Memento audere semper

Ονόματα, Ελλήνων, που βρέθηκαν σε λίστα με μισθοφόρους οι οποίοι υπηρέτησαν στην Χωροφυλακή/Αστυνομία της Κάτανγκα του Κονγκό, (στον «Διεθνή Λόχο», 5ο και 9ο Commando του θρυλικού Mike H***e), την περίοδο 1960-1968.

-Αθανασίου Ιωάννης από την Ιστιαία
-Αλεξίου Γεώργιος
-Καραβίδας Γεώργιος
-Κουβέλης
-Κουκουλής ή Κουκούλης
-Κυριάκης
-Γαληνός Παύλος από την Ροδεσία
-Μίτραλος Ευάγγελος
-Καρανικολής Άγγελος
-Νεοφύτου Ηρακλής
-Πάλλας Σοφοκλής
-Ζεμινίδης
-Δημητρίου από την Κύπρο.

O στρατηγός Τζόζεφ Στίλγουελ παρασημοφορεί τους θρυλικούς «επιδρομείς του Μέρριλ» μετά την τελευταία επιτυχή αποστολή στη Myitkyina.

Με την επικράτηση των Ιαπώνων στη Βιρμανία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, οι Βρετανοί υποχώρησαν προς την Ινδία με αποτέλεσμα την αποκοπή του «Διαδρόμου της Βιρμανίας», εναν λεπτό διάδρομο μεταφοράς εφοδίων που διατηρούσε μετά βίας την Κίνα στον πόλεμο. Τα απότομα όρη και η πυκνή ζούγκλα στο βόρειο τμήμα της χώρας την καθιστούσαν έναν εξαιρετικά δύσκολο περιβάλλον για συμβατικό πόλεμο.

Τον Οκτώβριο του 1943, συστάθηκε μια μυστική μονάδα Ranger στη Βομβάη της Ινδίας, η επιπέδου συντάγματος 5307η Μικτή Μονάδα η οποία σύντομα πήρε το παρατσούκλι « Merrill's Marauders» από τον επικεφαλής τους υποστράτηγο Φρανκ Μέρριλ.Η Διοίκηση Άμυνας της Καραϊβικής παρείχε 960 αξιωματικούς και άνδρες εκπαιδευμένους στη ζούγκλα, 970 αξιωματικοί και άνδρες που είχαν εκπαιδευτεί στη ζούγκλα προέρχονταν από τις χερσαίες δυνάμεις του στρατού (με βάση τις Ηπειρωτικές Ηνωμένες Πολιτείες) και άλλοι 674 βετεράνοι από τη Διοίκηση του Νοτίου Ειρηνικού (Βετεράνοι του στρατού των εκστρατειών του Γκουανταλκανάλ και των Νήσων Σολομώντος).

Τον Φεβρουάριο του 1944, 2.750 «Επιδρομείς» χωρισμένοι σε 3 Τάγματα έφτασαν στη Βιρμανία και ξεκίνησαν μια 5μηνη επική πορεία πίσω από τις ιαπωνικές γραμμές. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και ο λόχος μεταφορών της μονάδας ο οποίος ήταν εφοδιασμένος με μουλάρια. Τα τελευταία χρησιμοποιήθηκαν για τη μεταφορά ασυρμάτων, πυρομαχικών και βαρύτερων όπλων υποστήριξης, συμπεριλαμβανομένων των μπαζούκας M1A1 2,36 ιντσών και των όλμων M2 των 60 χλστ.

Το βάρος ήταν κρίσιμο για τους Marauders και η ανάγκη για ένα συμπαγές, ελαφρύ σιτηρέσιο πεδίου ήταν απαραίτητη. Το ξηρό σιτηρέσιο της ζούγκλας, στις 4.000 θερμίδες την ημέρα, είχε διακοπεί για λόγους κόστους το 1943 και με τη συμβουλή των αξιωματικών ανεφοδιασμού του Στρατού στην Ουάσιγκτον, ο στρατηγός Στίλγουελ και το επιτελείο του G-4 ήταν η παροχή της ημερήσιας έκδοσης της μερίδας K των 2.830 θερμίδων του Στρατού των ΗΠΑ (μία μερίδα K = τρία γεύματα) η οποία και πίστευαν ότι θα ήταν επαρκής. Ακόμη, ένα ελάχιστα γνωστό μυστικό της επιτυχίας των Marauders ήταν η παρουσία δεκατεσσάρων μεταφραστών της Ιαπωνοαμερικανικής Υπηρεσίας Στρατιωτικών Πληροφοριών που ανατέθηκαν στη μονάδα, μεταξύ αυτών και του διακριθέντα Ρόι Ματσουμότο.

Χρησιμοποιώντας την ευελιξία τους και τον αιφνιδιασμό, οι Marauders παρενοχλούσαν συνεχώς τις γραμμές ανεφοδιασμού και επικοινωνίας του εχθρού, εξουδετέρωναν τις περιπολίες και πραγματοποιούσαν επιθέσεις στα μετόπισθεν των Ιαπώνων: σε μια περίπτωση απέκοψαν την ιαπωνική οπισθοφυλακή στο Maingkwan. Κοντά στο Walawbum το 3ο τάγμα αιφνιδίασε τους Ιάπωνες σκοτωνοντας περίπου 400–500 στρατιώτες του εχθρού.

