حیات الله احمدی

ریاضی کانگورو؛ جشنواره‌ای برای اندیشیدن و کشف توانایی‌های ذهنی
ریاضیات، زبان علم و منطق است. در جهانی که هر لحظه در حال تغییر و پیشرفت است، دانستن فرمول‌ها کافی نیست؛ بلکه توانایی تفکر خلاق، تحلیل درست، تصمیم‌گیری سریع و حل مسئله از مهارت‌هایی است که فرد را برای زندگی موفق آماده می‌سازد. رقابت ریاضی کانگورو، دقیقاً بر این اهداف علمی و آموزشی تمرکز دارد.
ریاضی کانگورو چیست؟
ریاضی کانگورو یک برنامه آموزشی-رقابتی بین‌المللی است که در بیش از ۹۰ کشور جهان برگزار می‌شود و میلیون‌ها دانش‌آموز از مقاطع مختلف در آن اشتراک می‌کنند. هدف اصلی این رقابت، ایجاد علاقه و انگیزه در دانش‌آموزان برای یادگیری ریاضیات به شیوه‌ای شاد، فعال و متفاوت است.
جنبه‌های علمی و آموزشی ریاضی کانگورو:
1. تقویت توانایی تفکر منطقی:
سؤالات این رقابت بیشتر به تحلیل و درک مفاهیم نیاز دارد تا حفظ فرمول. دانش‌آموز یاد می‌گیرد که با ابزارهای ساده، مسائل پیچیده را حل کند.
2. حل مسئله با روش‌های متنوع:
ریاضی کانگورو شاگرد را تشویق می‌کند تا از راه‌های گوناگون به پاسخ برسد؛ این خود باعث رشد خلاقیت در ذهن کودک می‌شود.
3. فراگیری ریاضیات کاربردی:
بسیاری از سوالات این رقابت با زندگی روزمره مرتبط‌اند. دانش‌آموز متوجه می‌شود ریاضی تنها برای صنف نیست، بلکه برای حل مشکلات واقعی زندگی هم مفید است.
4. افزایش اعتمادبه‌نفس علمی:
شرکت در یک رقابت بین‌المللی، به دانش‌آموز انگیزه می‌دهد تا به توانایی‌های ذهنی خود ایمان بیاورد.
5. ایجاد انگیزه برای تلاش بیشتر:
ریاضی کانگورو فقط یک رقابت نیست، بلکه مسیری‌ست که شاگردان را به سمت عشق به یادگیری هدایت می‌کند.
پیام ویژه برای دانش‌آموزان:
اگر فکر می‌کنی ریاضی خشک و خسته‌کننده است، ریاضی کانگورو می‌تواند نظرت را تغییر دهد! این رقابت به تو نشان می‌دهد که ریاضی می‌تواند سرگرم‌کننده، الهام‌بخش و شاد هم باشد. با هر سوالی که حل می‌کنی، ذهن‌ات قوی‌تر، افق‌ات بازتر و آینده‌ات روشن‌تر می‌شود.
نتیجه‌گیری:
ریاضی کانگورو، یک رقابت نیست؛ یک مسیر رشد است. جایی‌که دانش‌آموزان استعداد پنهان خود را کشف می‌کنند، توانایی‌های‌شان را می‌سنجند و آینده‌ی علمی خود را پایه‌گذاری می‌نمایند.
بیایید ریاضی را فقط یک مضمون ندانیم، بلکه پلی بدانیم به سوی تفکر عمیق، حل مسائل زندگی و ساختن آینده‌ای بهتر برای خود و جامعه‌مان.
با آرزوی موفقیت برای تمام دانش‌آموزان پرتلاش، آینده‌سازان این سرزمین.
* مدیریت مکتب خصوصی سماق*

ECAO - Membership Change is stronger when we stand together. Join ECAO as a member and be part of a community dedicated to education, culture, and youth empowerment. Your membership helps us expand our impact and reach more lives across Afghanistan. Become a member today — together, we can build a brighter future.

