05/10/2022
Bugün biraz farkındalık, biraz da gönül paylaşımı olsun dedim 🎈 Bu fotoğrafı neden çektim, şair burada ne anlatmak istiyor hemen ona geleyimm.. 😌
Bugün; uzun yıllardır oturduğum evime yakın bir duraktan bindiğim taksinin şoförü “Aa siz hani şu Bilgi Üniversitesi’ne götürüp getirdiğimiz o kız değil misiniz?” dedi. Hafif yaşlıca, kibar mı kibar o amcayı anında ben de hemen tanıdım. Karşılıklı sevindirik olduk tanıdık simalar birbirini seneler sonra görünce 😇 Yıllar önce epeyce taşımıştı beni üniversite sıralarına sahiden. Sonra başladık sohbete…
Sohbetin ortasında bir yandan da selli yağmur dedikleri cinsten yağışın eşliğinde Çamlıca’ya kadar geldik. Sağ tarafıma bir baktım, okuduğum ortaokulu gördüm. Trafik felç, kaldık orada. Ben de daldım gittim o ortaokul yıllarına, bir yandan okulumun bahçesine takılan gözlerimle… Hani “film şeridi gibi” derler ya, o hesap eskiler gözlerimde, kalbimde, zihnimde. Sonra şu fotoğrafta gördüğünüz koluma takıldı gözüm. Daha doğrusu kolumu kaplayan gömleğime. O zaman da böyle beyaz gömlek giyerdik, dedim içimden. Ama şimdi bir farkla… Ellerimde ojeler, kolumdaki yedek maske var artık. Kocaman oldun, dünya bile değişti be Ceyda dedim 😅 Maskenin m’sini bilmezken, eline oje süremeyecek yaştayken aynı böyle bir gömlek giyiyordun o zaman sen.
‘den gelsin o zaman 🎶 “Bir küçücük kız çocuğu bak, duruyor orada hala…” , tam da o okulun bahçesinde 🏫 Ve trafik açıldı. Amcayla tekrar üniversite yıllarını konuşmaya devam ettik. Şimdilerde ne iş yaptığımı da. Nasıl da büyüdüğümü…
Taksiden inme vakti geldiğinde yüzümde masum bir tebessüm, içimde tarifsiz duygular ☺️
Bugün okul hayatımı, çok severek okuduğum iki okulumu ve geçmişi anma vaktiymiş meğer…
Taksici amcaya da tekrar selam olsun, yıllar sonra onu gördüğüme pek sevindim, işi gücü rast gitsin dilerim 🙋🏼♀️