Στο Nhpum Ga, οι Marauders εξουδετέρωσαν 400 Ιάπωνες στρατιώτες, ενώ υπέστησαν 57 νεκρούς στη μάχη, 302 τραυματίες και 379 ακόμα τέθηκαν εκτός μάχης λόγω ασθένειας και εξάντλησης. Από τα 200 εναπομείναντα μουλάρια της μονάδας, τα 75 σκοτώθηκαν από πυρά πυροβολικού και όλμων. Ένα ταυτόχρονο ξέσπασμα δυσεντερίας ( μετά τη σύνδεση με συμμαχικές κινεζικές δυνάμεις) μείωσε περαιτέρω την αποτελεσματική τους ισχύ. Αν και οι Marauders είχαν προηγουμένως αποφύγει τις απώλειες από τη θανατηφόρα αυτη ασθένεια (εν μέρει με τη χρήση δισκίων χαλαζόνης και αυστηρών διαδικασιών υγιεινής), ο καταυλισμός τους με το κινέζικο πεζικό, που χρησιμοποιούσε τα ποτάμια ως αποχωρητήρια, προκάλεσε μεγάλη ζημιά (τα κινεζικά στρατεύματα, που πάντα έβραζαν το πόσιμο νερό τους, δεν επηρεάστηκαν σοβαρά).

Στις 17 Μαΐου 1944, μετά από μια εξαντλητική πορεία 100 χιλιομέτρων πάνω από την οροσειρά Κουμόν σε υψόμετρο 2.000 μέτρων (χρησιμοποιώντας μουλάρια για τη μεταφορά προμηθειών), περίπου 1.300 εναπομείναντες Marauders, μαζί με στοιχεία του 42ου και 150ου Συντάγματων Πεζικού των Κινέζων , επιτέθηκαν στους ανυποψίαστους Ιάπωνες στο αεροδρόμιο Myitkyina.

Πάρα τον απόλυτο και επιτυχή αρχικο αιφνιδιασμό, οι δυνάμεις δεν επαρκούσαν για την κατάληψη της ίδιας της πόλης και οι πρώτες κινεζικές επιθέσεις αποκρούστηκαν με πολλές απώλειες. Πλέον οι Marauders έπρεπε να συνεχίσουν τις μάχες στο απόγειο της εποχής των μουσώνων, κάτι που επιδείνωσε ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Επίσης, αποκαλύφθηκε ότι η περιοχή γύρω από τη Myitkyina είχε τη μεγαλη συχνότητα εμφάνισης του τύφου θάμνων , από τον οποίο μερικοί επιδρομείς προσβλήθηκαν αφού κοιμήθηκαν σε μολυσμένες περιοχές. Τρομερά καταπονημένοι από αιματηρή δυσεντερία και πυρετούς, με τον μοναδικό χώρο ξεκούρασης και ύπνου μέσα στη λάσπη, οι επιδρομείς επιτίθονταν και αμύνονταν σε μια σειρά από σκληρές μάχες συμβατικού πεζικού με τις ιαπωνικές δυνάμεις. Μετά από ενίσχυση από μια αερομεταφερόμενημεραρχία κινεζικού στρατού, η πόλη τελικά έπεσε στους Συμμάχους στις 3 Αυγούστου 1944. Ο Ιάπωνας διοικητής διέφυγε με περίπου 600 από τους άνδρες του. 187 Ιάπωνες στρατιώτες αιχμαλωτίστηκαν και οι υπόλοιποι, περίπου 3.800 άνδρες, σκοτώθηκαν.

Στην τελευταία τους αποστολή, οι «Επιδρομείς» υπέστησαν 272 νεκρούς, 955 τραυματίες και 980 άρρωστους από τις δεκάδες ασθένειες του τροπικού κλίματος. Ο ίδιος ο Μέρριλ αρνήθηκε να διακομιστεί μετά από μια καρδιακή προσβολή που υπέστη αλλά τελικά το έπραξε όταν ήρθε να προστεθεί και η προσβολή από μαλάρια. Μερικοί άνδρες πέθαναν αργότερα από εγκεφαλική ελονοσία, αμοιβαδική δυσεντερία και/ή τύφο. Τραγική ειρωνεία αποτέλεσε το γεγονός οτι οι Επιδρομείς που εκκενώθηκαν από τις πρώτες γραμμές έλαβαν αιώρες ζούγκλας με προστατευτικό δίχτυ μυγών και καλύμματα βροχής για να κοιμηθούν, εξοπλισμός που θα μπορούσε να είχε αποτρέψει διάφορες ασθένειες και απώλειες αν είχαν παραχωρηθεί νωρίτερα στην εκστρατεία. Μόλις 200 Επιδρομείς είχαν παραμείνει ακμαίοι στο τέλος της εκστρατείας.

