03/02/2026
En yakın dostun kapını çalsa, gözyaşları içinde yaptığı bir hatayı anlatsa ona "Nasıl bu kadar akılsızca davranabildin?" mi dersin, yoksa elini tutup "Yanındayım, beraber çözeriz" mi?
Peki, aynı hatayı sen yaptığında neden kendine en büyük düşmanınmış gibi davranıyorsun?
Çoğumuz iç sesimizi bir kırbaç gibi kullanmaya alıştık. "Ben nasıl böyle bir hata yaptım?", "Yine beceremedim" cümleleri zihnimizde yankılanırken, aslında ruhumuza ağır darbeler indiriyoruz. Oysa özşefkat, zayıf olmak ya da kendini kayırmak değildir. Özşefkat; başkalarına cömertçe sunduğun o nezaketi, ilgiyi ve anlayışı kendinden esirgememektir.
Bilimsel araştırmalar gösteriyor ki; özşefkat seviyesi yüksek bireyler, hatalarından çok daha hızlı ders çıkarıyor ve psikolojik dayanıklılıkları çok daha güçlü oluyor. Kendine acımasız davranmak seni geliştirmez, sadece tüketir.
Bugün bir deneme yapalım: Kendine sadece bugünlük, en sevdiğin dostuna davrandığın gibi davran. O içindeki sert eleştirmen konuşmaya başladığında ona nazikçe bir "dur" de.
Sen hata yaptığında kendine en çok hangi cümleyi kuruyorsun? Yorumlarda buluşalım, o sert cümleleri beraber yumuşatalım. 👇
