05/05/2026
Përtej “helenizimit”: kur regjistri gjenetik kundërshton historinë konvencionale
Ligjërata e dytë publike e Prof. Britney Kyle, nga Universiteti i Koloradosë Veriore (SHBA), mbi bioarkeologjinë e kolonive greke në Mesdhe, në kuadër të vizitës së saj si Fulbright Sepcialist në Institutin e Antropologjisë (Filozofik, UP) shënoi një moment të rëndësishëm për reflektim metodologjik dhe teorik mbi mënyrën se si e studiojmë të kaluarën. Përtej prezantimit të rasteve konkrete, ligjërata artikuloi qartë pyetjet orientuese që udhëheqin bioarkeologjinë bashkëkohore: kush ishin njerëzit që jetonin në këto hapësira? Nga vinin? Si lëviznin? Çfarë hanin? Si ndërvepronin mes vete dhe me mjedisin? Dhe, në mënyrë thelbësore, si përputhen, apo bien ndesh, këto të dhëna me narrativat historike të trashëguara?
Asgjëmangu, bioarkeologjia është nëndisiplinë që riformulon edhe pyetjet kërkimore. Duke u fokusuar në skeletin njerëzor si burim të dhënash, ajo zhvendos analizën nga tekstet dhe elitat drejt jetës së përditshme dhe përbërjes reale të popullsive. Metodat e përdorura – analiza osteologjike, studimet izotopike (si stronciumi dhe oksigjeni për mobilitetin, karboni dhe azoti për dietën), si dhe analizat e ADN-së së lashtë – mundësojnë rindërtimin e historive individuale dhe kolektive në një nivel që nuk ka qenë i arritshëm në të kaluarën. Këto metoda nuk funksionojnë të izoluara, por në ndërthurje, duke krijuar një tablo të gjerë dhe shumë më komplekse të migrimit, përkatësisë dhe ndërveprimit kulturor.
Në këtë kontekst, rastet e Apollonisë në Shqipëri dhe Himerës në Sicili të Italisë u dhanë si shembuj paradigmatikë, si studime që kishin sfiduar narrativat tradicionale të “helenizimit”. Në Apolloni, të dhënat gjenetike dhe bioarkeologjike tregojnë se shumica e individëve të varrosur në nekropole janë me origjinë lokale, ilire, dhe jo greke. Kjo sugjeron se kolonia nuk ishte një transplantim demografik grek, por një hapësirë ku popullsitë vendore dhe ndikimet kulturore greke ndërthureshin. “Helenizimi” ishte një proces kulturor selektiv, jo zëvendësim i popullsisë apo kulturës lokale. Ndonëse praktikat e varrimit, si kulturë lokalè, janë tipike ilire (tumat), gjësendet në to kanë qenë shumica greke, por regjistri gjenetik tregon se individët e varrosur në to kanë qenë ilirë.
Ngjashëm, rasti i Himerës, veçanërisht në kontekstin e betejës së vitit 480 p.e.s., dëshmon për një përbërje të larmishme të luftëtarëve. Analizat izotopike dhe gjenetike tregojnë praninë e individëve me origjinë nga rajone të ndryshme, përfshirë Evropën Lindore, duke sugjeruar përdorimin e mercenarëve dhe ekzistencën e rrjeteve të gjera të mobiliteti. Kjo bie ndesh me përshkrimet e burimeve klasike, si ato të Herodotit, që e paraqesin konfliktin në terma më homogjenë etnikë.
Siç dëshmoi prof. Britney Kyle, këto gjetje theksojnë një çështje thelbësore: identitetet në botën antike nuk mund të kuptohen si kategori të qëndrueshme biologjike. Ato janë të ndërlidhura me procese historike, sociale dhe kulturore që ndryshojnë në kohë dhe hapësirë. Bioarkeologjia, duke u bazuar në evidencë materiale dhe trupore, na lejon të shohim përtej diskurseve historiografike dhe të rindërtojmë një të kaluar me histori më të ndërlikyar se se në interpretimet konvencionale. Ajo sfidon historitë konvencionale të shkruara deri më tani. Nuk duhet as tē keqpërdoret, por as të mënjanohet si disiplinë.
Kësisoj, ligjërata e Prof. Kyle prezantoi rezultate të rëndësishme kërkimore dhe ofroi një kornizë të qartë për të menduar bioarkeologjinë si një fushë që sfidon dhe pasuron kuptimin tonë për historinë antike të rajonit dhe gjithë Mesdheut.
Bioarkeologjia e projektit mbi kolonite ne Mesdhe - Prof.Britney Kyle
Mirë se vini në këtë ligjëratë publike të organizuar nga Instituti i Antropologjisë në Universitetin e Prishtinës. Në këtë sesion, Britney Kyle, nga Universi...