Sheila Koen

Sana bir hatırlatma👇

Her kendini başkalarıyla kıyasladığında
kendi yoluna ihanet ediyorsun.

🌱Sen bir teksin.
Tıpkı parmak izin gibi.

🌱Dünyada başka hiçbir parmak
senin izini taşımaz.

🌱Kendi hikayeni kucakla.
Kendi yolunla,
kendi zamanınla hizalı ol.

(Çalan şarkının sözleri👇)
Kalbimin izinden yürümeye devam
Sezgilerle dans etmeye…
Büyüyerek kaçmak sıradanlıktan
Bir köşede hayallere dalmak hâlâ
Bir Tanrı’ya inanmak—
Ki bir dokunuşla yolumu düzeltir belki de
Çünkü hep duygularımın ardına düşerim
Ara sıra ölür,
Yine de buradayım🩵

Nice çölleri aştım sessizce
Nice kestirme yolları atlattım sabırla
Yaralarıma renk veren savaşlardan geçtim
Alevlere attım kendimi nice kez
Başarısızlık giydirdim üzerime usulca
Ve hâlâ nasıl şarkı söyleyebildiğime şaşıyorum
Çünkü hep duygularımın ardına düşerim
Ara sıra ölür,
Yine de buradayım🩵

Bazen bizi en çok sınırlayan şey, dış koşullar değil;
geçmiş deneyimlerimizden oluşturduğumuz inançlardır.

“Ben yapamam.”
“Bana hep böyle olur.”
“Ben zaten böyleyim.”

Peki ya bu cümleler sadece geçmişin yankısıysa?

Bugün, geçmişin yükünü taşımak yerine
onu fark edip dönüştürmeye niyet edebilir misin? ✨

Sen hangi sınırlayıcı inancından özgürleşmek istiyorsun? 👇

Hep “başarmaya” odaklanmamız öğretildi.
Ama asıl soru şu:
O hedefe nasıl yürüyorsun?

Kendine sert mi davranıyorsun, yoksa şefkatle mi?
Yolda kendini kaybediyor musun, yoksa kendinle temas halinde misin?

Bazen başarı, varılan yerden çok yürüyüş biçiminde saklıdır.
Sen bu aralar yolda kendinle nasıl yürüyorsun? 👇

-

We are often taught to focus on achieving.
But the real question is:
How are you walking toward that goal?

Are you being harsh with yourself or compassionate?
Are you rushing forward, or staying connected with who you are?

Sometimes, success is less about the destination
and more about how you walk the path.
How are you walking your path these days? 👇

Bilinçsizce verenler, bilinçsizce alanlarla karşılaşırlar. Doğanın kanunu gibi. Yanlış anlama; cömertlikten bahsetmiyorum bilinçsizce vermek derken. Şimdi sorabilirsin; almanın ve vermenin de bilinci mi olur diye. Elbette olur. Sınırsızca almayı kendine hak görenler ve sınırlarının bilincinde olmadan kendilerinden sürekli verenler. Alırken başkalarının sınırlarını ihlal edenler ve verirken kendilerinin sınırlarını ihlal edenler.
Alırken ; “İsterken, ötekinin varlığını görüyorum ve saygı duyuyorum.” Verirken; “Kendi öz iyiliğimden sorumluyum. Kendimi seviyorum. Sınırlarımın farkındayım.”

Yas en insancıl duygularımızdan biri. 💧
Yası yaşamak, hissetmek sağlıklı.
Yas duygusu sadece son bulana dair değil.
Gerçekleşmeyen umutların, hayallerin de yası var. 🌫️
Hayal ettiğin, umduğun gibi olmayanların da.
Kimbilir, belki de o umduğun değeri hiç görmemiş olmanın
ya da o sözleri duymamış olmanın…
Emek verip gerçek olmayan niyetinin, hayalinin. 💔
Yas duygusunu sahiplenip yaşarsan, özgürleşebilirsin. 🕊️

⸻

Grief is one of the most human emotions we have. 💧
Experiencing and feeling grief is healthy.
The feeling of grief isn’t just about loss.
There’s also grief for unfulfilled hopes and dreams. 🌫️
For things not turning out as you imagined or hoped for.
Maybe it’s about never experiencing the value or words you longed for,
investing effort into something that wasn’t real, a dream that wasn’t meant to be. 💔
If you own and experience your grief, you can find freedom. 🕊️

Hiç düşündün mü? 🤔 Başkalarıyla ilgili fikrin bazen yargıdan öteye geçemez. ⚖️ Yargı yargılayanın bakış açısından, değerlerinden ve sahip olduğu kadar bilgiden oluşur yani gerçekliği o kişiyle sınırlıdır.