Σε περισσότερους από πέντε μήνες, οι Marauders είχαν διανύσει 1.300 χλμ μέσα από μερικά από τα πιο απαιτητικά εδάφη της ζούγκλας στον κόσμο, πολέμησαν σε πέντε μεγάλες μάχες (Walawbum, Shaduzup, Inkangahtawng, Nhpum Ga και Myitkyina) και συμμετείχαν σε άλλες 32 μικρότερες. Πολεμώντας τους Ιάπωνες στρατιώτες, την πείνα, τους πυρετούς και τις ασθένειες, είχαν διασχίσει περισσότερο έδαφος στη ζούγκλα από οποιοδήποτε άλλο σχηματισμό αμερικανικού στρατού κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Τέτοιες μέρες περίπου προ 10 ετών, εκτυλίχθηκε μια σειρά αιματηρών γεγονότων με εντυπωσιακή επίθεση στις φυλακές Τρικάλων (22.3.2013) και μια απηνη καταδίωξη 11 Αλβανών δραπετών και των συνεργατών τους επί 123 ημέρες. Μετά από συνεχείς αναζητήσεις, δεκάδες συμπλοκές, ληστείες και κλοπές έπεσαν από ενέδρες της ΕΚΑΜ νεκροί 3 Αλβανοί κακοποιοί- Έντισον Λίκα, Φλαμούρ Λίκα και Μάριον Κόλα - 4 ακόμα συνελήφθησαν και ένας ακόμα, ο Ιλίρ Κούπα, διέφυγε στην Αλβανία όπου και φυλακίστηκε με ποινή 25 ετών.

Στον αντίποδα από τους Αλβανούς κακοποιούς σκοτώθηκε ο Αρχιφύλακας Γεωργιος Ανδριτσόπουλος στο Δίστομο Βοιωτίας ενώ τραυματίστηκε και ένας αστυνομικός της ΕΚΑΜ. Επίσης , σκοτώθηκε η διερχόμενη από μια συμπλοκή πολίτης Κατερίνα Ζώγαλη από πυρά των Αλβανών. Στον ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ Περιοδικό τεύχος 16 (Σεπτέμβριος 2013) υπάρχει ένα εκτενέστατο αφιέρωμα για την 4μηνη καταδίωξη των 11 Αλβανών δραπετών και των συνεργατών τους.

Τέλη του έτους, στις 8.12.2013 έπεσαν νεκροί σε συμπλοκή στο Βροντερό Φλώρινας 2 ακόμα Αλβανοί αλλά και ο αρχιφύλακας Ηλίας Κωστένης.

«..Την επόμενη ημέρα, στις 26 Νοεμβρίου, έτερες κουρδικές ομάδες διείσδυσαν στις θέσεις στο Şehîd Zemanî-Akif, δυτικά της προηγούμενης θέσης επιθέσεως, από τρείς άξονες. Εκμεταλλευόμενοι την πυκνή ομίχλη, προσέγγισαν αθέατοι και σκότωσαν άλλους 3 στρατιώτες προκαλώντας όμως την υποχώρηση των υπολοίπων.

Οι άνδρες του PKK συνέχιζαν να προελαύνουν και απέκτησαν τον πλήρη έλεγχο του όρους, κατέστρεψαν την πλειοψηφία των εχθρικών φυλακίων-τέσσερις στον αριθμό, συμπεριλαμβανομένης μιας αποθήκης ανεφοδιασμού και ενός συστήματος με θερμικές κάμερες μετά την καταστροφή και λεηλασία αυτών. Μετά από μερικές ώρες ξεκίνησαν νέες συγκρούσεις για μια ώρα καθώς νέοι Τούρκοι στρατιώτες κατέφθασαν στο σημείο. Τρεις Κούρδοι και ένας Τούρκος σκοτώθηκαν ενώ ένας άλλος Τούρκος στρατιώτης τραυματίστηκε σοβαρά..»

Συγκρούσεις μεταξύ Τουρκίας και PKK στο Β. Ιράκ (25-30 Νοεμβρίου), επιχείρηση Claw-Lock (Pence-Kilit). Οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις συνεχίζουν να διεξαγάγουν διασυνοριακές στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν ...

Η επιχείρηση Mount Hope III ήταν μια άκρως απόρρητη στρατιωτική επιχείρηση των Αμερικανών για να αποκτήσουν ένα επιθετικό ελικόπτερο Mil Mi-25 «Hind-D», που είχε καταρριφθει. Το συγκεκριμένο είχε πραγματοποιήσει αναγκαστική προσγείωση και είχε εγκαταλειφθεί κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης μεταξύ Λιβύης και Τσαντ, στο Quadi Doum.

Το Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών διαπραγματεύτηκε με την κυβέρνηση του Τσαντ για τη διεξαγωγή επιχείρησης για την ανάκτηση του Hind. Το Τσαντ έδωσε την άδεια απλώς δεν θα παρείχε βοήθεια. Μετά από μια προσομοίωση εκπαίδευσης σε ένα πεδίο εκτόξευσης πυραύλων, η επιχείρηση ξεκίνησε στις 10 Ιουνίου 1988.

