Rudiments are DNA by Kasem Thipayametrakul

https://youtu.be/A3e0KIhFvMU ตลาดรูดิเม้นท์ - Rudiment Market Ep 3 (Godmothers) โดย ผศ. ดร. เกษม ทิพยเมธากุล

https://youtu.be/F488lH8DYc4 ตลาดรูดิเม้นท์ - Rudiment Market Ep 2 (Flam Mill) โดย ผศ. ดร. เกษม ทิพยเมธากุล

https://youtu.be/1plLlId7S2k ตลาดรูดิเม้นท์ - Rudiment Market Ep 1 (Flam Paradiddle) โดย ผศ. ดร. เกษม ทิพยเมธากุล

https://www.kasem.org/articles ผมเขียนบทความดีบ้างไม่ดีบ้างไว้ในนี้นะครับ ตามอ่านได้นะครับ 😁

https://youtu.be/ay4tNQgnxjM “ดนตรีไม่ได้เปลี่ยนชีวิตคุณ...แต่มันเปิดเผยว่าคุณเป็นใครมาตลอด” บทความพูดได้ 48 โดย ดร.เกษม ทิพยเมธากุล

https://youtu.be/398Joy8zh5s “แนวคิดจาก One Piece นำมาปรับใช้กับวิถีชีวิตนักดนตรี” บทความพูดได้ 47 โดย ดร.เกษม ทิพยเมธากุล

https://youtu.be/yfR2RLHzw0I “จาก 0 ถึงเวทีโลก: ระบบความคิดของคนที่พัฒนาตัวเองได้จริง” บทความพูดได้ 46 โดย ดร.เกษม ทิพยเมธากุล

https://youtu.be/nuPaC7wp_A8 “ทำอย่างไรให้การซ้อม ไม่ใช่ภาระ แต่กลายเป็นแรงดึงดูด" บทความพูดได้ 45 โดย ดร.เกษม ทิพยเมธากุล

https://youtu.be/Y_zxZ6P-pNI “7 ความจริงของการซ้อมดนตรี ที่ครูส่วนใหญ่ไม่เคยบอกคุณ" บทความพูดได้ 44 โดย ดร.เกษม ทิพยเมธากุล

มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่เงียบ ๆ บนม้านั่งไม้ตัวเก่าในสวนสาธารณะยามเย็น แสงแดดกำลังค่อย ๆ อ่อนลงเหมือนเปลวเทียนที่ใกล้หมดไส้ ลมพัดใบไม้ให้ไหวเบา ๆ เสียงเด็ก ๆ หัวเราะอยู่ไกล ๆ แต่ในหัวของเขามีเพียงคำถามหนึ่งที่วนเวียนอยู่ไม่หยุด

**“ความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง…มันยังมีค่ากับชีวิตอยู่ไหม?”**

เขานั่งนิ่งอยู่นานเหมือนกำลังฟังเสียงบางอย่างที่อยู่ลึกในตัวเอง

เมื่อหลายสิบปีก่อน เขาเคยมีความฝันที่ใหญ่โตมาก เขาอยากเป็นนักดนตรีที่ยิ่งใหญ่ อยากยืนอยู่บนเวทีใหญ่ ๆ มีไฟส่องลงมา มีผู้คนฟังเงียบกริบ แล้วโน้ตทุกตัวที่เขาเล่นจะลอยออกไปเหมือนดาวในท้องฟ้า

ตอนอายุยี่สิบ เขาฝึกหนักอย่างบ้าคลั่ง วันละหลายชั่วโมง มือพอง นิ้วแตก แต่หัวใจเต็มไปด้วยไฟ

ตอนอายุสามสิบ เขายังฝึกอยู่ แต่ไฟเริ่มลดลงบ้าง เพราะชีวิตเริ่มมีภาระ

ตอนอายุสี่สิบ เขายังรักดนตรี แต่ความฝันเดิมเริ่มเงียบลงเหมือนเสียงเพลงที่ค่อย ๆ หายไป

และตอนนี้…เขานั่งอยู่บนม้านั่งตัวนี้ พร้อมกับความคิดว่า

**บางทีความฝันของเขา…อาจไม่มีวันเป็นจริง**

ชายชราที่นั่งอยู่ปลายม้านั่งอีกด้านหนึ่งหันมามองเขาเล็กน้อย รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นเหมือนคนที่อ่านความคิดคนอื่นออก

“กำลังคิดอะไรอยู่หรือ” ชายชราถาม

เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบตรง ๆ

“ผมกำลังคิดว่า ความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง ยังมีค่ากับชีวิตอยู่ไหม”

ชายชราเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังเลือกคำตอบอย่างระมัดระวัง

แล้วเขาก็ถามกลับ

“เธอเคยปลูกต้นไม้ไหม”

“เคยครับ”

“แล้วต้นไม้ทุกต้นที่เธอปลูก เติบโตสมบูรณ์หมดไหม”

“ไม่ครับ บางต้นก็ตาย บางต้นก็โตไม่ดี”

