No to AntiSemitism

09/09/2026

سخنرانی بن سبطی سخنگوی سابق فارسی زبان دفترنخست وزیری اسرائیل در گردهمایی اعضا سازمان نه به یهودستیزی. George Haroonian No to AntiSemitism Albert Bootesaz Rosa Partov Radio Israel (Persian)

#آمریکا #ایران #تورم #ترامپ #خاورمیانه

09/09/2026

پیام سال نو عبری
سازمان نه به یهودستیزی

دوستان و همراهان گرامی،

فرا رسیدن سال نو عبری را به همه دوستداران صلح، آزادی و انسان‌مداری شادباش می‌گوییم و از پروردگار آرزو داریم سال پیشِ رو برای یکایک شما سرشار از تندرستی، آرامش، امید و نیک‌بختی باشد.

باشد که سال نو، همچون عسل شیرین و همچون انار، لبریز از برکت، نیکی و کردارهای نیک باشد؛ و دل‌های ما را به مهر، خرد و همزیستی نزدیک‌تر کند.

برای ایران، سالی سرشار از رهایی از ظلم و رسیدن به آزادی آرزو داریم؛ و برای اسرائیل، صلح، امنیت و پیروزی بر صلح ستیزان

امید که سال نو، سالی باشد که در آن انسانیت بر نفرت، آزادی بر استبداد و صلح بر خشونت پیروز شود.

شانا تووا و سال نو مبارک. George Haroonian No to AntiSemitism Albert Bootesaz Rosa Parto اسرائیل به فارسی Radio Israel (Persian)

08/25/2026

نیویورک و یهودیان؛ از احساس امنیت تا نگرانی از آینده
از: آلبرت بوته‌ساز
August 2026
نیویورک برای بیش از یک قرن یکی از مهم‌ترین مراکز زندگی یهودیان در آمریکا بوده است؛ شهری که میلیون‌ها مهاجر یهودی در آن ریشه دواندند، کسب‌وکار ساختند، کنیسه‌ها و مدارس ایجاد کردند و بخش مهمی از هویت فرهنگی و اقتصادی شهر را شکل دادند. از محله‌های تاریخی لوئر ایست‌ساید گرفته تا بروکلین، کوئینز و منهتن، حضور یهودیان همواره بخشی جدایی‌ناپذیر از هویت نیویورک بوده است.
اما امروز این تصویر در حال تغییر است. افزایش حوادث و نگرانی‌های مرتبط با یهودستیزی، اعتراضات سیاسی، تهدید علیه مراکز مذهبی و احساس ناامنی در میان بخشی از جامعه یهودی باعث شده است این پرسش مطرح شود که آیا نیویورک همچنان همان شهری است که یهودیان در آن احساس امنیت و تعلق می‌کردند؟
این مسئله صرفاً درباره تعداد حملات یا حوادث مشخص نیست. موضوع عمیق‌تر، احساس امنیت اجتماعی و روانی است؛ یعنی اینکه یک فرد یهودی بتواند در خیابان، دانشگاه، محل کار، کنیسه یا حتی در شبکه‌های اجتماعی، هویت خود را بدون ترس از هدف قرار گرفتن ابراز کند.

