاری شد. توماس کیت گلنان به عنوان نخستین مدیر ناسا و هیو لاتیمر درایدن به عنوان معاون او برگزیده شدند و فعالیت رسمی ناسا از ۱ اکتبر ۱۹۵۸ آغاز شد.
ناسا کار خود را با نورث امریکن ایکس-۱۵ آغاز کرد و هشت خلبان در این پروژه توانستند خود را به زیر مدار زمین برسانند. نخستین ماهوارهٔ فضایی ناسا نیز اکسپلورر ۱ بود که در سال ۱۹۵۸ میلادی به فضا پرتاب شد. در ۱۲ آوریل ۱۹۶۱، یوری گاگارین اهل شوروی با فضاپیمای وستوک-۱ به فضا پرتاب شد و تبدیل به نخستین انسان فضانورد جهان شد. حدود یک ماه بعد در ۵ مه، آلن شپارد با مرکوری-رادستون ۳ از پروژهٔ مرکوری به فضا پرتاب شد و تبدیل به نخستین فضانورد آمریکایی شد. در ۲۰ فوریهٔ ۱۹۶۲، جان گلن با مرکوری-اطلس ۶ به فضا پرتاب شد و در کمتر از ۵ ساعت، ۳ بار پیرامون کرهٔ زمین گردید و تبدیل به نخستین آمریکایی شد که پیرامون زمین میگردد. پروژهٔ جمینای نیز دستاوردهایی مانند نخستین مانور مداری، اتصال و پهلوگیری فضاپیما و نخستین راهپیمایی فضایی آمریکا به همراه داشت.
پس از پروژهٔ جمینای، ناسا پروژهٔ آپولو را راهاندازی کرد که این پروژه یکی از شناختهشدهترین پروژههای علمی تاریخ آمریکا و جهان بودهاست. در ۲۱ ژوئیهٔ ۱۹۶۹، نیل آرمسترانگ و باز آلدرین در طول مأموریت آپولو ۱۱ بر کرهٔ ماه گام نهادند و تبدیل به نخستین انسانهایی شدند که بر ماه گام برمیدارند. طی پروژهٔ آپولو، ۱۲ فضانورد مرد بر ماه گام نهادند. پس از مأموریت آپولو ۱۷ که بازپسین سفر بشر به ماه بود، دیگر پای هیچ انسانی به ماه نرسید. اسکایلب نخستین ایستگاه فضایی آمریکا بود و ایستگاهی ملی بود. در سال ۱۹۷۵، ناسا و سازمان فضایی فدرال روسیه پروژهای مشترک به نام پروژهٔ آزمایشی آپولو–سایوز انجامدادند که این پروژه نخستین مأموریت فضایی بینالمللی بود. از سال ۱۹۸۱ تا ۲۰۱۱، ناسا پروژهای به نام برنامهٔ شاتلهای فضایی را اجرا کرد. این پروژه شامل ۱۳۵ پرواز فضایی بود و فاجعههای چلنجر و کلمبیا را هم به همراه داشت. ناسا در ایستگاه فضایی بینالمللی مشارکت دارد. به غیر از ناسا، ۱۵ عضو دیگر که ۱۱ عضو از آنها اعضای سازمان فضایی اروپا هستند، در این پروژهٔ بینالمللی مشارکت دارند. افزون بر فضاپیماهای دارای سرنشین، ناسا فضاپیماهای بدون سرنشینی را نیز مانند نیوهورایزنز و مریخنورد کنجکاوی به فضا پرتاب کردهاست.
ناسا به پروژههای پژوهشی هم میپردازد. در سال ۲۰۱۴، این سازمان رقابتی سالانه با عنوان مکعبها در فضا آغاز کرد. ناسا به انجام پژوهش دربارهٔ تغییر اقلیم هم مشغول است و گزارشهایی در این خصوص تهیه و منتشر میکند.
مدیر ناسا بالاترین شخص تصمیمگیرندهٔ این سازمان است. مدیر کنونی ناسا بیل نلسون و معاون او جیمز مورهارد است. ناسا دارای ۱۲ مرکز مانند مرکز فرماندهی ناسا و مرکز پژوهشی ایمز است. میزان بودجهٔ سالانهٔ ناسا سیر صعودی دارد. درصد این بودجه از بودجهٔ نظام فدرالی ایالات متحدهٔ آمریکا در سال ۱۹۶۶ به اوج خود (۴٫۴۱ درصد) رسید.
10/05/2022