08/09/2026
ИСТИҚЛОЛИЯТИ ДАВЛАТӢ – ЗАМИНАИ РУШДИ ҲАЁТИ СИЁСӢ, ИҚТИСОДӢ ВА ИҶТИМОӢ
Истиқлолияти давлатӣ дастоварди бузург, бебаҳо ва таърихии миллати тоҷик ба шумор меравад. Ба даст овардани истиқлол барои ҳар як миллат оғози марҳилаи нави таърихӣ буда, барои муайян намудани роҳи мустақили рушди сиёсӣ, иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангӣ имконият фароҳам меорад. Дарҷ намудан ба маврид аст, ки барои миллати тоҷик низ соҳибистиқлолӣ оғози давраи нави давлатсозӣ ва эҳёи арзишҳои миллӣ гардид.
Бо шарофати талошҳои хастанопазири фарзандони фарзонаи миллат ва ормонҳои деринаи мардуми тоҷик роҳи ба даст овардани Истиқлолияти давлатӣ боз гардид. Аммо фароҳам омадани заминаҳои ҳуқуқӣ ва сиёсии истиқлол ҳанӯз маънои пурра таъмин гардидани он ва устувор шудани пояҳои давлатдории миллӣ набуд. Пас аз қабули Эъломияи Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон вазъи сиёсиву иҷтимоии кишвар мураккаб гардида, ҷомеаро низоъҳои дохилӣ фаро гирифтанд.
Дар чунин вазъияти ҳассоси таърихӣ Иҷлосияи XVI Шурои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, ки аз 16 ноябр то 2 декабри соли 1992 дар шаҳри бостонии Хуҷанд баргузор гардид, дар таърихи давлатдории навини тоҷикон нақши муҳим гузошт. Иҷлосия ба ҳифзи якпорчагии кишвар, барқарор намудани сохти конститутсионӣ, таъмини сулҳу субот ва таҳкими пояҳои давлатдорӣ заминаи мусоид фароҳам овард.
Масъалаи асосии Иҷлосияи XVI Шурои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳифзи якпорчагӣ ва соҳибихтиёрии Тоҷикистон, барқарор намудани фаъолияти мақомоти давлатӣ ва таъмини осоиштагии мардум буд. Қарорҳои қабулгардида барои барқарор намудани фаъолияти муназзами сохторҳои давлатӣ ва таҳкими пояҳои ҳуқуқии давлатдорӣ заминаи воқеӣ гузоштанд.
Дар ин иҷлосияи таърихӣ масъулияти роҳбарии давлат ба зиммаи Раиси Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон гузошта шуд. Сиёсати дурбинона, хирадмандона ва созандаи роҳбарияти давлат барои раҳо намудани кишвар аз буҳрони сиёсиву иҷтимоӣ, таҳкими пояҳои давлатдорӣ ва таъмини сулҳу субот нақши муҳим бозид. Маҳз дар ҳамин марҳилаи сарнавиштсоз заминаҳои муҳими ташаккули давлати соҳибистиқлоли Тоҷикистон таҳким ёфтанд.
Истиқлолияти давлатии Тоҷикистон бо давраи роҳбарии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои муаззами миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон пайванди ногусастанӣ доранд. Дар солҳои аввали истиқлол вазифаи асосӣ, аз ҷумла ҳифзи давлат, барқарор намудани сулҳу субот, таъмини ваҳдати миллӣ ва фароҳам овардани шароити мусоид барои рушди устувори кишвар буд. Ба даст овардани сулҳу ваҳдати миллӣ яке аз муҳимтарин дастовардҳои даврони соҳибистиқлолӣ гардид.
Истиқлолият ҳамчун рукни бунёдӣ ва пурарзиштарин дастоварди давлати миллӣ барои рушди минбаъдаи Тоҷикистон заминаи устувор фароҳам овард. Он роҳи имрӯзу ояндаи миллат ва самтҳои асосии пешрафти соҳаҳои ҳаётан муҳими кишварро муайян намуда, барои бунёди ҷомеаи демократӣ, ҳуқуқбунёд ва дунявӣ шароити зарурӣ муҳайё сохт.