از همزیستی تا نگرانی
نیویورک سال‌ها نماد تنوع فرهنگی آمریکا بوده است. یهودیان در کنار مهاجران ایتالیایی، ایرلندی، لاتین‌تبار، آسیایی و جوامع آفریقایی‌تبار زندگی کرده‌اند و این تنوع بخشی از قدرت شهر محسوب می‌شد.
اما در سال‌های اخیر، به‌ویژه پس از حملات ۷ اکتبر ۲۰۲۳ و جنگ اسرائیل و حماس، فضای سیاسی و اجتماعی در بسیاری از شهرهای آمریکا، از جمله نیویورک، قطبی‌تر شده است.
اعتراضات مرتبط با جنگ غزه به دانشگاه‌ها، خیابان‌ها و ساختمان‌های عمومی کشیده شده و در برخی موارد، مرز میان انتقاد از سیاست‌های دولت اسرائیل و خصومت با یهودیان یا نهادهای یهودی محل بحث و نگرانی شده است.
باید میان انتقاد از دولت اسرائیل، مخالفت با سیاست‌های آن و یهودستیزی تفاوت قائل شد. انتقاد سیاسی از هر دولت دموکراتیکی مشروع است. اما زمانی که یهودیان صرفاً به دلیل یهودی بودن هدف قرار می‌گیرند، مسئله از اختلاف سیاسی فراتر می‌رود و به تبعیض و نفرت تبدیل می‌شود.
دانشگاه‌ها؛ یکی از مهم‌ترین میدان‌های تنش
دانشگاه‌های نیویورک نیز از این تغییر فضا بی‌تأثیر نمانده‌اند. برای بسیاری از دانشجویان یهودی، دانشگاه باید محیطی برای گفت‌وگو، پرسشگری و برخورد آزادانه با دیدگاه‌های متفاوت باشد.
اما زمانی که شعارهای سیاسی به تهدید، آزار یا ایجاد فضای خصمانه برای دانشجویان یهودی منجر شود، دانشگاه با یک بحران جدی روبه‌رو می‌شود.
مسئله اصلی این نیست که دانشگاه‌ها باید از بحث درباره اسرائیل یا فلسطین جلوگیری کنند. برعکس، دانشگاه باید یکی از بهترین مکان‌ها برای بحث آزاد و حتی شدید سیاسی باشد. اما آزادی بیان نمی‌تواند بهانه‌ای برای ارعاب یک گروه قومی یا مذهبی باشد.
اگر دانشجوی یهودی احساس کند برای حضور در دانشگاه باید نمادهای مذهبی خود را پنهان کند یا درباره هویت خود سکوت کند، این نشانه‌ای جدی از شکست فضای دانشگاهی در حفظ امنیت و برابری است.
سیاست شهری و آزمون نیویورک
نیویورک همچنین در آستانه یک آزمون سیاسی قرار دارد. سیاستمداران شهری باید بتوانند میان آزادی اعتراض و ضرورت حفظ نظم عمومی تعادل برقرار کنند.
حق اعتراض از اصول اساسی دموکراسی آمریکاست. اما این حق نباید به تهدید علیه کنیسه‌ها، مدارس، مراکز فرهنگی یا شهروندان یهودی تبدیل شود.
در اینجا مسئولیت پلیس و دستگاه قضایی اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند. اگر قوانین برای گروهی به‌طور جدی اجرا شوند اما در برابر گروه دیگری با اغماض برخورد شود، اعتماد عمومی آسیب می‌بیند.
امنیت یک جامعه تنها زمانی پایدار است که شهروندان مطمئن باشند قانون در مورد همه به یک شکل اجرا می‌شود.
مسئله مهاجرت و تغییرات اجتماعی
نیویورک همچنین با تغییرات جمعیتی و مهاجرتی گسترده‌ای روبه‌روست. این تغییرات بخش مهمی از هویت تاریخی شهر را تشکیل می‌دهد و نباید مهاجران یا یک جامعه خاص را عامل یهودستیزی معرفی کرد.
با این حال، هر جامعه‌ای نیازمند یک چارچوب مشترک از ارزش‌های مدنی است. احترام به آزادی مذهبی، برابری شهروندان و رد خشونت و نفرت باید فراتر از تفاوت‌های قومی و سیاسی قرار گیرد.
جامعه‌ای که از یک سو به تنوع افتخار می‌کند اما از سوی دیگر اجازه می‌دهد یک گروه به دلیل هویت خود احساس ناامنی کند، با یک تناقض جدی مواجه است.
آیا یهودیان نیویورک در حال ترک شهر هستند؟
یکی از مهم‌ترین پرسش‌ها این است که آیا افزایش نگرانی‌ها می‌تواند در بلندمدت بر تصمیم خانواده‌های یهودی برای ماندن در نیویورک تأثیر بگذارد.
تصمیم برای ترک شهری مانند نیویورک معمولاً به یک عامل محدود نمی‌شود. هزینه مسکن، مالیات، کیفیت آموزش، جرم و جنایت، فرصت‌های شغلی و شرایط اقتصادی همگی در این تصمیم نقش دارند.
اما احساس امنیت هویتی نیز می‌تواند به عاملی مهم تبدیل شود.
اگر خانواده‌ای احساس کند فرزندش نمی‌تواند با افتخار یهودی بودن خود را در مدرسه یا دانشگاه بیان کند، یا اگر فردی نگران باشد که حضور با کلاه کیپا یا دیگر نمادهای مذهبی او را هدف حمله قرار دهد، این احساس می‌تواند به مرور رابطه او با شهر را تغییر دهد.
آینده چه خواهد بود؟
آینده نیویورک برای جامعه یهودی به واکنش نهادهای سیاسی، اجتماعی، دانشگاهی و مدنی بستگی دارد.
نیویورک می‌تواند همچنان شهری باشد که یهودیان در آن زندگی، کار و عبادت کنند و هویت خود را آزادانه بیان کنند. اما برای تحقق این هدف، صرفاً محکوم کردن یهودستیزی پس از وقوع یک حادثه کافی نیست.
مدارس باید آموزش دقیق‌تری درباره یهودستیزی و تاریخ یهودیان ارائه کنند. دانشگاه‌ها باید میان آزادی بیان و ارعاب تفاوت بگذارند. پلیس باید از مراکز مذهبی و شهروندان در برابر تهدیدهای واقعی محافظت کند و سیاستمداران نیز باید بدون توجه به ملاحظات حزبی، در برابر نفرت و خشونت موضع روشنی داشته باشند.
نیویورک در گذشته برای بسیاری از یهودیان نماد فرصت، آزادی و شروع دوباره بود. امروز چالش اصلی این است که آیا این میراث همچنان حفظ خواهد شد یا نه.
شاید مسئله واقعی این نباشد که نیویورک دیگر برای یهودیان «مثل گذشته» نیست؛ شهرها و جوامع همیشه تغییر می‌کنند. پرسش مهم‌تر این است که آیا نیویورک می‌تواند بار دیگر اطمینان دهد که هیچ شهروندی مجبور نیست برای حفظ امنیت خود، هویت خویش را پنهان کند؟
پاسخ به این پرسش تنها برای یهودیان اهمیت ندارد. نحوه برخورد نیویورک با یهودستیزی، در نهایت آزمونی برای خودِ دموکراسی آمریکایی است: اینکه آیا یک جامعه متنوع می‌تواند هم‌زمان با اختلاف سیاسی شدید، آزادی مذهبی، امنیت و احترام متقابل را نیز حفظ کند یا خیر.
George Haroonian No to AntiSemitism Albert Bootesaz Rosa Parto

