05/05/2026
موږ یو نسل یو… داسې نسل چې د تورې تختې تر شا یې رڼا خپره کړه، خو خپل ژوند یې د تیارو سره په جګړه کې تېر کړ.
زموږ درد احساساتي کیسه نه ده، دا یو منطقي حقیقت دی: کله چې د یوه ښوونکي معاش د ژوند لومړنیو اړتیاوو ته نه رسېږي، نو هغه یوازې اقتصادي ستونزه نه وي، دا د ټولنې د بنسټ کمزوري کېدل وي. موږ هغه قشر یو چې راتلونکی جوړوو، خو خپله مو حال د بقا په کرښه ولاړ دی. دا تضاد تصادفي نه دی، دا د پالیسۍ، لومړیتوبونو او نه پاملرنې پایله ده.
موږ داسې ورځې تېرې کړې دي چې د کور اړتیاوې مو د میاشتې له نیمایي مخکې پر موږ درنې شوې دي. داسې شېبې مو لیدلې دي چې د ناروغۍ پر وخت مو درمل ځنډولي، ځکه جیب مو اجازه نه ورکوله. ځینې مو حتی د دویم کار لټه کړې، څو د ښوونکي عزت وساتو او کور هم وچلوو. دا انتخاب نه و، دا مجبوریت و.
په ټولګي کې موږ له زدهکوونکو د تمرکز، انګېزې او راتلونکي د جوړولو غوښتنه کوو، خو حقیقت دا دی چې ستړی ذهن، تش جیب، او اندېښمن زړه د تدریس پر کیفیت اغېز کوي. دا د فرد کمزوري نه ده، دا د سیستم فشار دی. کله چې ښوونکی ذهني ارام ونه لري، نو زدهکړه هم خپل کیفیت له لاسه ورکوي. پایله یې یو داسې نسل دی چې نیمګړې روزنه ترلاسه کوي.
موږ د قربانۍ کلتور ته عادت شوي یو: خپل ضرورتونه مو ځنډولي، خپلې هیلې مو کوچنۍ کړې، او خپل دردونه مو پټ ساتلي. خو یو ځای دا پټ درد د ټولنې پر مخ ښکاره کېږي—په کمزوري تعلیم، په ستړو زدهکوونکو، او په هغه راتلونکي کې چې باید روښانه وای، خو ورو ورو تیاره کېږي.
زموږ غوښتنه ساده او منطقي ده:
که ښوونه بنسټ دی، نو ښوونکی باید په عزت او بسیا ژوند کې وي. که له موږه د نسل جوړولو تمه کېږي، نو باید زموږ خپل ژوند هم له ثبات او درناوي ډک وي. دا امتیاز نه دی، دا اړتیا ده.
موږ د شکایت لپاره نه، د اصلاح لپاره غږ پورته کوو. ځکه چې که د ښوونکي ستونزه حل نه شي، دا ستونزه به د ټول نسل په اوږو پاتې شي.
!
> S. Safi
https://whatsapp.com/channel/0029Vb5d5Dg0AgWKqCmEe91i
