Met Liefde,Josephine

27/02/2026

Hoe fijn om zo het weekend in te gaan.
(en hoe gek blijft het om zoiets over mezelf te delen...)

05/12/2025

Echt.

Na de dienst van een veel te jong overleden moeder zie ik een van mijn gastvrouwen die haar tranen nog maar net gedroogd heeft.
Dit afscheid raakte haar, de kinderen en het missen dat nog zo lang duurt.

Bij de Boeddhistische rituelen die de afscheidsfotografe vastlegt zie ik haar opeens even weglopen. Geraakt, tranen in haar ogen, even een moment om dan weer het licht en donker vast te leggen.

Na een kleurrijke ceremonie op de natuurbegraafplaats loopt mijn collega langs de plek waar haar eigen man ligt en geeft ruimte aan de tranen voor dit gezin naast die van haar zelf.

In de auto naar huis zet ik muziek aan waarop ik weet dat mijn tranen eindelijk naar buiten komen na een week van onderweg zijn met ouders die hun kind verliezen.

Echt voelen.
Echt verbinden.
Het vraagt wel wat van ons.
(en ook van ons thuisfront dat het voelt als we thuiskomen van zo een dag of week)

En toch is het precies dat wat ons werk onze roeping maakt. Waarom we het zo graag doen.
Met liefde.

28/11/2025

Twee keer per jaar houden we een speciale middag voor kinderen (4-12 jaar) van wie een vader, moeder, opa of oma kanker heeft. Het doel? Even zorgeloos plezier maken en het ziekenhuis op een ontspannen manier leren kennen. Vanwege grote belangstelling is er op 17 december en extra bijeenkomst. Wat gaan we doen?

🎨 Knutselen, spelen & ontdekken
👩‍⚕️ Aan de slag op plekken in het ziekenhuis waar je normaal niet komt
💙 Begeleiding door verpleegkundigen en een maatschappelijk werkster
📅 Wanneer? Woensdag 17 december
🕝 Tijd? 13:30 - 16:30 uur
📍 Waar? Catharina Ziekenhuis
💰 Kosten? Gratis!

Wil jij jouw kind(eren) aanmelden of heb je vragen? Stuur een mail naar [email protected]
We maken er een onvergetelijke middag van!
Minder weergeven

14/11/2025

Wie mag ik hier ontmoeten!

Wanneer rouw binnenkomt in een jong gezin, raakt het het hele fundament Het verlies van een vader, moeder, broer(tje) of zusje slaat een g*t in de wereld van een jong gezin. Kinderen rouwen anders dan volwassenen. Maar ook ouders die rouwen om een kind – en tegelijk zorg moeten dragen voor de ande...

09/09/2025

De Walk of Grief is een 75 kilometer lange pelgrimstocht door de natuur van Terschelling. Weg van de drukte van het dagelijkse leven, kun je je wandelend openstellen voor wat gezien wil worden.

27/07/2025

08/07/2025

Een hardwerkende echtgenoot, vader en opa overleed. Een van de beroepen die hij had, was melkboer. Met als trots zijn eigen SRV-wagen.

Het wierp me terug naar mijn jeugd. Het belletje als hij door de straat reed, de snoeppot naast de kassa.

Als afsluiting van zijn afscheid schreef ik dit;

Kon je in het leven maar
een SRV wagen bestellen
voor wat troost
als je verdriet hebt
een warme knuffel
als je iemand mist.

Dat je bij je deur
een rekje zet
met een briefje
en je dan bestelt
een pondje glimlach
en doe maar een pak koffie
met iemand die een pot zet en naar je luistert,
alle tijd voor jouw verhaal.

Kon je maar zeggen
doet u mij nog wat tijd samen
en het mag gerust een onsje meer zijn
als het maar niet minder is.
En dat je niet meteen hoeft af te rekenen
dat kan even wachten.