08/06/2026

تاریخ نگاری یا داستان سرایی؟ خودتان قضاوت کنید: احمد عسکری سروستانی، مورخ ایرانی، در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۶ در برنامه‌ای در تلویزیون افق (ایران) گفت که پاپ اینوسنت چهارم قتل عام مسلمانان را انجام داده است. او ادعا کرد که مسیحیان از نظر تاریخی یهودیان را به کشتن کودکان در طول عید فصح متهم کرده‌اند و ادعا کرده‌اند که یهودیان «سینه‌های کودکان را می‌شکافند، قلب‌هایشان را بیرون می‌آورند و آنها را می‌خورند». او ادعا کرد که این ادعاها در کتاب‌های تاریخی از ۵۵۰ سال قبل از میلاد تا ۶۰۵ میلادی مستند شده است.

عسکری سروستانی گفت که اینوسنت چهارم قانونی را تصویب کرد که تحقیق در مورد عمل ادعایی کودک‌خواری را ممنوع می‌کرد و کسانی را که چنین ادعاهایی را مطرح می‌کنند، مجرم می‌شناخت. او افزود که پاپ قانونی را تصویب کرد که بر اساس آن نمی‌توان علیه یک قاتل یهودی شهادت داد و ادعا کرد که این اتفاق به این دلیل رخ داده است که خانواده‌های یهودی در دادگاه‌های پاپ نفوذ پیدا کرده‌اند. George Haroonian No to AntiSemitism

08/03/2026

کوروش یا عمر؛ دو نگاه متفاوت به آزادی مذهب و حقوق ملت‌ها
نویسنده: بیژن خلیلی
بسیاری از کامنت‌هایی که درباره اسرائیل و یهودیان منتشر میشود ، بیش از آنکه بر مطالعه تاریخ استوار باشد، بازتاب دهه‌ها تبلیغات ایدئولوژیک جمهوری اسلامی است. تأسف‌آورتر آنکه بخشی از این ادبیات، همان الگوهای یهودستیزانه‌ای را بازتولید می‌کند که در قرن بیستم اروپا را به فاجعه هولوکاست رساند.