Яке аз муҳимтарин натиҷаҳои истиқлолият, ин ташаккули низоми нави давлатдорӣ ва такмили сохтори мақомоти ҳокимияти давлатӣ мебошад. Дар ин давра, заминаҳои ҳуқуқии давлатдории миллӣ таҳким ёфта, низоми қонунгузорӣ мутобиқ ба талаботи ҷомеаи муосир рушд намуд. Қабули Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон дар соли 1994 ҳамчун санади олии ҳуқуқӣ барои таҳкими асосҳои давлатдории миллӣ ва рушди минбаъдаи ҷомеа аҳамияти таърихӣ пайдо кард.
Дар баробари рушди иқтисодӣ, ба соҳаҳои иҷтимоӣ, аз ҷумла маориф, тандурустӣ, фарҳанг, илм ва ҳифзи иҷтимоии аҳолӣ низ таваҷҷуҳи махсус зоҳир гардид. Маҳз дар шароити истиқлол имкониятҳои нав барои рушди илму маориф, такмили низоми таҳсилот ва омода намудани кадрҳои ҷавони соҳибмаърифат ба вуҷуд омаданд.
Дар ин замина, барои наврасону ҷавонон имкониятҳои васеъ фароҳам гардид, ки дониш, қобилият ва маҳорати худро инкишоф дода, дар рушди ҷомеа саҳм гузоранд. Ҷавонони тоҷик имрӯз дар озмунҳои байналмилалӣ, соҳаҳои илм, маориф, фарҳанг, варзиш ва дигар самтҳо Тоҷикистонро муаррифӣ намуда, дар таҳкими обрӯи байналмилалии кишвар саҳм мегузоранд.
Ҳар гоҳ сухан дар бораи истиқлолияти давлатӣ меравад, бояд ба он нукта таваҷҷуҳ намуд, ки ҳадафи асосии талоши ҳар як халқ барои озодӣ ва истиқлол бунёди давлати миллӣ ва таъмини имконияти мустақилона муайян намудани роҳи рушди он мебошад. Омили муҳими ҳастии миллат дар баробари забон, фарҳанг ва таърих, пеш аз ҳама, мавҷудияти давлати соҳибихтиёр ва андешаи устувори миллӣ мебошад.
Бо шарофати Истиқлолияти давлатӣ Ҷумҳурии Тоҷикистон соҳиби рамзҳои давлатии худ – Парчам, Нишон ва Суруди миллӣ гардид. Қабули Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон низ яке аз муҳимтарин дастовардҳои даврони соҳибистиқлолӣ буда, асосҳои ҳуқуқии давлатдории муосири тоҷиконро муайян намуд.
Истиқлолият инчунин мавқеи Тоҷикистонро дар арсаи байналмилалӣ таҳким бахшид. Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун давлати соҳибихтиёр ва узви комилҳуқуқи ҷомеаи ҷаҳонӣ муносибатҳои дипломатии худро бо кишварҳои гуногуни ҷаҳон густариш дода, дар ҳалли масъалаҳои муҳими минтақавӣ ва глобалӣ мавқеи фаъол дорад. Пешниҳодҳои Тоҷикистон вобаста ба масъалаҳои об, ҳифзи пиряхҳо, тағйирёбии иқлим, мубориза бо терроризм ва ифротгароӣ ва дигар масъалаҳои муҳим дар сатҳи байналмилалӣ дастгирӣ ёфтаанд.