Η επιχείρηση εκτυλίχθηκε άψογα και στην παραμικρή λεπτομέρεια. Ένα μεταφορικό αεροσκάφος C-5 Galaxy μετέφερε 2 Chinook MH-47 και 75 άτομα προσωπικό του 160ου Συντάγματος Αεροπορίας Ειδικών Επιχειρήσεων στο διεθνές αεροδρόμιο της Ντζάμενα. Τα Chinook πέταξαν περίπου 800 χλμ τις νυχτερινές ώρες χωρίς εξωτερικά βοηθήματα πλοήγησης και χωρίς να γίνουν αντιληπτά από τις δυνάμεις της Λιβύης. Παρέλαβαν το σοβιετικό ελικόπτερο και με τη βοήθεια από 2 C-130 Hercules που ανέλαβαν τον ρόλο του εναέριου ανεφοδιασμού σε 2 σημεία, στο Faya-Largeau και στο Moussoro. Παρά τις τρομερά δυνατές ανεμοθύελλες εκείνης της ημέρας, τα ελικόπτερα έφτασαν στον αρχικό προορισμό, στο αεροδρόμιο της Ντζάμενα. Εκει, φορτώθηκαν σε 2 C-5, στο ένα τα ελικόπτερα και στο άλλο το προσωπικό και διακομίστηκαν στις ΗΠΑ.

Στις 14 Οκτωβρίου 1993, ο Μόνιμος Λοχίας (ΤΘ) Μιχάλης Σούμπουρος , 22 ετών, τραυματίζεται θανάσιμα από πυρά ΑΚ-47 ατάκτων σε ενέδρα, κατά τη διάρκεια αποστολής συνοδείας πολιτικού οχήματος με ανθρωπιστική βοήθεια στη Σομαλία. Αποτελεί τον πρώτο πεσόντα (και τον τελευταίο έως σήμερα) των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων σε ειρηνευτική αποστολή.

Στο ιστορικό υπόβαθρο, το 794/3-12-92 ψήφισμα του ΟΗΕ εξουσιοδότησε μια ακόμα επιχείρηση να διεξαχθεί από την UNITAF (Unity Task Force), με την ονομασία «Restore Hope», από τον Δεκέμβριο του 1992 έως τον Μάιο 1993. Η Δύναμη ήταν υπό τη διοίκηση της USCENTCOM και αποτελούνταν από 45.000 άνδρες ( 28.000 από ΗΠΑ και 17.000 από Σαουδική Αραβία, Αυστραλία, Βέλγιο, Μποτσουάνα, Καναδά, Αίγυπτο, Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ελλάδα , Ινδία, Κουβέιτ, Μαρόκο, Νιγηρία, Νορβηγία, Νέα Ζηλανδία, Πακιστάν, Σουηδία, Τυνησία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Ζιμπάμπουε.).

Στις 29 Ιανουαρίου 1993, το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας (ΚΥΣΕΑ) ενέκρινε την αποστολή δύναμης 19 Αξιωματικών, 7 Υπαξιωματικών και 80 Εθελοντών Πενταετούς Υποχρεώσεως (64 από τον Στρατό, 21 από το Ναυτικό, 21 από την Πολεμική Αεροπορία). Η δύναμη ονομάστηκε Ελληνικό Απόσπασμα Σομαλίας (ΕΛΛΑΣΟΜ). Αναχώρησε από την Ελλάδα στις 26 Φεβρουαρίου 1993 και έφτασε στην Πρωτεύουσα του Μογκαντίσου 4 Μαρτίου 1993. Στις 8 Μαρτίου 1993, το Ελληνικό απόσπασμα προσαρτήθηκε στη Γαλλική Ταξιαρχία και στάθμευσε στο Ουατζίτ, 302 χλμ βορειοδυτικά του Μογκαντίσου.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του Ελληνικού αποσπάσματος στην πόλη Ουατζίτ πραγματοποιήθηκε μεταξύ άλλων η παροχή ιατρικής περίθαλψης σε 2.500 περίπου ασθενείς κατά τη διάρκεια 75 αποστολών σε διάφορα χωριά της ευρύτερης περιοχής και 60 αποστολές διανομής τροφίμων, σε συνεργασία με την οργάνωση “CONCERN”. Το Ελληνικό Απόσπασμα της Σομαλίας τελικά επαναπατρίστηκε την 3η Μαρτίου 1994, ολοκληρώνοντας την αποστολή του.

La Familia Michoacana.

Στις 19 Απριλίου 2009,η Ομοσπονδιακή Αστυνομία (Policía Federal Preventiva), αποφασισμένη να διαλύσει το καρτέλ La Familia Michoacana συνέλαβε 44 άτομα που συγκεντρώθηκαν στην πόλη Morelia , στο Michoacán . Ένας από τους συλληφθέντες αναγνωρίστηκε ως ο Rafael Cedeño Hernández ( με παρατσούκλι «El Ceda»), ο φερόμενος ως ηγέτης του καρτέλ στην περιοχή. Τρεις μήνες αργότερα, στις 11 Ιουλίου 2009, συλλαμβάνεται ο Arnoldo Rueda Medina επιχειρησιακός αρχηγός του καρτέλ. Αυτό πυροδότησε άμεσα πόλεμο με την αστυνομία - όσους τουλάχιστον δεν είχαν διαφθαρεί..