ชายชราพยักหน้าเบา ๆ

“แต่ตอนที่เธอปลูก เธอรู้สึกว่ามันไร้ค่าไหม”

ชายหนุ่มนิ่งไป

เขานึกถึงวันที่เอามือขุดดิน วันที่รดน้ำ วันที่เฝ้าดูใบเล็ก ๆ โผล่ขึ้นมา

“ไม่ครับ” เขาตอบช้า ๆ

ชายชรายิ้ม

“ความฝันก็เหมือนต้นไม้”

“บางต้นโตเป็นป่าใหญ่
บางต้นแค่ให้ร่มเงาเล็ก ๆ
บางต้นตายไปก่อนจะโต”

“แต่ทุกต้น…ทำให้คนที่ปลูกมัน **กลายเป็นคนอีกคนหนึ่ง**”

ลมเย็นพัดผ่านสวนอีกครั้ง

ชายหนุ่มเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง

เขาเริ่มคิดย้อนกลับไปในชีวิตของตัวเอง

ถ้าไม่มีความฝันในวันนั้น

เขาคงไม่ตื่นเช้ามาซ้อมกลองทั้งวัน
คงไม่อ่านหนังสือดนตรีจนดึก
คงไม่เดินทางไกลเพื่อไปฟังดนตรีดี ๆ
คงไม่เจอครูที่เปลี่ยนชีวิตเขา
คงไม่เจอลูกศิษย์ที่มองเขาด้วยแววตาแบบเดียวกับที่เขาเคยมองครูของตัวเอง

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่า

**บางทีความฝันไม่ได้มีไว้เพื่อให้เราไปถึงมัน**

บางที…

มันมีไว้เพื่อพาเราเดินทาง

ชายชราเหมือนรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

จึงพูดต่ออย่างช้า ๆ

“คนจำนวนมากเข้าใจผิดเกี่ยวกับความฝัน”

“พวกเขาคิดว่าความฝันมีค่า…ก็ต่อเมื่อมันสำเร็จ”

“แต่ความจริงคือ”

“ความฝันมีค่าตั้งแต่วินาทีที่มันทำให้เราเริ่มเดิน”

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น

“แล้วความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริงล่ะครับ”

ชายชรามองไปยังสนามหญ้าที่เด็ก ๆ กำลังวิ่งเล่น

“บางครั้ง ความฝันของเราก็ไม่ได้เกิดมาเพื่อให้เราทำสำเร็จ”

“แต่มันเกิดมาเพื่อให้เรา **สร้างบางอย่างให้โลก**”

เขาชี้ไปที่เด็กคนหนึ่งที่กำลังตีลูกบอลพลาดแล้วหัวเราะเสียงดัง

“ครูดนตรีจำนวนมาก ไม่เคยเป็นศิลปินระดับโลก”

“แต่ลูกศิษย์ของพวกเขากลับเป็น”

“แล้วเธอคิดว่า…ความฝันของครูเหล่านั้นหายไปไหม”

ชายหนุ่มส่ายหัวช้า ๆ

ไม่…มันไม่ได้หายไป

มันแค่ **เปลี่ยนมือ**

เหมือนคบเพลิงที่ถูกส่งต่อ

เขานึกถึงลูกศิษย์หลายคนที่เคยมานั่งซ้อมอยู่หน้ากลองตัวเก่าในห้องเรียน

เด็กบางคนมือสั่น
บางคนตีไม่ตรงจังหวะ
บางคนเกือบเลิก

แต่บางคน…

เติบโตขึ้นอย่างงดงาม

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าในชีวิตของเขา

มีความฝันบางอย่างที่ยังคงเดินทางต่อไป

แม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นคนเดินไปกับมันแล้ว

พระอาทิตย์กำลังตก

แสงสีทองสาดลงบนต้นไม้ทั้งสวน

ชายชราลุกขึ้นช้า ๆ เหมือนคนที่ทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จแล้ว

ก่อนจะเดินจากไป เขาหันกลับมาพูดประโยคหนึ่ง

“จำไว้นะ”

“ความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง…ไม่ได้ไร้ค่า”

“มันคือความฝันที่ **เปลี่ยนคนธรรมดา ให้กลายเป็นคนที่สามารถสร้างอนาคตให้คนอื่นได้**”

ชายหนุ่มนั่งอยู่คนเดียวอีกครั้ง

แต่คราวนี้เขาไม่ได้รู้สึกว่างเปล่าเหมือนตอนแรก

เขามองท้องฟ้าที่เริ่มมีดาวดวงแรกปรากฏขึ้น

แล้วเขาก็เข้าใจบางอย่างอย่างลึกซึ้ง

ความฝันบางอย่าง
อาจไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อให้เราไปถึง

แต่มันถูกสร้างมาเพื่อให้เรา

**กลายเป็นคนที่สามารถพาคนอื่นไปถึงได้**

และบางที…

นั่นอาจเป็นความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของชีวิตก็ได้.

----------------
อ.ดร.เกษม ทิพยเมธากุล