Имрӯз Тоҷикистонро дар арсаи байналмилалӣ ҳамчун давлати соҳибихтиёр, демократӣ, ҳуқуқбунёд ва дунявӣ мешиносанд. Мустақилияти давлатӣ барои кишвар имконият фароҳам овард, ки сиёсати дохиливу хориҷии худро мустақилона муайян намуда, манфиатҳои миллиро ҳимоя ва дар равандҳои байналмилалӣ фаъолона иштирок намояд.
Аз ин рӯ, метавон гуфт, ки Истиқлолияти давлатӣ на танҳо дастоварди таърихии миллат, балки заминаи асосии рушди минбаъдаи ҷомеа ва давлат мебошад. Он ба рушди ҳаёти сиёсӣ, иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии Тоҷикистон такони ҷиддӣ бахшида, барои бунёди ҷомеаи пешрафта ва таъмини зиндагии шоистаи мардум шароити мусоид фароҳам овард.
Бинобар ин, дар замони муосир дар татбиқи сиёсати давлат дар соҳаи ҳифзи иҷтимоии аҳолӣ Вазорати меҳнат, муҳоҷират ва шуғли аҳолӣ нақши махсус дорад. Доираи фаъолияти Вазорат имрӯз хеле васеъ мебошад. Ин танҳо муносибатҳои меҳнатӣ нест. Ин – бозори меҳнат ва шуғли аҳолӣ, муҳоҷирати меҳнатӣ, касбомӯзӣ, таҳсилоти калонсолон, рушди малакаҳо, ҳунармандӣ, ҳифзи ҳуқуқҳои меҳнатӣ ва дастгирии шаҳрвандоне мебошад, ки бо сабабҳои гуногун дар бозори меҳнат осебпазиранд.
Дар робита ба ин, метавон гуфт, ки Вазорат дар маркази пайванди се унсури муҳими рушди давлат – инсон, меҳнат ва иқтисод қарор дорад. Вазифаи мо танҳо ба кор таъмин намудани шаҳрванд нест, балки фароҳам овардани шароитест, ки шаҳрванд бояд касб дошта бошад, малакаи рақобатпазир дошта бошад, ҳуқуқи меҳнатиаш ҳифз гардад, даромади муносиб ба даст оварад, дар ҳолати аз даст додани кор ба бозори меҳнат баргашта тавонад ва дар сурати зарурат аз хизматрасониҳои иҷтимоӣ ва иқтисодии давлат истифода барад.
Дар замони иқтисоди муосир аз инсон на танҳо маълумот, балки малака талаб карда мешавад, бозори меҳнат босуръат тағйир меёбад, касбҳои нав пайдо шуда, технологияҳои нав ворид мешаванд ва талаботи корфармо низ пайваста дигар мешавад.
Аз ин рӯ, сиёсати касбомӯзӣ бояд аз модели «як бор омӯзу як умр кор кун» ба модели «омӯзиш дар тӯли ҳаёт» тағйир дода шавад. Бинобар ин, мо бояд пешакӣ муайян намоем, ки соҳаҳои саноат, сохтмон, энергетика, кишоварзӣ, хизматрасонӣ, технологияҳои рақамӣ ва дигар соҳаҳо ба кадом мутахассисон ниёз доранд.
Вобаста аз ин, моро зарур аст, ки дар атрофи сиёсати созанда ва хирадмандонаи Пешвои муаззами миллатамон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон муттаҳид гардида, барои боз ҳам рушду нумӯъ ва ободии ватани азизамон дучандон меҳнати шоиста намоем.
Ҷашни Истиқлолро муборак гуфта, ба ҳамагон саломатӣ, сарбаландӣ ва осмони софу беғубори ватанамонро таманно мекунам.
Маҳмадов Олимҷон Саидҷонович
Аълочии соҳаи меҳнат, муҳоҷират ва шуғли аҳолӣ.
Корманди “Лоиҳаи навсозии ҳифзи иҷтимоӣ ва ҳамгироии иқтисодӣ”-и назди Вазорати меҳнат, муҳоҷират ва шуғли аҳолии Ҷумҳурии Тоҷикистон