Η απάντηση ήρθε σε λιγότερο από 24 ώρες. Δύο στρατιώτες σκοτώθηκαν και τρεις τραυματίστηκαν όταν το καρτέλ προσπάθησε ανεπιτυχώς να τον απελευθερώσει. Τρεις μέρες αργότερα, 12 πτώματα, 11 άνδρες και μία γυναίκα, βρέθηκαν στον αυτοκινητόδρομο Siglo (5η φωτογραφία) επιβεβαιώνοντας ότι ήταν πράκτορες της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας που εκτελούσαν καθήκοντα πληροφοριών. Είχαν αιχμαλωτιστεί και εκτελεστεί άπαντες. Ακόμη, μια συνοδεία της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας δέχθηκε ενέδρα όταν επέστρεφε στις εγκαταστάσεις της, με αποτέλεσμα δύο ακόμα νεκρούς άνδρες.

Η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση ανακοινώνει την αποστολή 1.500 ανδρών της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας , 2.500 του Στρατού και 1.500 του Πολεμικού Ναυτικού του Μεξικού στην πολιτεία Michoacán για την ενίσχυση του έργου επιτήρησης. Ομοίως, τα καθήκοντα επιτήρησης ενισχύθηκαν με 67 κινητές βάσεις επιχειρήσεων και 9 μικτές επιχειρήσεις με στρατιωτικό και προσωπικό της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας, 3 ελικόπτερα UH-60 και 9 οχήματα. Μέχρι τον Οκτώβριο του ίδιου έτους 45 άτομα έχουν συλληφθεί, μεταξύ αυτών αρκετά «μεγαλα κεφάλια», καθώς και 10 αστυνομικοί οι οποίοι ήταν αυτοί που κάρφωσαν τους συναδέλφους τους και οδήγησαν στην εκτέλεσή τους.

Οι φυτείες ξηλώνονταν η μία μετά την άλλη, τα στελέχη έπεφταν νεκρά ή συλλαμβάνονταν και το καρτέλ έδειχνε να παραπαίει. Τον Νοέμβριο του 2010 το καρτέλ δήλωσε ότι ήταν έτοιμο να παραδοθεί. Τόνοι ναρκωτικών από μαριχουάνα και μεθαμφεταμίνη είχαν κατασχεθεί,καθώς και εκατομμύρια σε δολάρια και δεκάδες όπλα. Μετά από 15 μέρες αναφέρθηκε ότι ο αρχηγός του καρτελ, Ναζαριο Μορένο, έπεσε νεκρός από σφαίρες των αστυνομικών. Η επιχείρηση που εκτελέστηκε από 2.000 άνδρες και 40 οχήματα είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο άνω των 50 ανδρών και από τις 2 πλευρές. Αν και ο επικεφαλής βαρώνος των ναρκωτικών δεν πέθανε, στην πραγματικότητα θα έβρισκε ακριβώς αυτόν τον θάνατο 3 έτη αργότερα, κυνηγημένος σε ορεινά κρυσφήγετα. Ουσιαστικά τον Ιούλιο του 2011, το καρτέλ αποτελούσε παρελθόν και απλώς ακουγόταν ο επιθανάτιος ρόγχος της.

Το καρτέλ διατηρούσε τη δική του «Βίβλο» ή πνευματικό εγχειρίδιο. Η κατήχηση αυτής της ομάδας αποτελούνταν από αναγνώσεις και μαθήματα που προωθούσαν την προσωπική ανάπτυξη, αξίες και αρχές της εγκληματικής συμμορίας. Ζητήθηκε από τους υφισταμένους να αποφεύγουν τη χρήση ναρκωτικών, διατηρώντας το καρτέλ απλώς ως «οικογενειακή μονάδα...»

Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2016, σε προκεχωρημένη βάση του Ινδικού στρατού στην περιοχή του Κασμίρ και συγκεκριμένα στην περιοχή Ούρι, εκδηλώθηκε μια επίθεση ασύμμετρου πολέμου από μια ομάδα τρομοκρατών που εκπαιδεύτηκαν και εξοπλίστηκαν από το Πακιστάν.

Πρέπει να σημειωθεί πως στην περιοχή του Κασμίρ και Τζαμμού είναι συχνό φαινόμενο οι αψιμαχίες και οι αιματηρές συγκρούσεις, ακόμα και τα μπαράζ πυροβολικού, συνεπώς μιλάμε για μια βάση που βρισκόταν σε περιοχή αυξημένου κινδύνου και συνεπώς είχε πλήρη στελέχωση και εγρήγορση. Επίσης εκείνη την εποχή, υπήρχε ένα ξέσπασμα με συγκρούσεις σε πόλεις της περιοχής και διαδηλώσεις κατά του Ινδικού στρατού επομένως η εγρήγορση ήταν επιβεβλημένη.