گزارش برگزاری جلسه والدین در مکتب خصوصی سماق

مکتب خصوصی سماق به‌منظور تقویت پیوند میان خانواده و مکتب و نیز ارتقای سطح علمی و روانی شاگردان، جلسه‌ای ویژه با حضور گسترده والدین محترم برگزار نمود.

در آغاز، مدیریت مکتب ضمن خوش‌آمدگویی، از دانش‌آموزان نخبه و ممتاز تقدیر به عمل آورد و بر ضرورت تشویق، انگیزه‌دهی و پرورش استعدادهای شاگردان تأکید کرد.

سپس جناب دکتر جعفر احمدی – متخصص روان‌شناسی کودک و مشاوره روان‌درمانی – سخنرانی علمی و آموزنده‌ای در مورد خشونت، ریشه‌ها و پیامدهای آن ارائه نمودند. ایشان با بیانی ساده و علمی، راهکارهای عملی برای پیشگیری از خشونت در خانواده و جامعه را بیان کرده و نقش والدین را در تأمین سلامت روان فرزندان اساسی دانستند.

در بخش پایانی، دکتر احمدی برای شمار زیادی از والدین محترم مشاوره فردی روان‌درمانی ارائه کرد. در این مشاوره‌ها، مشکلات تربیتی و روانی کودکان به‌صورت تخصصی بررسی و راهکارهای علمی و کاربردی پیشنهاد شد. این بخش با استقبال پرشور والدین همراه بود و فضای صمیمی و سازنده‌ای را به‌وجود آورد.

مکتب خصوصی سماق همواره تلاش می‌کند با راه‌اندازی برنامه‌های ارزشمند از جمله:
• برگزاری جلسات منظم والدین و معلمان
• کارگاه‌ها و سخنرانی‌های تخصصی روان‌شناسی
• برنامه‌های تقدیر از شاگردان نخبه و مستعد
• ارائه مشاوره‌های فردی و گروهی برای والدین و دانش‌آموزان
گام‌های مؤثر و استواری در جهت رشد علمی، اخلاقی و روانی دانش‌آموزان بردارد.

با حرمت مدیر مکتب خصوصی سماق
۳۰ سنبله ۱۴۰۴

*گزارش بازی‌های دوستانه میان صنف‌های سوم تا ششم*
در فضایی سرشار از شور و انگیزه، مسابقات فوتبال دوستانه میان صنف‌های سوم، چهارم، پنجم و ششم برگزار شد. این بازی‌ها نه تنها فرصتی برای تقویت مهارت‌های ورزشی دانش‌آموزان بود، بلکه باعث رشد روحیه‌ی همکاری، رقابت سالم و دوستی میان صنف‌ها گردید.
در بازی اول، *صنف سوم* با نمایش هماهنگی، تمرکز و تلاش تیمی، موفق شد با نتیجه *۵ بر ۳* تیم *صنف چهارم* را شکست دهد و عنوان برنده‌ی این رقابت را کسب کند.
در بازی دوم، *صنف ششم* با عملکرد قوی و منظم، توانست با نتیجه *۶ بر ۲* از *صنف پنجم* پیشی بگیرد و به عنوان تیم پیروز معرفی شود.
این رقابت‌ها نشان داد که ورزش، تنها برای سرگرمی نیست، بلکه بستری برای رشد فکری، جسمی و اخلاقی دانش‌آموزان نیز هست. برگزاری چنین مسابقاتی می‌تواند به ایجاد انگیزه، انضباط، کار گروهی و ارتقای سلامت روان کمک شایانی کند.
*با آرزوی موفقیت برای تمام دانش‌آموزان عزیز در عرصه‌های علمی و ورزشی.*

با حرمت کمیته‌ی ورزشی مکتب خصوصی سماق

مکتب خصوصی سماق
قدردانی......
با کمال امتنان و سپاس‌گزاری از اقدام نیکوکارانه و انسان‌دوستانه‌ی شما خیرین گرامی در زمینه توزیع لباس برای شاگردان نیازمند این نهاد آموزشی، صمیمانه قدردانی می‌نمایم.