اما تاریخ ایران روایت دیگری دارد.

در سال ۱۳۵ میلادی، امپراتور هادریان پس از سرکوب قیام یهودیان، نام استان «یهودیه» را به «سوریه فلسطینا» تغییر داد تا پیوند تاریخی ملت یهود با سرزمین خود را کمرنگ کند. این اقدام، یک تصمیم سیاسی برای پاک کردن هویت تاریخی یهودیان بود.

حدود یک قرن بعد، شاپور اول ساسانی پس از پیروزی بر رومیان، کتیبه مشهور خود را بر بنای کعبه زرتشت در نقش رستم نگاشت. این کتیبه که از مهم‌ترین اسناد رسمی دوره ساسانی است، در سه زبان تنظیم شده و از معتبرترین منابع تاریخ ایران به شمار می‌رود. پژوهشگران بر این باورند که این کتیبه در نام‌گذاری سرزمین‌ها از سنت ایرانی پیروی می‌کند و نه از نام‌گذاری تحمیلی روم. (Iranica Online)

اما مهم‌تر از همه، رفتار کوروش بزرگ است.

کوروش پس از فتح بابل، نه تنها یهودیان تبعیدشده را آزاد کرد، بلکه مطابق روایت «کتاب عزرا» اجازه داد به اورشلیم بازگردند و معبد خود را دوباره بنا کنند. از سوی دیگر، استوانه کوروش نیز نشان می‌دهد که او برای کسب مشروعیت، به معبد مردوک رفت، خود را مورد تأیید مردوک معرفی کرد و احترام به آیین و معابد بابلیان را اعلام نمود. این رفتار، صرفاً یک تاکتیک سیاسی نبود؛ بلکه بیانگر سیاستی بود که احترام به باورهای ملت‌های مغلوب را بخشی از حکومت‌داری می‌دانست. *

اکنون این رفتار را با آنچه پس از فتح ایران به دست خلافت اسلامی رخ داد مقایسه کنیم.

در منابع تاریخی اسلامی، از جمله آثار بلاذری و طبری، گزارش‌هایی درباره تغییر تدریجی ساختار مذهبی ایران، تخریب یا تبدیل برخی آتشکده‌ها به مسجد و استقرار نظام جدید دینی وجود دارد. البته این روند در همه مناطق و در یک زمان واحد رخ نداد، اما اصل این دگرگونی تاریخی مورد پذیرش بسیاری از پژوهشگران است.

در اورشلیم نیز، پس از فتح شهر به دست مسلمانان، مجموعه مذهبی اسلامی شامل قبةالصخره و بعدها مسجدالاقصی بر روی کوه معبد، مقدس‌ترین مکان یهودیان، ساخته شد؛ مکانی که معبد اول و دوم یهود در آن قرار داشت و قرن‌ها پیش از آن، در سال ۷۰ میلادی، توسط رومیان ویران شده بود. بنابراین از نظر تاریخی، رومیان معبد را ویران کردند و مسلمانان بعدها مجموعه مذهبی خود را بر همان مکان مقدس بنا نهادند. این تفاوت زمانی، نباید نادیده گرفته شود.

تفاوت در رویکردها آشکار است.

کوروش، پس از پیروزی، زمینه بازسازی معبد یک ملت را فراهم کرد و حتی به خدایان ملت مغلوب احترام گذاشت.

اما در ایران پس از فتح اسلامی، بسیاری از نمادهای دینی ایران باستان به تدریج جای خود را به ساختار دینی جدید دادند و در اورشلیم نیز، مقدس‌ترین مکان یهودیان به مرکز مهم عبادت اسلامی تبدیل شد.

این دو رویکرد، دو جهان‌بینی متفاوت را نشان می‌دهد.

امروز جمهوری اسلامی، که خود مسئول سرکوب، اعدام، زندان و آوارگی میلیون‌ها ایرانی در طول نزدیک به پنج دهه بوده است، اسرائیل را «غده سرطانی» می‌نامد و شعار نابودی آن را سر می‌دهد. این ادبیات نه ریشه در اندیشه کوروش دارد و نه در سنت تاریخی ایران.