Ωστόσο, όπως κάθε φρουρά που υπηρετεί στην μεθόριο, έπρεπε κι αυτή να αντικατασταθεί από νέα μονάδα μετά από σχεδόν δύο έτη υπηρεσίας της εκεί. Κατά την σύντομη περίοδο λοιπόν που η νέα μονάδα αντικατάστασης είχε προσέλθει στη βάση ώστε να αναλάβει καθήκοντα, και μέχρι η παλαιά μονάδα να απέλθει, εκδηλώθηκε η επίθεση, που βρήκε την νέα μονάδα να κοιμάται σε υφασμάτινες σκηνές στον υπαίθριο χώρο της βάσεως.

Η επίθεση εκδηλώθηκε κατά τον συνήθη τρόπο των αιφνιδιαστικών επιθέσεων κατά τις 5:30 τα ξημερώματα, από τέσσερις ενόπλους, που διείσδυσαν στην στρατιωτική βάση από τον εξωτερικό χώρο, εκμεταλλευόμενοι την πυκνή και ψηλή βλάστηση (χορτάρι έως 60 πόντους ύψος και πολλά δέντρα) και αφού πέρασαν την περίμετρο (τσιμεντένιος τοίχος 2m) μέσα στη νύχτα, οργάνωσαν την επίθεσή τους έχοντας ικανό χρόνο προετοιμασίας με αξιοσημείωτους στόχους.

Ο οπλισμός τους ήταν τυφέκια AK47M με αναδιπλούμενα μεταλλικά κοντάκια, και προσαρμοσμένα επ' αυτών βομβιδοβόλων gp25 καθώς και χειροβομβίδες.

Η κρούση ήταν ισχυρή.
Οι οπλοβομβίδες έβαλαν φωτιά σε παρακείμενα αποθηκευμένα βραδυφλεγή καύσιμα (diesel, κηροζίνη), και οι τέντες τυλίχθηκαν στις φλόγες, ενώ όσοι προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τη φωτιά, έπεσαν πάνω σε θεριστικά πυρά των επιτιθέμενων.

Επακολούθησε σφοδρή μάχη εντός της βάσης, η οποία διήρκησε τρεις ώρες, έως ότου εξουδετερωθούν και οι τέσσερις επιτιθέμενοι.

Το αποτέλεσμα ήταν τραγικό για τον ινδικό στρατό.
19 νεκροί, 30 τραυματίες.
Ήταν το ισχυρότερο πλήγμα που έχει δεχθεί ποτέ στην ιστορία του Κασμίρ, μετά τον πόλεμο.

Η επίθεση στη Βάση Ούρι είναι ένα από τα πιο πρόσφατα και χαρακτηριστικά παραδείγματα για το πώς η ρουτίνα και η απροσεξία/κακή προετοιμασία και ανυπαρξία μέτρων ασφαλείας, είναι ο χειρότερος εχθρός του στρατιώτη όταν εδράζεται και δεν βρίσκεται σε κίνηση, ενώ αποδεικνύει και το πόσο μεγάλη ζημιά μπορούν να προκαλέσουν λίγοι αλλά αποφασισμένοι αντίπαλοι.

Μετά το χτύπημα αυτό, ο Ινδικός στρατός προέβη σε ανταποδοτικά χτυπήματα κατά ισλαμιστών ανταρτών που βρίσκονταν σε βάσεις εντός της περιοχής που ελέγχεται από το Πακιστάν, κατά τα οποία απ' ο,τι αναφέρθηκε εξουδετερωθηκαν εστίες και εγκαταστάσεις οργάνωσης και εκπαίδευσης ισλαμιστών τρομοκρατών με πάνω από 150 νεκρούς.

Στις αρχές Μαρτίου 1962, οι Σύροι παρενοχλούσαν συνεχώς ισραηλινά αλιευτικά σκάφη που προσπαθούσαν να ψαρέψουν στο βόρειο τμήμα της Θάλασσας της Γαλιλαίας. Τα συνεχή πυρά προέρχονταν από συριακά φυλάκια και από το χωριό Nokiev προς Ισραηλινούς ψαράδες.

Οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις ως αντίποινα σχεδίασαν επιδρομή στο χωριό Al-Nuqayb, στις ανατολικές ακτές της Θάλασσας της Γαλιλαίας, την «Επιχείρηση Χελιδόνι». Στην κρούση θα συμμετείχαν τμήματα του Συντάγματος Γκολάνι, υποστήριξη από στοιχεία πυροβολικού και ομάδας από την επίλεκτη Shayetet 13.
Παρόλα αυτά, η προετοιμασία και η πληροφόρηση ήταν εξαρχής ελλιπής. Οι Ισραηλινές μονάδες ξεκίνησαν το βράδυ της 16ης/17ης Μαρτίου και ενεπλάκησαν με δύναμη πολύ μεγαλύτερη απ' όση περίμεναν. Οι Σύροι μετά τον αρχικό αιφνιδιασμό, δεν υποχώρησαν αλλά αντιστάθηκαν με πείσμα. Μπροστά στην ολοένα αυξανόμενη αντίσταση η αποχώρηση ήταν η μόνη λυση. Όμως, η εποχούμενη ομάδα που θα τους κάλυπτε σε αυτο έπεσε σε ναρκοπέδιο και 1-2 Zalham M3 καταστράφηκαν ενώ όλη η φάλαγγα ακινητοποιήθηκε. Με μηδαμινές πιθανότητες ρυμούλκησης η αεροπορία θα αναλάμβανε την καταστροφή τους για να μην πέσουν στα χέρια του εχθρού. Ταυτόχρονα, στελέχη της Shayetet 13 που υποτίθεται θα εξουδετερώναν φυλάκιο στο Kursi έγιναν αντιληπτά, δέχθηκαν πυρά και αποχώρησαν χωρίς απώλειες.