Was er maar een SRV
voor pakjes liefde
zakjes geduld
en een blikje zwijgen zou misschien ook wel goed zijn,
en dat de meningen dan altijd uitverkocht zijn.

Zo’n wagen
een keer in de week
vol met wat we echt nodig hebben.
Mocht er een hemel zijn
dan kunnen ze misschien daar beginnen
want als ze nog iemand zoeken
die m rijdt en weet hoe het werkt,
die vacature is nu ingevuld…

12/05/2025

Gisteren was ik uren bezig
met het maken van een fotopresentatie
voor een naderend afscheid.

Ik zag foto’s van de kleine dame
naast een konijn in de tuin

Ik zag haar met haar vader en moeder
en zus op vakantie

Ik zag verliefde ogen
zwangere buik,
ogen vol liefde
naar haar meisjes

Ik zag een trouwjurk
andere mooie outfits
die haar mooie binnenkant
nog meer lieten stralen

ik zag fotoshoots
in de wetenschap
dat het leven sneller dan ooit gedacht
eindig zou zijn.

Ik zorgde voor beeldvullend materiaal
voor timing met de muziek
knipte applaus weg van die mooie live versie

Schuiven, nog een keer kijken,
net zo lang tot het klopte.
En pas toen het helemaal klaar was
om door een collega nog een keer te worden
nagekeken,

vloeiden de tranen..
om haar
haar gezin, zowel dat waarin ze opgroeide
als dat dat ze zelf bouwde.

Een diepe zucht
en de laptop dicht.

We hebben het mooiste “rotvak “dat er bestaat.

11/05/2025

27/04/2025

Sommige verhalen blijven je bij.
Dit is zo'n verhaal dat ik mocht vertellen tijdens een afscheid, en dat ik graag met jullie deel...

Hun verhaal — daar zijn boeken over te schrijven.
Over verliefd en getrouwd zijn.
Over een kinderwens, en steeds weer verlies, tot dat ene kindje komt.
Een kind met een meervoudige beperking, dat vooral een leven vol meervoudige liefde bracht.

Hun verhaal draait niet om zorgen en verdriet.
De rode draad? Humor.
Was ze het mooiste of het liefste meisje, vraag ik.
Nee, het kleinste, zegt hij. "Zo kon ik mijn ellende tenminste overzien."

Aan een kleine keukentafel vertelt hij hun leven, doorspekt met grapjes die al honderden keren zijn gemaakt.
Die grapjes waren hun redding.
Met humor maakten ze alles draaglijk.
Meer dan 60 jaar samen, liefdevol verbonden, ondanks alle tegenslagen.

Hun kind groeide op met liefde, zorg, en uiteindelijk zelfstandigheid.
Toen het na zijn 30e ging wonen op een plek waar elke dag zorg was, lieten zij als ouders die zorg stukje bij beetje los.

Terwijl hij zijn verhaal deelt, vlecht hij moeiteloos de humor erin.
"Ze was opeens weg," zegt hij over het overlijden van zijn vrouw. "Ze heeft niet eens dankjewel gezegd."

In de afscheidsdienst vertel ik hun verhaal.
Met ruimte voor de pijn, én voor de kracht van hun lach.

Tot slot vertel ik over geloven, niet in een kerk, wel in de liefde.
En hoe ík geloof dat de overledenen me soms nog wat influisteren. Verbaasd kijkt hij me aan.

"Ik geloof dat ze nog wat influistert," zeg ik.
"Één woord maar: Dankjewel."

Hij glimlacht en weet wat ik bedoel.

Aan het einde van de ceremonie geef ik hem tot slot twee bossen bloemen.
Eén voor in de keuken, één voor in de kamer — zoals hij haar elke week bloemen gaf.
Dit keer zijn ze uit haar naam, als stille groet: een dankjewel van haar aan hem. 🌿

Welke herinnering aan een dierbare tovert bij jou direct een glimlach op je gezicht? 💬
Ik lees ze graag. Voel je vrij om te delen.