Raven Koçluk

Bugün Parkinson Farkındalık Günü.

Bu hastalık…
sadece titreme değil.
Sadece yavaşlamak değil.
Bazen bir adımın gecikmesi,
bazen bir cümlenin yarım kalması,
bazen de kimsenin görmediği bir mücadele…

Ama bu kareler bize başka bir şey hatırlatıyor:

İnsan, yaşadığı şeyden daha büyüktür.

Muhammad Ali.
Michael J. Fox.
Ozzy Osbourne.
Robin Williams.

Hayat onların bedenine sınırlar koydu,
ama ruhlarına koyamadı.

Çünkü bazen mesele kontrol etmek değil,
kabullenip yeniden ayağa kalkabilmektir.

Bugün bir an dur…
Ve kendine sor:

“Zor olanla savaşmayı mı seçiyorum,
yoksa onunla yaşamayı öğrenmeyi mi?”

Çünkü…
Kabul son değil, başlangıçtır.

Kendine şunu sor…
Yüzleşme cesaretin varsa:

“1 sene sonra burada olmak istiyor muyum?’’

Günaydın.

Belki bugün biraz sıkıntıyla kalktın.
Belki çok mutlu uyandın.
Belki ulaşmak istediğin şeyler var.
Belki de içinden çıkamadığın hayal kırıklıkları…

Bunların hepsini şimdi çözebiliriz diyemem.

Ama ben ne yapıyorum biliyor musunuz?
Kendimi doğaya atıyorum.

Yıllarca kurumsal hayatta “Cumayı pazara nasıl bağlarım, iki saat nasıl kazanırım?” diye düşünen biriydim.
Sonra bazı keskin kararlar verdim ve beyaz yakadan ayrıldım.

Yollar kolay mıydı?
Değildi. Zorlandım, evet.

Ama bugün artık sabah kalkıp kumaş pantolonumu giyip bir ofise gitmeyi hayal bile edemiyorum.

Hayat biraz cesaret.
Biraz kırılma noktalarına izin vermek.
Biraz da merakla ilerlemek.

Her şeyi tik atarak yaşamanın gerçekten mutlu edip etmediğinden emin değilim.
Ama denemenin cesaret verdiğini biliyorum.

Çünkü yıllar geçiyor…
Ve hayat bazen hiç beklemediğiniz senaryolar yazıyor.

O yüzden bugün yine kendimi sabahın köründe yollara attım.
Ama üstümde bu sefer gömlek ve ceket değil…

Bere, eldiven ve trekking ayakkabılarım var.

Güzel bir gün olsun…

Günaydınn,

İyi pazarlar. Harika bir Pazar okuması.. Biraz uyandırııcı. Paylaşmak istedim. Üstüne konuşuruz.
Fotoğraf benim. Kaş’da çekmiştim..

Uzun zamandan beri hayatın –gerçek hayatın– başlamak üzere olduğu izlenimine kapılmıştım.
Ama her zaman yolumun üzerinde bir engel vardı; önce aşılması gereken bir şey,
bitmemiş bir iş,
ödenmesi gereken bir borç,
harcanması gereken bir zaman…

Sonra hayat başlayacaktı.

Sonunda anladım ki bu engeller benim hayatımdı.

Bu anlayış bana mutluluğa giden bir yol olmadığını gösterdi.
Mutluluk yolun kendisidir.

Öyleyse sahip olduğunuz her anın kıymetini bilin.
Özellikle de onu paylaşacak kadar özel biriyle birlikteyseniz
daha da kıymetini bilin.

Unutmayın, zaman hiç kimse için beklemez.

Okulu bitirene kadar,
100 milyar kazanana kadar,
çocuklarınız olana kadar,
çocuklarınız evden ayrılana kadar,
işe başlayana kadar,
evlenene kadar,
Cuma gecesine kadar,
Pazar sabahına kadar,
yeni bir araba alana kadar,
tatilden dönene kadar,
bahara kadar,
yaza kadar,
sonbahara kadar,
kışa kadar,
ayın başına kadar,
maaşı alıncaya kadar,
ölene kadar
mutlu olmayı ertelemeyin.

Mutluluk bir varış noktası değil, bir yolculuktur.

“Hiç riske girmem” dersin… Ama unutma: Gemi, limanda da batar.
Perit aliqua navis in portu.

Korkuların seni korumaz, sadece seni tutar.
Liman güvenli gibi görünür, ama orada da çürür umutlar.
Hayat, harekete geçenlere, dalgayı göze alanlara açar kendini.

Her şey mükemmel olsun diye bekleyen, çoğu zaman hiçbir yere varamaz.
Çünkü adım atmadan yol olmaz.
Cesaret, riskin yokluğunda değil; risk varken ilerleyebilmekte saklıdır.

Fobim varmış:)

Notriphobia.

Bir yerlere gitme ihtiyacı değil bu.
Bir yerlere gidebilme ihtimali…
Ruhunda o ihtimalin hep bir yerlerde var olması.
Bazen çantan hazır olmasa bile, içinde o küçük kıpırtı:
“Bir gün kalkıp gidebilirim.”