Συνολικά, οι Ισραηλινοί είχαν 7 νεκρούς, αρκετούς τραυματίες και έναν αγνοούμενο. Ο στρατιώτης Yaakov Dvir δεν βρέθηκε ποτέ και δεν έμαθε για αυτόν ούτε ο κατάσκοπος των Ισραηλινών, Έλι Κοέν. Οι Σύροι είχαν 30 περίπου νεκρούς και έναν αιχμάλωτο που πήραν αποχωρώντας οι αντίπαλοί τους.

Στις 19 Μαρτίου, ένας Ισραηλινός αξιωματικός-φωτογραφία- παρουσίασε στον Τύπο όσα συριακά όπλα πήραν κατά την υποχώρηση. Η παρουσίαση από το Βρετανικό Pathe παρατίθεται στον σύνδεσμο.
(https://www.britishpathe.com/video/VLVAEE58ATJPKI6XC519QGJ7XLN97-ISRAEL-RUSSIAN-ARMS-CAPTURED-BY-ISRAEL-IN-BATTLES-WITH-SYRIANS/query/bazooka)

Groupement de commandos mixtes aéroportés.

Στα πλαίσια των αναγκών του (Πρώτου) πολέμου της Ινδοκίνας (1946-1954), οι γαλλικές ένοπλες δυνάμεις βλέποντας τις τεράστιες δυσχέρειες με τον ανορθόδοξο πόλεμο που διεξήγαγαν οι Βιετμίνχ αποφάσισαν να υιοθετήσουν τακτικές αντιανταρτοπολέμου.

Όπως παρατήρησε και ο Γάλλος Ταγματάρχης Bloch «το γνωστό χαρακτηριστικό αυτής της περιοχής είναι η έλλειψη οδικών αξόνων. Τα μονοπάτια είναι ελάχιστα γνωστά, οι χάρτες είναι ελλιπείς και εσφαλμένοι και οι οδηγοί/ανιχνευτές δεν βοήθησαν ποτέ πολύ (..)Επιπλέον, η προώθηση σε περιοχές πολύ ευνοϊκές για μεγάλες ενέδρες, το αγαπημένο όπλο των Βιετμίνχ, οδηγεί γρήγορα σε μεγάλη κόπωση και νευρική ένταση στους χειριστές που συχνά αντιδρούν λιγότερο γρήγορα. »

Οποιαδήποτε προσπάθεια ελιγμών εκμηδενιζόταν λοιπόν. Ό,τι ισχύει όμως για την κίνηση ισχύει και για το πυρ, τόσο στον τομέα της χερσαίας υποστήριξης πυρός όσο και στον τομέα της αεροπορικής υποστήριξης. Ένα σημαντικό πρόβλημα που επηρέαζε επίσης το γαλλικό εκστρατευτικό σώμα ήταν η κακή ποιότητα των ενδοεπικοινωνιών. Το εύρος αυτών μειώνονταν πολύ σημαντικά από το ανάγλυφο, τη βλάστηση και πολύ συχνά τις ατμοσφαιρικές συνθήκες.

Όλες αυτές οι αναφορές υποχρεώνουν την διοίκηση να εγκαταλείψει τις παραδοσιακές μεθόδους. «..Είναι καιρός να εφαρμόσουμε πιο κατάλληλες. Ενάντια στον ανταρτοπόλεμο που εφαρμόζεται από τους Βιετ Μινχ με την εθελοντική ή αναγκαστική βοήθεια των πληθυσμών, πρέπει να αντιταχθούμε με αντιανταρτοπόλεμο στον οποίο ο ντόπιος δεν μπορεί παρά να είναι ηγετικό στοιχείο.. Πολύ νωρίς, στρατολογήθηκαν εθελοντές από τις ορεινές εθνότητες και δημιουργήθηκαν μονάδες από τις φυλές Thai , Muong και Nung.»

Έτσι..εγένετο η μονάδα Groupement de commandos mixtes aéroportés. Σε συμφωνία με τη γενική διεύθυνση της SDECE (Υπηρεσία Αντικατασκοπίας) δημιουργήθηκε στις 10 Απριλίου 1951 και ενσωματώθηκε στις ήδη υπάρχουσες υπηρεσίες του SDECE στην Ινδοκίνα. με επικεφαλής τον Henri Fille-Lambie.»Ανεπίσημα η μονάδα ήταν κάτω από τις διαταγές του στρατηγού Jean Gracieux που γνώριζε τέλεια την Ινδοκίνα και τις διαφορετικές εθνοτικές ομάδες της.

