17/11/2021
Bugün günlerden . Sanıyorum ki ben ve benim gibi yolu yoğun bakımdan geçmiş tüm meslektaşlarım için özel bir gün olur kendisi. Günün anlam ve önemine dair görsel ararken bu fotoğrafları görmek eskilere götürdü beni. Öyle bir kaç dakika bakakaldım o güzelliklere. Annelik bende öyle çok şey değiştirmiş ki milyon tane şeye duygulandım. O zamanlar gece nöbetlerinde aileler bebeklerini hastane kapısında bekliyordu gece gündüz; eller telefonda, gözler bizde. Ne hissettiklerini, neden göremeyecekleri halde evlerine gitmediklerini, bebekleri 1 gr alsa dahi neden havalara uçtuklarını, her nefeslerinde neden içlerinin titrediklerini, konuşurken seslerindeki üzüntüyü, bebeklerini izlerken neden gözlerinin dolduğunu, her sabah, her saat neden bıkmadan soru sorduklarını, her görüş saatinde neden gözyaşı döktüklerini şimdi çok daha iyi anlıyorum. Onlar öyleyken bizler de o minik bedenlerle omuz omuza savaştık. Gündüz shiftinde çalıştıktan sonra gecenin 2sinde beşiğinde bebeğimi bırakıp sırf damar yolu açılsın diye tek başıma hastaneye koştuğumu da hatırlıyorum, hamileliğimin ilk döneminde tansiyon düşüklüğü problemi yaşarken sterilizasyonumuz bozulmasın diye maske+önlük+eldiven ile havalandırmalar kapalı bir şekilde gözüm karara karara 3 saat boyunca ayakta exchange yaptığımızı da hatırlıyorum. Bebeğimiz öldü diye hüngür hüngür ağladığımızı da biliyorum, Ümit etmediğimiz bebeğimizin taburculuğunda pasta kestiğimizi de. Mesleğimin en güzel, en özel yıllarıydı sizi tanıdığım zamanlar.. bir sürü minik savaşçı tanıdım, bir sürü minik el tuttum. Bir sürü anneyle ağladım, bir sürü babayla dağ oldum. Ömür boyu mutlu olun. 💜 nüz kutlu olsun 💜