Psikolojik Danışman Ayşe Şaika Hacıoğlu

Yaklaşık bir yıl kadar önce “Adolescence” dizisi örneğinden yola çıkarak ergenlikte yıkıcılık ve şiddet üzerine düşünüp tartışmıştık. O zaman konuştuğumuz, anlatmaya ve birlikte anlamaya çalıştığımız birçok şeyi şu an gündemle birlikte yeniden düşünür olduk.
Son günlerde okul saldırıları sonrası yaşanılanların açıklamasının, çözümünün ve bir daha tekrarlanmaması için alınacak önlemlerin tek taraflı, sadece bir alanda yapılacak değişimlerle olamayacağı aşikar. Bundan bir yıl kadar önce neler konuşmuşuz, neleri konuşmaya devam etmeliyiz, tüm bunların tekrarlanmaması için neler yapabiliriz belki birlikte bunları düşünebiliriz.

Hem bir insan hem de çocukların dünyasına yakından tanıklık eden biri olarak; son günlerde yaşanan, beni de çok üzen ve kaygılandıran bu tablo karşısında düşündüklerimi yazmak istedim.

Okullar, hem çocuklarımız hem de onları geleceğe hazırlayan öğretmenlerimiz için ortak bir yaşam alanıdır. Şiddet bu kapıdan içeri girdiğinde, yıkım tek taraflı olmaz.
Kendini güvende hissetmeyen, sinir sistemi sürekli tetikte olan bir öğrencinin öğrenmesi ne kadar zorsa; kaygı ve tehlike altındaki bir öğretmenin o çocuğa kapsayıcı bir rehber olması, sınıf içinde “güvenli bir sığınak” yaratması da o kadar zordur.
Şiddetin en derin hasarı işte buradadır: Sınıfın içindeki o görünmez “birlikte güvendeyiz” hissini koparıp atar.

Eğitim ancak hem öğrenenin hem de öğretenin kendini fiziken ve ruhen güvende hissettiği bir iklimde yeşerebilir.
Hem çocuklarımız hem de eğitimcilerimiz için güvenli okullar temel bir haktır.

Tutunmak çoğu zaman birine yönelmiş gibi görünür. Ama daha derine bakıldığında insanın kendi içindeki boşlukla baş başa kalamaması olarak da düşünülebilir.
Kişi için bu boşluk tanıdık değilse ürkütür.

Ve insan, bilmediği bir yere düşmektense, bildiği bir ağırlığı taşımayı seçebilir.