Барномаи иттилоотии соҳаи маориф "еDonish"

Семинар-омӯзишии ҷамъбасти соли таҳсили 2025-2026 оид ба бойгонӣ захира намудани журналҳои электронӣ санаи 12.06.2026

Семинар-омӯзишии ҷамъбасти соли таҳсили 2025-2026 оид ба бойгонӣ захира намудани журналҳои электронӣ санаи 11.06.2026

Семинар-омӯзишии ҷамъбасти соли таҳсили 2025-2026 оид ба бойгонӣ захира намудани журналҳои электронӣ

eDonish — қадаме устувор ба сӯи маорифи шаффоф, муосир ва дастрас.
Имрӯз идоракунии соҳаи маориф танҳо як вазифа нест — ин масъулияти бузург дар назди ояндаи фарзандони мост. Вақте ки маълумот равшан аст, робита зуд аст ва назорат осон мешавад, эътимод миёни мактаб, омӯзгор, волидайн ва хонанда боз ҳам қавитар мегардад.

eDonish маҳз барои ҳамин офарида шудааст:
ҷадвали дарсӣ, рӯзнома, давомот, огоҳиҳо ва маълумоти муҳим — ҳама дар як ҷо, ҳама дар як замима.

Бо eDonish, волидон ҳамеша огоҳанд ва муассисаҳои таълимӣ самараноктар фаъолият мекунанд.

eDonish-ро насб кунед ва як қисми ин тағйироти муҳим бошед.

1 июн — Рӯзи байналмилалии кӯдакон муборак!

Кӯдакон ояндаи равшани ҷомеаанд. Ҳар як табассум, орзу ва қадами онҳо барои мо арзишманд аст.

Барномаи eDonish ҳамеша кӯшиш мекунад, ки раванди таҳсил барои хонандагон, омӯзгорон ва волидайн осонтар, муосиртар ва дастрас бошад. Мо бовар дорем, ки ҳар кӯдак сазовори таҳсили босифат, муҳити солим ва дастгирии доимӣ мебошад.

Бигзор кӯдакони азизи мо ояндаи дурахшон, зиндагии пурсаодат ва роҳи пур аз дастовардҳо дошта бошанд!

Иди Қурбон — ҷашни меҳрубонӣ, ҳамдигарфаҳмӣ ва эҳсони инсонӣ мебошад. Ин рӯз ба дилҳо нуру оромӣ мебахшад ва моро ба қадри дӯстӣ, муҳаббат ва дастгирии якдигар мерасонад.

Дар ин рӯзи муборак орзу мекунем, ки дар ҳар хонадон файзу баракат, сулҳу оромӣ ва хушбахтӣ ҳукмфармо бошад. Бигзор қалбҳо аз меҳру муҳаббат саршор гарданд.

Барномаи электронии «eDonish» ҳамаи Шуморо ба муносибати Иди Қурбон самимона табрик намуда, бароятон саломатӣ, рӯзгори осуда ва комёбиҳои нав орзу менамояд.

Иди Қурбон муборак! 🌙✨

Бемуболиға Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон на фақат дар таърихи тоҷик, балки дар таърихи башарият ягона роҳбарест, ки ба ҷавонон эътимод дошта, дар онҳо ояндасозону парчамбардорони ояндаи миллатро мебинад. “Мо бо ҷавонони созандаи худ ифтихор мекунем, чунки ҷавонони даврони соҳибистиқлолии ватанамон имрӯз бо нангу номуси миллӣ, ташаббусҳои шоиста ва эҳсоси баланди ватандорӣ дар рушди Тоҷикистони азиз ҳиссаи арзишманд мегузоранд ва ба Модар–Ватани худ содиқона хизмат мекунанд”.

Ҳамзамон бо ин, бо ташаббуси Пешвои муаззами миллат вобаста ба ҷавонон чандин қонунҳо ва барномаҳои ҳукуматӣ қабул ва як қатор озмуну ҷоизаҳои давлатӣ таъсис дода шудааст, ки аз ҳамагӣ мешавад чун арҷгузориву қадрдонӣ ва ҳавасмандсозиву ташвиқнамоии ҷавонон ёд кард. Ва ҷавононро мебояд дар посух ба ҳама ин ғамхориҳои Пешвои ҷавонпарвар масъулиятшинос бошанд ва дастуру ҳидоятҳои Пешвои муаззами миллатро - «ҷавонон бояд сабақҳои истиқлолиятро ҳаматарафа омӯзанд, аз равандҳои сиёсати имрӯзаи кишвар огоҳ бошанд, таърихи гузаштаву ҳозираи халқи худро гаштаю баргашта аз худ карда, аз Ватан, миллат, забон ва фарҳанги худ ифтихор намоянд», сармашқи кори худ қарор диҳанд.