این عمل خداپسندانه شما نه‌تنها گرمای تن، بلکه روشنی امید را در دل‌های کودکان ما روشن ساخت و انگیزه‌ای مضاعف برای ادامه‌ی آموزش و تلاش در مسیر علم‌آموزی برای آنان فراهم کرد.
بی‌گمان، نقش شما در ساختن آینده‌ی بهتر برای این سرزمین ستودنی است و دعای خیر این کودکان، همراه همیشگی راه‌تان خواهد بود.
با آرزوی توفیق روزافزون و ثبت نیکی‌های‌تان در لوح ماندگار زندگی.

با احترام،
مدیریت مکتب خصوصی سماق

سماق؛ خلاقیت و نوآوری.
خلاقیت در آموزش و پرورش؛ راهی به‌سوی آینده‌ای روشن
در دنیای امروز که با تحولات سریع علمی، تکنولوژیکی و اجتماعی روبه‌رو هستیم، نظام‌های آموزشی سنتی دیگر پاسخ‌گوی نیازهای نوین بشر نیستند. آنچه امروز بیش از هر زمان دیگر اهمیت دارد، خلاقیت در آموزش و پرورش است؛ خلاقیتی که نه تنها در روش تدریس، بلکه در ارتباط با شاگردان، مدیریت کلاس، حل مشکلات و پرورش مهارت‌های زندگی نیز جریان داشته باشد.
مکتب خصوصی سماق با درک عمیق از این ضرورت، گام‌های مهمی در راستای ارتقای کیفیت آموزش از راه‌های خلاقانه برداشته است. در این مسیر، استادان دلسوز و متعهد این مکتب، به‌ویژه استاد شیرزاد، نقش درخشانی داشته‌اند. ایشان با به‌کارگیری شیوه‌های نوین و جذاب آموزشی، محیطی پرانرژی و انگیزه‌بخش برای شاگردان فراهم ساخته‌اند؛ محیطی که در آن تفکر، پرسشگری، کشف و نوآوری تشویق می‌شود.
در مکتب سماق، باور بر این است که هر شاگرد می‌تواند ستاره‌ای بدرخشد اگر بستر مناسب برای رشد فکری و عاطفی‌اش مهیا شود. به همین دلیل، توجه به استعدادهای فردی، بازی‌های آموزشی، داستان‌سرایی، آموزش مبتنی بر پروژه، و استفاده از تکنولوژی‌های نوین، بخش جدایی‌ناپذیر از ساختار آموزشی این نهاد شده است.
خلاقیت، فقط یک مهارت نیست؛ بلکه نگرشی است که باید در بطن آموزش پرورش یابد. ما در مکتب سماق به آینده‌ای می‌اندیشیم که فرزندان امروز، با ذهنی باز و نگاهی خلاق، نه تنها مصرف‌کننده دانش، بلکه آفریننده و سازنده‌ی آینده باشند.

فضای همدلی در مکتب خصوص سماق

در مکتب خصوصی سماق، همدلی به‌عنوان یکی از ارزش‌های اساسی آموزش و پرورش شناخته می‌شود. ما باور داریم که یادگیری تنها در محیطی شکل می‌گیرد که شاگردان، استادان و کارمندان با احترام، درک متقابل و حمایت از یکدیگر رفتار کنند.

در این فضا، شاگردان می‌آموزند که به احساسات و نیازهای دیگران توجه کنند، مشکلات را با گفتگو حل کنند و به تفاوت‌های فردی به‌عنوان یک فرصت برای رشد نگاه کنند. استادان با رفتار مهربانانه، شنیدن فعال و تشویق مداوم، الگوی عملی همدلی را برای شاگردان ایجاد می‌کنند.