Η δράση ξεκίνησε με γνώμονα το αξίωμα που ορίζει ότι « μπροστά σε ένα λαϊκό κίνημα, μόνο ένα λαϊκό κίνημα μπορεί να κερδίσει», εννοώντας να εκμεταλλευτούν την παραδοσιακή αντίθεση που υπήρχε μεταξύ των λαών της «Άνω Περιφέρειας και των Βιετναμέζων της πεδιάδας.

Η μονάδα συμμετείχε στη συνδυασμένη επιχείρηση Pirate30 Αυγούστου 1951 με την οριστική κατάληψη του νησιού Cu Lao Ré, στη νικηφόρα μάχη του Να Σαν, σε δεκάδες μικρότερες αποστολές το 1952 και 1953, ενώ παρέχουν σημαντική ώθηση για την ανάκτηση του ελέγχου ολόκληρης της επαρχίας Tranninh, παρέχοντας εξαιρετικά σημαντικές πληροφορίες.

Τον Δεκέμβριο του 1953 με την αναδιοργάνωση των δυνάμεων, μετονομάζεται σε Groupement Mixte d'Intervention. Το GMI έχει θεωρητικά 2.400 βοηθούς χωρισμένους σε 24 εκατοντάδες που εποπτεύονται από 430 Ευρωπαίους και 620 τακτικούς ιθαγενείς υπό τον αντισυνταγματάρχη Roger Trinquier . Ο τελευταίος αποτελούσε έναν από τους μεγαλύτερους θεωρητικούς του ανταρτοπολέμου : Oι Βιετ Μινχ βασίζει πάντα τη δράση του σε ένα πολιτικο-στρατιωτικό σύστημα. Για πρώτη φορά τους κοντράρουμε επίσημα με ένα όπλο προσαρμοσμένο στο είδος του αγώνα που μας επιβάλλει».

Η μονάδα συμμετείχε χωρις διακοπή στον σύνηθες γι αυτούς αντιανταρτοπόλεμο αλλά και στην εποποιία του Ντεν Μπιεν Φου με μεγάλες θυσίες ιδίως για τους αυτόχθονες πολεμιστές. Από τον Δεκέμβριο του 1953, η διοίκηση διευρύνει το εύρος των αποστολών που της ανατίθενται προσδιορίζοντας ότι τα στοιχεία της πρέπει στο εξής :

«να προετοιμαστούν, οργανωθούν, δημιουργήσουν στοιχεία που είναι πιθανό να: πραγματοποιήσουν νέες αντάρτικες ομάδες για μεγάλο διάστημα δράσης και σε μεγάλες αποστάσεις, ειδικές αποστολές (ιδίως δολιοφθορές) μεμονωμένων στοιχείων ή πολύ ελαφρών ομάδων, δημιουργία οδών διαφυγής κλπ. (..)

Οι αντάρτες θα πρέπει αρχικά να στοχεύουν κυρίως σε πληροφορίες, δολοφονίες διαβόητων Βιετμίνχ, διείσδυση πολιτικοστρατιωτικών μονάδων, υποκλοπές πρακτόρων συνδέσμων, καταστροφή τηλεφωνικών γραμμών, προπαγάνδα

Τα συμπεράσματα είναι υπερπολύτιμα όχι μόνο για τους Γάλλους, αλλά για κάθε στρατό στη σύγχρονη μορφή πολέμου που αντιμετωπίζει ισχυρό αντάρτικο. Θα χρειαστούν αρκετά χρόνια για να παραδεχτούν πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι ότι πρόκειται για έναν νέο τύπο πολέμου που δεν είναι απλώς μια αντιπαράθεση μεταξύ δύο στρατών που προορίζονταν να κατακτήσουν εδάφη, αλλά το ζήτημα είναι πλέον ο έλεγχος του πληθυσμού.

Καθώς η γαλλική κυβέρνηση διέλυσε μετά το πέρας του πολέμου τη μονάδα, οι Αμερικανοί παρατήρησαν τις δυνατότητές της και εμπνεύστηκαν από αυτήν. Το 1953 ο συνταγματάρχης Aaron Bank , ίδρυσε τη 10η Ομάδα Ειδικών Δυνάμεων και ενίσχυσε το κέντρο ψυχολογικού πολέμου στο Fort Bragg . Στις 11 Νοεμβρίου 1953, το σύνταγμα χωρίστηκε στα δύο: το ένα μισό στο Fort Bragg (77th SFG) και το άλλο μισό στο Bad Tοlz της Βαυαρίας (10th SFG). Με τη μετονομασία του κέντρου Φορτ Μπραγκ σε «Κέντρο Σπουδών και Διδασκαλίας Ειδικού Πολέμου », οι ειδικές δυνάμεις εισήλθαν στην ευθύνης της CIA.