Ҷавонон бояд корномаи беназири Пешвои муаззами миллатро, ки дар чордевори Тоҷикистон маҳдуд намегардад ва аз созандагиҳову ғамгусориҳои ин Абармарди давр на фақат тоҷику тоҷикистонӣ, балки тамоми башарият баҳраманд гаштаанду бархӯрдор шуда истодаанд, омӯзанд. Корномаи Пешвои муаззами миллат саршор аз худгузаштагиҳоест, ки миллатро аз вартаи нестӣ наҷот дод; арзишҳои миллиро эҳё намуд; давлат сохт; Парчами миллиро дар арсаи ҷаҳонӣ барафрохтаву Суруди миллиро дар ҳар гӯшаи олам танинандоз кард ва аз баландтарин минбарҳо бо лафзи ширини тоҷикӣ сухан гуфт; тоҷикро дубора чун миллати созандаву фарзона ва меросбари арзандаи нобиғагони гузашта муаррифӣ намуд; исбот кард, ки «ин миллат ҷаҳонро бори дӯш нест», балки миллатест, ки бо ташаббусу дастовардҳои худ метавонад дар тақдири башарият саҳмгузор бошад.

Илова бар ин ҳама, баргардонидани мушти хоки оромгоҳи қаҳрамонони миллӣ – Нусратулло Махсум ва Шириншо Шотемур, инчунин чеҳраи барҷастаи фарҳангии таърихи миллат Нисор Муҳаммад ва иштироки бевоситаи Пешвои миллат дар маросими истиқболи онҳо на танҳо рамзи эҳтироми амиқ ба хотираи онҳо, балки қадами муҳим дар роҳи таҳкими худшиносии миллӣ, ҳифзи ҳақиқати таърихӣ ва тарбияи насли ҷавон дар рӯҳияи ватандӯстӣ ва арҷгузорӣ ба таърих буда, аз соҳибу ғамхор доштани миллат дарак медиҳад.

Ҷавонон бояд дар мактаби мардонагии ин Абармард тарбия ёбанд ва аз дастпарварони ин мактаб ва таҷрибаи андӯхтаи онҳо баҳра баранд. Аз ҷумла, фаъолияти пурсамари Раиси Маҷлиси миллии Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, Раиси шаҳри Душанбе муҳтарам Рустами Эмомалиро, ки кордониву ободкорӣ Душанберо ободтар аз ҳар вақти дигар намудааст, идеали худ созанд.

Имрӯз Ҳукумати кишвар тамоми шароитро барои тарбияи ҷавонон ва мутахассиси арзандаву номбардори Ватан гаштани онҳо фароҳам овардааст. Чунончи, аз боғчаи кӯдакон то муассисаҳои таҳсилоти олии касбӣ, бо доштани таҷҳизоти навтарини муосир, дари худро ба рӯйи ҳамагон боз кардааст. Ҳар нафаре метавонад ба фарогирии касби дӯстдоштаи худ машғул гардад, дар як вақт чандин забонро омӯзад, аз техникаҳои муосир огоҳӣ ёфтаву дар истифодаи дурусти он муваффақ шавад, зеро ба таъбири Абдураҳмони Ҷомӣ:

Дар ҷавонӣ саъй кун, гар бе халал хоҳӣ амал,
Мева бенуқсон бувад, чун аз дарахти навбар аст.

Ҷавонӣ, аз як тараф, ҳассостарин давраи умру фасли орзуву ҳавасҳо ва, аз тарафи дигар, марҳилаи гузоштани санги асоси зиндагӣ ва шахсиятсозӣ мебошад. Кӣ будану кӣ шудан дар оянда аз талошҳову худсозии имрӯзи ҷавон бастагӣ дорад.

Муҳаммадиқболи Лоҳурӣ мегӯяд:

Худо он миллатеро сарварӣ дод,
Ки тақдираш ба дасти хеш бинвишт.
Ба он миллат сару коре надорад,
Ки деҳқонаш барои дигарон кишт.

Бе тардид, миллат ҳамон вақте тақдири худро менависад, ки Истиқлолият дошта бошад. Воқеан, имрӯз бо азхудгузаштагиҳои Пешвои муаззами миллат мардуми тоҷик тақдири худро, баъди чандин асри сарсониву дар хизмати хориҷиён будан, ба дасти хеш навишта истодаанд, метавонанд бо арзишҳои худ биболанд, анъанаҳои тоҷиконаро эҳёву ҷаҳонӣ созанд ва барои пешрафти ҷаҳон ташаббускорӣ намоянд ва пояҳои истиқлолиятро таҳким бахшанд. Ва ҷавонон бояд инро дарк созанд, ки нигаҳдории чунин дастовардҳову миллатро дар арсаи байналмилалӣ сарбаланд доштан ва ба созандагиву ташаббускорӣ муаррифӣ намудани он кори саҳлу сода нест. Барои нигаҳдории ин бо донишҳои муосир мусаллаҳ будан лозим аст.

Хулоса, имрӯз ҷавонони тоҷик дар марҳилае аз таърихи миллат қарор доранд, ки аз як тараф, ҳар лаҳза метавонанд дар тӯфонҳои сохтаи давлатҳову созмонҳои гуногун ғарқа шаванду худрову дигаронро дар зиндагӣ бадбахт созанд, аз тарафи дигар, пуштибону ҳомие мустаҳкамтар аз ҳар кӯҳе доранд, ки метавонанд дар партави дастуру ҳидоятҳо ва баҳра бурдан аз шароити имкониятҳои фароҳамовардаи ӯ аз ҳар гуна ғарқашавие эмин монанд ва дар дурахшон кардани ояндаи худ ва баланд бардоштани парчами миллӣ саҳм гузоранд.

Зокиров Амонатулло Рамазонович...