Empati kurmak 💞 kendi dünyandan değil onun dünyasından, değerlerinden, yaşadıklarından hikayesini anlayışla, şefkatle dinlemektir.

Birbirinin hikayesine empati ve saygı duyan bir dünya düşün 🌍✨ Nasıl bir yer olur, neler değişirdi sence?
•

Have you ever thought? 🤔 Our opinions about others can sometimes be limited to judgment. ⚖️ Judgment is shaped by the judge’s perspective, values, and the information they have, making its reality confined to that individual.

Empathy 💞 is about listening to their story, not from our own world, but from theirs, with their values and experiences, with understanding and compassion.

Imagine a world 🌍✨ where we empathize with and respect each other’s stories. What would it be like? What would change in your opinion?

Özfarkındalık hakkında sıkça yanlış bilinen inançlar var.
Kendimizi sürekli eleştirmek, yalnızca meditasyona sığınmak, mükemmel olmaya çalışmak…
Oysa özfarkındalık çok daha fazlası: yaşamın içinde var olmak, kendine şefkat göstermek ve yolculuğun tadını çıkarmak. 🌱✨

Peki, siz bu mitlerden hangisini daha önce duydunuz? 👇

-

There are many common misconceptions about self-awareness.
Constant self-criticism, relying only on meditation, striving for perfection…
But true self-awareness is much more: being present in everyday life, showing compassion to yourself, and embracing the journey. 🌱✨

Which of these myths have you believed before? 👇

Biraz düşünmeye, derinleşmeye ne dersin? Pamuk bulutlu günleri, mutluluğu kucaklamak, tadına varmak, paylaşmak kolay mı senin için? Peki ya hayatın akışında, hayatın tıpkı mevsim geçişlerini doğal karşıladığın gibi yağmurlu günleri, acıyı, hüznü, kayıbı, “yas”ı da aynı şekilde karşılayabiliyor musun? Tüm bu duyguları yargılamadan, kapından içeri alabiliyor musun? Bu mevsimin de senden geçeceğini bilerek fakat aynı zamanda duygularına, bu süreçteki ihtiyaçlarına sahip çıkmazsan tekrar tekrar karşına çıkacağını bilerek…
Yaşam hikayenin her anı onurlandırılmayı, sahip çıkılmayı, yaşanmayı hak ediyor. Her biri “SEN”sin, senin parçaların.
Ve sen, sevdiklerinin yağmurlu, acılı günlerinde onları biran önce pamuk bulutlara mı çekmeye çalışıyorsun? Bu onların değil senin ihtiyacın olabilir mi? Onlara, tam da durdukları yerde, görüldüklerini hissettirdiğinde şifa başlar.
Her duygu görülmeyi, yaşanmayı hak eder. Ancak bu şekilde hayat, damarlarından tüm görkemi ve gerçekliği ile akar. İşte o zaman “YAŞADIM” diyebilirsin.💛
…………………………………..

How about taking a moment to reflect and dive deeper? Is it easy for you to embrace happiness, savor it, and share it on sunny days with fluffy white clouds? And what about in the flow of life, can you accept rainy days, pain, sadness, loss, and grief with the same naturalness as the changing seasons? Can you welcome all these emotions without judgment? Knowing that this season will pass, but also knowing that if you don't tend to your emotions and needs during this process, they'll keep coming back...
Every moment of your life story deserves to be honored, tended to, and lived. Each one is a part of you. And when your loved ones are going through rainy, painful days, do you try to rush them to sunny skies? Might that be more about your own needs rather than theirs? Healing begins when they feel seen exactly where they are. Every emotion deserves to be seen and lived. Only then can life flow through your veins in all its grandeur and reality. That's when you can say, 'I LIVED.'"💛

Canım Ben; dili olan konuşuyorsa sen dinleme onları. Sana yolunda yaşam verenleri kucakla. Hayallerine, umutlarına, inançlarına, değerlerine yaşam verenlere kulak ver. Sana inananlara , senin ufkundan seninle bakabilenlerle paylaş hayallerini…