Nasle Jadid

اگر دیدی میان ویرانه‌های خانه‌ای
گل سرخی قد کشیده است،
هرگز تعجب نکن؛
ما اینطور دوام آوردیم.

در میان سکوت آب و برگ‌های خزان، آدم یاد می‌گیرد که بعضی آرامش‌ها را فقط باید حس کرد، نه تعریف.

گاهی طبیعت، بدون هیچ حرفی، آرامشی را به دل می‌دهد که هزاران کلمه توان گفتنش را ندارند.

گاهی آرامش، در صدای افتادن برگ‌هایی‌ست که بی‌صدا قصه‌ی فصل‌ها را روایت می‌کنند.

گاهی آرامش، فقط صدای آب و چند خوشه انگور است.

گاهی طبیعت بدون هیچ حرفی، تمام خستگی‌های آدم را می‌شوید…
مثل همین قطره‌های آب که آرام روی میوه می‌ریزند، کاش غم‌های دل ما هم یک روز این‌گونه آرام و بی‌صدا شسته شوند.

گاهی زیباترین گل‌ها هم در سکوت شکوفه می‌کنند، درست مثل بعضی آدم‌ها…

‏چه جاهایی در دنیا هست و ما در چه منجلابی دست و پا میزنیم.

مثل گل‌های زردی که میان خزان هم می‌درخشند،
بعضی آدم‌ها در سخت‌ترین روزها هم نورِ دلشان را حفظ می‌کنند.