اگر قرار باشد ایرانیان به میراث واقعی خود بازگردند، باید به کوروش بازگردند؛ پادشاهی که آزادی مذهب، احترام به معابد، احترام به هویت ملت‌ها و بازگرداندن تبعیدیان به سرزمینشان را فضیلت حکومت می‌دانست.

پرسش اساسی این است:

ایران، وارث کوروش است یا وارث ایدئولوژی نفرت؟

هر ایرانی می‌تواند پاسخ خود را بدهد، اما پاسخ تاریخ روشن است. نام کوروش در حافظه ملت یهود با عنوان آزادی‌بخش ثبت شده است، نه فاتحی که معابد را ویران کرد یا مردم را از سرزمینشان راند. این تفاوت، تفاوت دو تمدن و دو شیوه حکومت‌داری است؛ تفاوتی که هنوز نیز در قضاوت تاریخ باقی مانده است.
George Haroonian @

07/14/2026

قدیمی‌ترین سند تاریخی یافته شده مربوط به عید پسح در دوران هخامنشیان
یک یهودی که حدود سال ۴۷۵ پیش از میلاد در مصر زندگی می‌کرد، در نامه‌ای که روی یک تکه سفال (اُستراکا) نوشته شده، از عید پسح یاد کرده است.
این نوشته به زبان آرامیِ شاهنشاهی است و امروز در موزه اشمولینِ دانشگاه آکسفورد نگهداری می‌شود. این اثر در جزیره الفانتینِ مصر کشف شد؛ جایی که در دوره هخامنشیان، یک جامعه یهودی در آن زندگی می‌کرد.
به‌طور خلاصه، مضمون این نامه چنین است:
«خطاب به هوشَعیا. سلام! از بچه‌ها مراقبت کن تا آهوتَب برسد. اگر آرد را آسیاب کرده‌اند، تا بازگشت مادرشان مقدار کمی خمیر آماده کن. به من خبر بده که چه زمانی عید پسح را برگزار خواهید کرد، و همچنین بگو حال نوزاد چطور است.»
با اینکه این نامه کوتاه است، اما یکی از کهن‌ترین اشاره‌های غیردینی و خارج از کتاب مقدس به عید پسح به شمار می‌رود. این متن نشان می‌دهد که یهودیان نزدیک به ۲۵۰۰ سال پیش نیز این جشن را برگزار می‌کرده‌اند.
زمینه تاریخی این نوشته هم جالب است. این نامه حدود سال ۴۷۵ پیش از میلاد نوشته شده است؛ یعنی تقریباً ۱۱۰ سال پس از ویرانی معبد اول اورشلیم و حدود ۶۰ سال پس از بازگشت یهودیان از تبعید بابِل به صهیون. همچنین، بر پایه گاه‌شماری سنتی کتاب مقدس، این زمان حدود ۷۰۰ سال پس از خروج بنی‌اسرائیل از مصر محسوب می‌شود؛ هرچند تاریخ دقیق خروج در میان پژوهشگران محل اختلاف است.
اعتبار تصویر: اولاف تاوش (Olaf Tausch)، با مجوز CC BY-SA 3.0، از طریق ویکی‌مدیا کامنز. Albert Bootesaz George Haroonian Radio Israel (Persian) No to AntiSemitism

07/10/2026

آیا اسرائیل جمهوری اسلامی را رها‌ خواهد کرد؟

Albert Bootesaz George Haroonian Radio Israel (Persian) No to AntiSemitism @

Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

06/30/2026

بازتاب حملات آمریکا و جمهوری اسلامی, قرارداد اسرائیل و لبنان خیال پردازی یا صلح پایدار
Albert Bootesaz George Haroonian Radio Israel (Persian) No to AntiSemitism Israel Defense Forces

Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

06/25/2026

https://www.youtube.com/live/A3cwRMBQGPY?si=OV-neTyCRho8_aL5

06/24/2026

انزواگرایان در امریکا، آلبرت بوته ساز، کارشناس مسائل سیاسی
Albert Bootesaz George Haroonian Radio Israel (Persian) No to AntiSemitism Radio Israel (Persian) Israel Defense Forces