همدلی در مکتب سماق باعث می‌شود هر شاگرد احساس کند که دیده و شنیده می‌شود، اعتمادبه‌نفسش افزایش یابد و برای پیشرفت تحصیلی و اخلاقی انگیزه بیشتری پیدا کند. این فرهنگ، پایه‌گذار جامعه‌ای آگاه، مسئول و متحد در آینده خواهد بود.

نویسندگی

من غریب این شهر استم

سال‌ها پیش، دختری به نام «رویا» در شهر کابل زندگی می‌کرد. او یک کمره‌بردار ماهر بود که همیشه از طبیعت و موجودات دیگر ـ به جز انسان‌ها ـ عکاسی می‌کرد و تصاویر شگفت‌انگیزی را ثبت می‌نمود. هر چه مهارتش بیشتر می‌شد، علاقه‌اش به حیوانات و طبیعت نیز بیشتر می‌گردید.

روزی رویا تصمیم گرفت به باغ بابر برود و چند عکس از درختان بهاری بگیرد. وقتی به باغ رسید، آن‌قدر غرق عکاسی شد که فراموش کرد نان چاشت خود را بخورد. وقتی متوجه شد، آفتاب در حال غروب بود. با شتاب چند عکس از پشت درختان و غروب آفتاب گرفت که سایه درختان، زیبایی خاصی به آن‌ها بخشیده بود.

در راه بازگشت، با خود گفت: «چطور ممکن است این‌گونه غرق عکاسی شده باشم؟!»
اما بعد در دلش گفت: «اشکال ندارد، حداقل عکس‌های خوبی گرفته‌ام.»

شب هنگام، هنگام بررسی عکس‌ها، چشمش به عکسی افتاد که توجهش را جلب کرد: یک طوطی بر بالای درخت نشسته بود و طوطی دیگری را می‌خورد! آن شب از شدت فکر و تعجب خوابش نبرد. با خود می‌اندیشید: «آیا ممکن است یک طوطی، طوطی دیگر را بخورد؟!»

صبح شد، اما پاسخی که می‌خواست نیافت. سال‌ها گذشت و او همچنان به عکاسی ادامه داد. یک روز، رویا به «میله گل سرخ» در شهر مزار شریف دعوت شد تا از طبیعت به عنوان نماد شادابی سال عکس بگیرد و آن را به یادگار بگذارد.

وقتی به مزار شریف رسید، مشغول عکاسی شد. چند نفر از او خواستند که از آن‌ها عکس بگیرد، اما رویا همه را رد کرد.

سرانجام، دختر خانمی جوان به او نزدیک شد و گفت:
ـ عزیزم، از وقتی آمده‌ای، متوجه شده‌ام که از انسان‌ها عکس نمی‌گیری! اگر ممکن است بگو چرا؟

رویا کمی فکر کرد و گفت: «فعلاً عکاسی می‌کنم، بعد صحبت می‌کنیم.» سپس دوباره مشغول عکاسی شد و بهترین عکس‌ها را گرفت.

وقتی فرصت پیدا کرد، نزد دختر آمد و پرسید:
ـ چه شد که این سوال را از من پرسیدی؟
دختر پاسخ داد:
ـ چون دیدم هیچ‌وقت از خودت یا کسی دیگر عکس نمی‌گیری!

رویا آهی کشید و گفت:
ـ خواهرم، زمانی خیلی فقیر بودم. در برابر پول از همه موجودات روی زمین عکس می‌گرفتم. روزی از شدت گرسنگی حتی توان حرف زدن نداشتم. از مردی خواستم کمی پول به من بدهد تا در عوض چند عکس برایش بگیرم. اما وقتی عکس‌هایش را گرفتم، حتی حاضر نشد ده افغانی به من بدهد. از ضعف، در گوشه‌ای نشستم.

چشمم به درختی افتاد. خود را رساند

نویسندگی

من غریب این شهر استم

سال‌ها پیش، دختری به نام «رویا» در شهر کابل زندگی می‌کرد. او یک کمره‌بردار ماهر بود که همیشه از طبیعت و موجودات دیگر ـ به جز انسان‌ها ـ عکاسی می‌کرد و تصاویر شگفت‌انگیزی را ثبت می‌نمود. هر چه مهارتش بیشتر می‌شد، علاقه‌اش به حیوانات و طبیعت نیز بیشتر می‌گردید.

