ادبیات و تمدن فارسی_Persian literature

چهارده ساله که بودم ؛ عاشق پستچی محل شدم.خیلی تصادفی رفتم در را باز کنم ونامه را بگیرم ، او پشتش به من بود.وقتی برگشت قلبم مثل یک بستنی، آب شد و زمین ریخت! انگار انسان نبود، فرشته بود ! قاصد و پیک الهی بود ، از بس زیبا و معصوم بود!شاید هجده نوزده سالش بود. نامه را داد.با دست لرزان امضا کردم و آنقدر حالم بد بود که به زور خودکارش را از دستم بیرون کشید و رفت.از آن روز، کارم شد هر روز برای خودم نامه نوشتن و پست سفارشی!تمام خرجی هفتگی ام ، برای نامه های سفارشی می رفت.تمام روز گرسنگی می کشیدم، اما هر روز؛ یک نامه سفارشی برای خودم می فرستادم ،که او بیاید و زنگ بزند، امضا بخواهد، خودکارش را بدهد و من یک لحظه نگاهش کنم و برود.
تابستان داغی بود.نزدیک یازده صبح که می شد، می دانستم الان زنگ میزند! پله ها را پرواز میکردم و برای اینکه مادرم شک نکند ،میگفتم برای یک مجله مینویسم و آنها هم پاسخم را میدهند.حس میکردم پسرک کم کم متوجه شده است.آنقدر خودکار در دستم می لرزید که خنده اش میگرفت .هیج وقت جز سلام و خداحافظ حرفی نمیزد.فقط یک بار گفت :چقدر نامه دارید ! خوش به حالتان ! و من تا صبح آن جمله را تکرار میکردم و لبخند میزدم و به نظرم عاشقانه ترین جمله ی دنیا بود.چقدر نامه دارید ! خوش به حالتان ! عاشقانه تر از این جمله هم بود؟ تا اینکه یکروز وقتی داشتم امضا میکردم، مرد همسایه فضول محل از آنجا رد شد.مارا که دید زیر لب گفت : دختره ی بی حیا.ببین با چه ریختی اومده دم در ! شلوارشو ! متوجه شدم که شلوارم کمی کوتاه است.جوراب نپوشیده بودم و قوزک پایم بیرون بود.آنقدر یک لحظه غرق شلوار کهنه ام شدم که نفهمیدم پیک آسمانی من ، طرف را روی زمین خوابانده و باهم گلاویز شده اند!مگر پیک آسمانی هم کتک میزند؟مردم آنها را از هم جدا کردند.از لبش خون می آمد و می لرزید.موهای طلاییش هم کمی خونی بود.یادش رفت خودکار را پس بگیرد.نگاه زیرچشمی انداخت و رفت. کمی جلوتر موتور پلیس ایستاده بود.همسایه ی شاکی، گونه اش را گرفته بود و فریاد می زد.از ترس در را بستم.احساس یک خیانتکار ترسو را داشتم !روز بعد پستچی پیری آمد، به او گفتم آن آقای قبلی چه شد؟ گفت: بیرونش کردند! بیچاره خرج مادر مریضش را میداد.به خاطر یک دعوا ! دیگر چیزی نشنیدم. اوبه خاطر من دعوا کرد!کاش عاشقش نشده بودم !از آن به بعد هر وقت صبح ها صدای زنگ در میشنوم ، به دخترم میگویم :من باز میکنم ! سالهاست که با آمدن اینترنت، پستچی ها گم شده اند.دخترم یکروز گفت :یک جمله عاشقانه بگو.لازم دارم گفتم :چقدر نامه دارید.خوش به حالتان! دخترم فکر کرد دیوانه ام!

از داستان پستچی، نوشتهٔ چیستا یثربی.

صفحهٔ مارا پسند کنید🌹

از عشق بگو..

مولانا:
خامش که گر بگویم, من نکته های اورا
از خویشتن برآیی نه در بود نه بامت!

صفحهٔ مارا پسند کنید🌹🇦🇫🇮🇷🇹🇯

سر نوشت غم انگیز بزرگترین قرآن دست نویس تاریخ هنر اسلامی و یکی از مفاخر هرات!؛

این قرآن نفیس به گفتهٔ اکثر مؤرخین توسط بایسنقر میرزای تیموری مغولی در هرات با خط محقق در ابعاد 177 در 110 سانتی متر نوشته شده است که هر صفحهٔ آن متشکل از هفت سطر میباشد.
این قرآن که در اصل 2000 صفحه داشته در زمان اشغال سمرقند توسط نادر افشار برای تسهیل نقل آن ورقهایش جدا شده و به سرقت رفته بود و اکنون از آن کمتر از 100 صفحه باقی مانده است که ده ها موزیم بزرگ را در کشورهای مختلف جهان مزین می‌سازد.

ف. خ
لطفا برای مطالب بیشتر صفحهٔ ادبیات و تمدن فارسی را پسند کنید🌹
با ذکر منبع میتوانید به اشتراک بگذارید🌹

جام زمرد هندوستان مزین به ابیات پارسی

دوره: اواخر قرن 16 میلادی/جهانگیر شاه گرکانی.

متن کتیبه:
الهی بخت تو بیدار بادا
ترا دولت همیشه یار بادا
گل اقبال تو دائم شکفته
به چشم دشمنانت خار بادا

محل نگهداری:کویت

برای مطالب بیشتر لطفا صفحهٔ ما را پسند کنید🌹.
دوست داشتید به اشتراک بگذارید🌹

مهری هروی شاعر معروف خراسان را در نوجوانی به مرد پیری که داکتر خاندان تیموری بود به زنی دادند، وی که نوجوانی سرشار از نشاط و حرکت بود از اینکه با شخصی با تفاوت سنی و فکری مختلفی زندگی میکرد سخت رنج میبرد وی در بارهٔ این موضوع در جای چنین میگوید:

شُویِ زن نوجوان اگر پیر بود
تا پیر شود همیشه دلگیر بود
ضرب المثلیست اینکه زنان میگویند:
در پهلوی زن تیر به از پیر بود!

ودر جای دیگر میگوید:

مرا با تو سر یاری نمانده
سر مهر و وفاداری نمانده
ترا از ضعف و پیری قوت و زور
چنانکه پای برداری نمانده

چقدر ساده به هم ریختی روان مرا

بریده غصّه ی دل کندنت امان مرا

قبول کن که مخاطب پسند خواهد شد

به هر زبان بنویسند داستان مرا

گذشتی از من و شب های خالی از غزلم

گرفته حسرت دستان تو جهان مرا

سریع پیر شدم آنچنانکه آینه نیز

شکسته در دل خود صورت جوان مرا

به فکر معجزه ای تازه بودم و ناگاه

خدا گرفت به دست تو امتحان مرا

نه تو خلیل خدایی نه من چو اسماعیل

بگیر خنجر و در دم بگیر جان مرا

تو را به حرمت عشقت قسم بیا برگرد

بیا و تلخ تر از این مکن دهان مرا

چه روزگار غریبی است بعد رفتن تو

بغل گرفته غمی کهنه آسمان مرا

تو نیم دیگر من نیستی ؛ تمام منی

تمام کن غم و اندوه سالیان مرا

امید صباغ نو

عکس از فرودگاه "میدان هوایی" سنگاپور.