Bedenin durur, ruhun yolculukta olur.
Sınırlar, mesafeler, şehir isimleri değil mesele.
İçinde bir yerlerde hep açık kalan o küçük pencere:
Gitme ihtimali.
Ve bazen, bu bile yeter.

Peki ya sen?
Ruhun şu an nerede?
Beklemeyi mi seçiyorsun, harekete geçmeyi mi?
Konfor alanın mı ağır basıyor, cesaretin mi?
Bazen bir adım, tüm yolculuğu başlatır.
Ve o adım, içindeki en büyük özgürlük olabilir.

Kimilerinin yanında çok rahat edersiniz. Nettirler çünkü. Ne istedikleri ve doğruları bellidir.

Bir şeyler yapmak, bir yerlere gitmek, yepyeni insanlar görmek, daha önce hiç hissetmediğimiz duygular hissetmek istiyoruz. Çünkü, zaman kısa, ne yazık ki ömürlerimizin bir son kullanma tarihi var, o yüzden beklemek, ertelemek boşa gibi geliyor..

Bir bucket list oluşturmak, yalnızca diğer insanların hayallerine ve başarılarına dayalı fikirleri not almakla ilgili değil bence. Kimisi için bir dağın zirvesine çıkmak, kimisi için dünya turu yapmak, kimisi içinse yepyeni bir iş kurmak hayalleri süslüyor olabilir.

O yüzden listenizin size özel olduğunu ve kendinizle biraz zaman geçirmeniz ve konuşmanız gerektiğini hatırlamakta fayda var.

Ve asıl adım yola koyulabilmek.

Bir Bucket list oluşturmanın ardındaki en temel amaç, hayatı dolu dolu yaşayabilmek..



Film önerisi: Jack Nickholson ve Morgan Freeman’in oynadığı 2007 yapımı ‘’Bucket List’’

Hobilerin gücü…

İlham aldığınız yerlerde ışıldarsınız..

Sevdiğimiz şeyler yaşama daha bağlanmamızı sağlar..

Alıştığımız çerçevesinde yaşarken yıllar akıp geçiyor.

Yani aşinalık, aslında beraberinde ilgisizliği getiriyor.

Öngörülebilirlik güven verici olsa bile, bir diğer yandan beynimiz yenilik arıyor, güncelleme yaptığında heyecan hissediyor.

Otomatik pilottan çıkıyoruz öyle anlarda; kendi deneyimlerimize karşı uyanışa geçiyoruz. Daha çok yaşıyoruz bi nevi, ya da yaşadığımızı hissediyoruz. #

Sevdiğiniz alanlara, hobilerinize sarılın🐳

➡️Bir dalıp geliyorum 🤿

Bugün de böyle🍀

Can Yücel ne de güzel söylemiş...

Kulpu kırık fincanları,
Zayıflayınca giyerim’ kotunu,
Son 5 aydır giymediğiniz kıyafetleri,
Arka balkona tıkıştırdığınız, bir gün yüzünü yenilerim pırıl pırıl olur dediğiniz o sandalyeyi,
Dibi kararmış tencereyi,
Taşındığınız hangi evden kaldığı, hangi kapıyı açtığı artık meçhul olan o anahtarları,
Sırf genç ve güzel çıkmışsınız diye yanınızda o hiç sevmediğiniz tiple poz verdiğiniz fotoğrafı,
Çekmecenin dibindeki müzik kasetlerini

ATIN
Ohh bir ferahlayın bakalım. Tamam mı?
Şimdi ihtimalleri atın.
‘Olacaktı, son anda olmadı’ları atın, olmamış işte.
Takılıp kaldığınız o günü,
Düşünüp durduğunuz o lafı.

ATIN
Küstüğünüz için uzun zamandır görmediklerinizin aklınızda kalan son görüntüsünü,
Alındıklarınızın, gücendiklerinizin hiç umurunda olmayan o ‘olayı’

ATIN
O hiç beceremediğiniz yemeğin tarifini,
Kestiğiniz eski gazete küpürünü,
İçinizi kemiren o ukteyi

ATIN
Zamanı gelince yiyeceğiniz soğuk intikam yemeğini de dökün.
Soğuk yemeğin hiç tadı olmaz.
Cevabı olmayan soruları
Kaçırdığınız fırsatları
Atıldığınız işleri
Beceremediğiniz ilişkileri
Kişisel gelişim kitaplarını

ATIN
Arkanızdan konuşanları,
Önünüzü kapayanları,
Alamadığınız terfiyi,
Oturamadığınız evi,
‘Şimdiki aklım olsa’ları
Aldığınız en kötü karneyi,
Hatta en iyi karneyi,
Çalışmayan saatleri,
İşe yaramayan fikirleri,
Kaçan trenleri,
Zamansız yaşlandıran dertleri,
‘O gün’ olanları,
Halının altına süpürdüklerinizi,
Dolabın dibine iteklediklerinizi

ATIN
Bakın, ne güzel güneş çıktı.

Döktürüyor her zaman ki gibi

Zaten kitabın amacı bu! Bir yola çıkmak, çıkabilme cesareti göstermek, yürümek işte!

‘’İnsan ayağını nereye bassa, yüzlerce yola adım atar’’