رسالت شعر

گفته بودم بی تو می‌میرم ولی این بار نه
گفته بودی عاشقم هستی ولی انگار نه

هرچه گویی دوستت دارم به جز تکرار نیست
خو نمی‌گیرم به این تکرار طوطی وار، نه!

تا که پابندت شوم از خویش می‌رانی مرا
دوست دارم همدمت باشم ولی سربار نه

دل‌فروشی می‌کنی، گویا گمان کردی که باز
با غرورم می‌خرم آن را، در این بازار نه

قصد رفتن کرده‌ای تا باز هم گویم بمان
بار دیگر می‌کنم خواهش، ولی اصرار نه

گه مرا پس می‌زنی گه باز پیشم می‌کشی
آنچه دستت داده‌ام نامش دل است افسار نه

می‌روی اما خودت هم خوب می‌دانی عزیز
می‌کنی گاهی فراموشم ولی انکار نه

سخت می‌گیری به من با این همه از دست تو
می‌شوم دلگیر شاید نازنین بیزار نه :)

پریناز جهانگیر‌عصر
‌ ‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌┅─═ঊঈ💚ঊঈ═─┅

شب‌ها گذشت و روی تو شد ماه و ماه‌تر
چشم تو دل‌بخواه و لبت دل‌بخواه‌تر

با لشکر دلم به مصاف تو آمدم
لشکر شکست خورد و شدم بی‌سپاه‌تر

حوا، اگر چه چیدن سیب اشتباه بود
توبه از این گناه ولی اشتباه‌تر!

قانون عشق، عصمت یوسف نمی‌شناخت
سنگین‌ترست جرمِ دلِ بی گناه‌تر

محراب ابروان تو هر قدر"با خدا "ست
میخانه‌ی نگات ولی،" لااله"تر

دیگر امید نیست به دل‌کندنت، که شد
چشمت سیاه‌دل‌تر و روزم سیاه‌تر

جانم گرفت و گفت :"چطورست حالتان؟"
_"شکر خدا، به لطف توام روبه‌راه‌تر..."

سیگار روشنم به لبت، با دو انتخاب
با تو تباه گردم و بی تو تباه‌تر

سجاد شهیدی

تـو ثـریـای منی من شهریـارت در غزل
می‌نشینم سالها چشم انتظارت در غزل

خواستم عشق تو را ازسینه‌ام بیرون کنم
ناز چشمانت مرا کرده دچارت در غزل

عاجزم تا شرح حالم با قلم عنوان کنم
بیـقرارم، بیـقرارم، بیـقرارت در غزل

بـا خیالت در خیـالم عشق‌بـازی می‌کنم
می‌نشینم تا سحر هرشب کنارت در غزل

نم‌نم باران و من در کوچـه‌ها با یاد تو
نیمه‌شبها تا سحر من اشکبارت در غزل

فال ما با هم نیامد وصل ما ممکن نشد
می‌روم ای نازنیـن از روزگارت در غزل

میوه‌ی ممنوعه هستی بر من ِسنگِ صبور
تا ابد من عاشقانه، دوست دارت در غزل

جوادالماسی(سنگ صبور)
‌ ‎

کدخدا گفته که ایـن ده‌کده عاشق‌کده
نیست
هر که عاشق شده از ده‌کده‌ى ما برود

کوزه بر دوش سرِ چشمه نیا با این وضع
باید از ده‌کده یک ده‌کده رسوا برود!

حتی به‌رغم منظره‌هايی كه محشرند
همواره چشم‌های تو يک چيز ديگرند

تنديس يادبود خدا در زمينی و
اعضای تو تراشه‌ای از سنگ مرمرند

بوسه‌ست نام تک تک آن ميوه‌ها كه من
در هر زمان بچينم‌شان، باز نوبرند

آزادم و در اوج رهايی اسير تو
دستان من شبيه به بال كبوترند

هر چشم و گوش بسته كه ديدم دچار توست
انبوه عاشقان تو هم كور و هم كَرند

در عشق جاي داد و ستد نيست، غالبا
دل می‌دهند و در عوضش دل نمی‌برند

ما را چه ساده سكه‌ی يك پول می‌كني
اين روزها كه ناز تو را خوب می‌خرند!

پرنده‌ای که به بام تو انس دارد و بس
روا مدار که مرغ مهاجرت باشد

گفتم ‌شکست‌خورده‌تر از من‌ به دهر نیست
دستی به زلف برد که این را ندیده‌ای