Sayed tahir Sadat

؟

آدم مریض، خُلق بد دارد و همیشه تُرش و تُند است؛
پیوسته انتقاد می‌کند و همیشه نیمه‌خالی گیلاس را می‌بیند، خوبی دیگران را اصلاً بها نمی‌دهد و کم‌ترین کار خودش، به نظرش بسیار بزرگ جلوه می‌کند،
خودبزرگ‌بین و اهل فخر فروشی است،
گاهی به موتر خود فخر می‌فروشد، زمانی به دانشش،
گاهی لباسش مایه‌ی فخر و مباهاتش است و زمانی سیما و اندامش، با اطرافیان خود، کمتر محبت می‌کند و بیشتر سرستیز و جنجال و خشونت دارد،
از دیگران بدش می‌آید.

حسادت قلب‌اش را بسان موریانه می‌خورد، با این حال از حسادت دست نمی‌کشد،
احسان خود به دیگران را زیاد یاد می‌کند و به خاطر می‌آورد،
حتی، بعضاً احسانش، مایه‌ی منت‌گذاری بالای دیگران می‌شود،
از تحسین دیگران، خیلی خوش می‌شود، هرچند آن صفت را نداشته باشد،
با خداﷻ هم سرسازگاری ندارد، عبادتش اندک و با منت است،

حریص نام و جاه و ثروت و مقام است، و برای رسیدن به این آرزو های خبیث، ضرر رسانیدن به دیگران به نظرش سهل می‌آید.

این آدم‌ها نیاز به کمک دارند، باید کمک‌شان کنیم، تا از این حالت بیرون شوند.