Eğitimin Dili

11/08/2026

11/08/2026

Bu yazıyı tüm anne ve babalar okumalı…

Rusya’nın ücra bir köyünde, rayların vidalarını sökerken yakalanan bir köylü sorgu odasındaydı.
Müfettiş: "Binlerce insanın canına kastettiğinin farkında mısın?
Neden söküyorsun o vidaları?"

Köylü:"Sadece bir vida beyim...
Oltama ağırlık yapması için lazım. Ben kimseye zarar vermem. Hem tüm köy böyle yapar; bir vidayı sökeriz, birini bırakırız.
Fizik dersinde öğrendik, yük dağılır, tren devrilmez."
Müfettiş: "Delilik bu ! Muhtar görmüyor mu bunu?"
Köylü: "Görmez olur mu? Karakolun ve kendi evinin kilitlerini bile bu vidalardan yaptırdı. Bedava sonuçta..."
Müfettiş: "Peki ya maaşınızı artırsak? Vazgeçer misiniz bu hırsızlıktan?"
Köylü: "Mesele para değil beyim, mesele alışkanlık."
Adaleti ve ahlakı çocukken öğretmezseniz; büyüdüğümüzde cebimiz para görse de biz o vidaları sökmeye devam ederiz."
Müfettiş, bu cehaletten dehşete düşerek raporunu yazmak üzere başkente giden trene bindi.

Camdan dışarıyı izlerken kendi kendine mırıldandı:
"Bu sefalet bir gün felakete yol açacak..."
Tam o sırada ray kenarında elinde iki tane vida tutan küçük bir çocuk gördü.
Çocuk gülümseyerek el sallıyordu.
Müfettiş dehşetle bağırdı: "Treni durdurun.!"
Ama çok geçti. Kulakları sağır eden o metal çatırtısı duyuldu.
Çocuk ne fizik biliyordu ne de "bir söküp bir bırakma" kuralını. O sadece büyüklerinden gördüğünü yapmıştı; ama yan yana iki vidayı birden sökmüştü. Tren devrildi.
Cehaletin ektiği tohum, adaletsizliğin suladığı toprakta dev bir felaket olarak biçilmişti.

Suç veya suçlu kim?
Asıl suçlu kimmi ?. . “Cehaleti normalleştiren toplum, çıkarı ahlakın önüne koyan düzen, “Bir şey olmaz”
kültürü ve yanlışa sessiz kalan herkes.

Çünkü bazı toplumlar bir anda çökmez.
Önce vidaları gevşer.

Anton Çehov

08/08/2026

1930'lu yıllardan (Atatürk dönemi) kalma afiş. Okul harici ödev yok mütalaa var.
Mütalaa, bir konu üzerinde etraflıca düşünme, inceleme yapma ve bu çalışmalar sonucunda varılan görüş, fikir veya kanaat demektir.
Yani düşünen, sorgulayan nesiller.
Cumhuriyet budur.

14/07/2026

Narsist ebeveynlerin birçok yetişkin çocuğu, başarılarının, zekalarının veya bağımsızlıklarının gurur yerine neden gerilim yarattığını yıllarca merak eder.

Sonunda fark ettikleri şey, her ebeveynin çocuğunun gelişimine sağlıklı bir şekilde yanıt vermediğidir.

Narsist bir ebeveyn genellikle bundan tehdit altında hisseder.

Narsist bir ebeveyn genellikle hayatı bir yarışma olarak görür.

Her zaman gurur duymazlar.

Bazen kendilerini açığa çıkmış hissederler.

İşte narsist ebeveynlerin çocukları kontrollerinden çıkmaya başladığında sık sık yaptıkları 5 acımasız şey:

1. ÇOCUĞUN ZEKASIYLA ALAY ETMEYE BAŞLARLAR

İlk başta alay gibi gelir.

Sonra bir kalıba dönüşür.

"Kendi iyiliğin için fazla zekisin."

"Her şeyi bildiğini sanıyorsun."

"Kibirlisin."

"Kitap bilgisi gerçek hayat değildir."

Amaç düzeltme değil.

Korkutmaktır.

Çünkü kendi aklına güvenen bir çocuğu manipüle etmek daha zor olur.

2. ÇOCUĞUN KENDİNDEN ŞÜPHE ETMESİNİ SAĞLAMAYA ÇALIŞIRLAR

Narsist bir ebeveyn, bağımsız düşünen bir çocukla genellikle zorlanır.

Bu yüzden fikirleri reddederler.

Fikirleri küçümserler.

Konuşmaları yeniden yazarlar.

Endişelere gülerler.

Niyetleri sorgularlar.

Zamanla çocuk kendinden şüphe duymaya başlar.

Kafası karışık olduğu için değil.

Kendi yargısına güvenmemesi için eğitildiği için.

3. KENDİ ÇOCUKLARIYLA REKABET EDERLER

Bu, hayatta kalanların anlattığı en üzücü dinamiklerden biridir.

Çocuk bir şey başarır.

Ebeveyn konuyu değiştirir.

Çocuk övgü alır.

Ebeveyn uzaklaşır.

Çocuk başarılı olur.

Ebeveyn bunu küçümser.

Çocuklarının gelişiminden sevinç duymak yerine, bunu kendi önemlerine bir tehdit olarak algılarlar.

4. ÇOCUĞU GERÇEĞİ GÖRDÜĞÜ İÇİN CEZALANDIRIRLAR

Zeki çocuklar kalıpları fark eder.

Çelişkileri.

Manipülasyonu.

Kayırmacılığı.

İkiyüzlülüğü.

İmaj yönetimini.

Ve çocuk soru sormaya veya gerçeği dile getirmeye başladığında...

narsist ebeveyn utanç, suçluluk, eleştiri veya saygısızlık suçlamalarıyla karşılık verebilir.

Sorun kötü davranış değil.

Sorun farkındalık.

5. ÇOCUĞU KÜÇÜK TUTMAYA ÇALIŞIRLAR

Bu genellikle yetişkinliğe kadar devam eder.

Suçluluk.

Bağımlılık.

Eleştiri.

Hazır olmadığınız, yetenekli olmadığınız, yeterince olgunlaşmadığınız konusunda ince hatırlatmalar.

Çünkü narsist ebeveyn mutlaka bağımsız bir yetişkin istemez.

Sürekli etki ister.

Sürekli kontrol ister.

BİRÇOK HAYATTA KALANIN DUYMASI GEREKEN GERÇEK

Zekânız asla sorun değildi.

Özgüveniniz asla sorun değildi.

Eleştirel düşünme yeteneğiniz asla sorun değildi.

Gerçeği görme yeteneğiniz asla sorun değildi.

Sorun, büyümenizin, küçük kalmanıza bağlı bir sistemi tehdit etmesiydi.

Ve iyileşme, güçlü yönlerinizi onların gözünden görmeyi bıraktığınızda başlar.

Çünkü iyileşmenin en büyük eylemlerinden biri şunu fark etmektir:

Eleştirdikleri özellikler, çoğu zaman özgürleşmenize yardımcı olan özelliklerdir.

Narsist ebeveyniniz en çok neyi eleştirdi: zekanızı, bağımsızlığınızı, özgüveninizi mi yoksa işlevsizliğin ötesini görme yeteneğinizi mi?

Birçok yetişkin çocuk, narsist bir ebeveyn için "daha az tehdit edici" olmaya çalışarak yıllarını geçirir.

Daha küçük.

Daha sessiz.

Daha az başarılı.

Daha az görünür.

İyileşme, başkasının egosunu korumak için küçülmeyi bıraktığınızda başlar.