روزی رویا تصمیم گرفت به باغ بابر برود و چند عکس از درختان بهاری بگیرد. وقتی به باغ رسید، آن‌قدر غرق عکاسی شد که فراموش کرد نان چاشت خود را بخورد. وقتی متوجه شد، آفتاب در حال غروب بود. با شتاب چند عکس از پشت درختان و غروب آفتاب گرفت که سایه درختان، زیبایی خاصی به آن‌ها بخشیده بود.

در راه بازگشت، با خود گفت: «چطور ممکن است این‌گونه غرق عکاسی شده باشم؟!»
اما بعد در دلش گفت: «اشکال ندارد، حداقل عکس‌های خوبی گرفته‌ام.»

شب هنگام، هنگام بررسی عکس‌ها، چشمش به عکسی افتاد که توجهش را جلب کرد: یک طوطی بر بالای درخت نشسته بود و طوطی دیگری را می‌خورد! آن شب از شدت فکر و تعجب خوابش نبرد. با خود می‌اندیشید: «آیا ممکن است یک طوطی، طوطی دیگر را بخورد؟!»

صبح شد، اما پاسخی که می‌خواست نیافت. سال‌ها گذشت و او همچنان به عکاسی ادامه داد. یک روز، رویا به «میله گل سرخ» در شهر مزار شریف دعوت شد تا از طبیعت به عنوان نماد شادابی سال عکس بگیرد و آن را به یادگار بگذارد.

وقتی به مزار شریف رسید، مشغول عکاسی شد. چند نفر از او خواستند که از آن‌ها عکس بگیرد، اما رویا همه را رد کرد.

سرانجام، دختر خانمی جوان به او نزدیک شد و گفت:
ـ عزیزم، از وقتی آمده‌ای، متوجه شده‌ام که از انسان‌ها عکس نمی‌گیری! اگر ممکن است بگو چرا؟

رویا کمی فکر کرد و گفت: «فعلاً عکاسی می‌کنم، بعد صحبت می‌کنیم.» سپس دوباره مشغول عکاسی شد و بهترین عکس‌ها را گرفت.

وقتی فرصت پیدا کرد، نزد دختر آمد و پرسید:
ـ چه شد که این سوال را از من پرسیدی؟
دختر پاسخ داد:
ـ چون دیدم هیچ‌وقت از خودت یا کسی دیگر عکس نمی‌گیری!

رویا آهی کشید و گفت:
ـ خواهرم، زمانی خیلی فقیر بودم. در برابر پول از همه موجودات روی زمین عکس می‌گرفتم. روزی از شدت گرسنگی حتی توان حرف زدن نداشتم. از مردی خواستم کمی پول به من بدهد تا در عوض چند عکس برایش بگیرم. اما وقتی عکس‌هایش را گرفتم، حتی حاضر نشد ده افغانی به من بدهد. از ضعف، در گوشه‌ای نشستم.

چشمم به درختی افتاد. خود را رساندم و یک سیب را همان‌طور که بود خوردم. اما صاحب درخت اجازه نداد سیب دیگری بردارم. با ناامیدی برگشتم. چند قدم که رفتم، مرغی را دیدم که کنار یک درخت لانه داشت. خواستم از کنار لانه‌اش رد شوم که دیدم چند لقمه نان کنار آن است. نان را خوردم، اما مرغ هیچ عکس‌العملی نشان نداد.

از آن روز فهمیدم که طبیعت همیشه با ما سازگار است، اما این ما انسان‌ها هستیم که در خواب جهل و غفلت مانده‌ایم. فهمیدم که من، تنها غریب این شهر هستم که نان یک مرغ بی‌گناه را خوردم.

با احترام
رحیمه لعلی