Anuban Roong-aroon

🌿 “เด็กๆ อนุบาลเล่นกันทีไรต้องถึงจุด “ยอมไม่ได้” ไม่ถูกใจ ทะเลาะ ถกเถียง ลงไม้ลงมือกันเป็นประจำ นี่แหละคือโลกที่พ่อแม่ครูต้องเปิดให้ลูกๆ เข้าไปเผชิญด้วยตัวเอง... ผลัดกันยอมรับที่จะเสีย (สละความไม่พอใจบางอย่าง) ไป เพื่อให้อภัยหรือแบ่งปันกัน จะได้มิตรภาพและความรักมาแทนที่ทุกครั้งไป”

- รศ.ประภาภัทร นิยม

จากหนังสือ “มีปัญญายิ่งกว่าฉลาด” #คำครู

สวัสดีวัน #สงกรานต์ #วันครอบครัว
#ทุกความสัมพันธ์มีการกระทบกระทั่ง
#ฝึกให้เด็กมีศิลปะในการเผชิญความขัดแย้ง

🌿 “เด็กๆ อนุบาลเล่นกันทีไรต้องถึงจุด “ยอมไม่ได้” ไม่ถูกใจ ทะเลาะ ถกเถียง ลงไม้ลงมือกันเป็นประจำ นี่แหละคือโลกที่พ่อแม่ครูต้องเปิดให้ลูกๆ เข้าไปเผชิญด้วยตัวเอง... ผลัดกันยอมรับที่จะเสีย (สละความไม่พอใจบางอย่าง) ไป เพื่อให้อภัยหรือแบ่งปันกัน จะได้มิตรภาพและความรักมาแทนที่ทุกครั้งไป”
- รศ.ประภาภัทร นิยม
จากหนังสือ “มีปัญญายิ่งกว่าฉลาด” #คำครู

เครดิต โรงเรียนรุ่งอรุณ

ซีรีส์ขยะทำได้ Trash CAN, We Can
“ของเสียเหลือศูนย์ Zero waste”

ตอนที่ 2: Trash CAN cool our earth – แยกของเสียเศษอาหาร ทำให้โลกเย็นลง
🌏
ซีรีส์: ขยะทำได้ เราทำได้ (Trash CAN, We Can)

“ที่รุ่งอรุณไม่มีโรงอาหาร”

อีกแล้วหรอ????

“เพราะเด็กรุ่งอรุณ เขาทำอาหารทานเอง!!!”

การเรียนรู้ของนักเรียนนั้นนอกจากเรื่องของวิชาการแล้วก็ยังมีเรื่องของการใช้ชีวิต ปัจจัยแรกที่เราต้องดูแลตัวเองได้คือการเรียนรู้เรื่อง “อาหาร” เด็ก ๆ ทำอาหารทานเองในมื้อกลางวันร่วมกับคุณครู ช่วยกันคิด ช่วยกันทำ บริหารทรัพยากรวัตถุดิบ ให้ทุกคนกินอิ่มพอดี ไม่เหลือทิ้งเป็นภาระของโลก และเห็นคุณค่าของอาหาร

แต่สิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ในกระบวนการนี้ เมื่อมีของที่ “กินได้” ก็มีของที่ “กินไม่ได้” อย่างเช่น เปลือกไข่ เปลือกผลไม้ ก้านผัก ส่วนที่เหลือจากการเตรียมวัตถุดิบ ที่จะกลายเป็นของเสีย แต่จริง ๆ แล้วหากเราจัดการกับมันอย่างถูกต้อง ของเสียเหล่านี้ก็กลายเป็นทรัพยากรได้อีกครั้ง การจัดการเรื่องอาหารอาจดูเป็นเรื่องเล็กในชีวิตประจำวัน แต่เมื่อคิดถึงปริมาณของคนทั้งโลก มันก็ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ อีกต่อไป
🌏 โรงเรียนรุ่งอรุณแยกเศษอาหาร…ลดก๊าซเรือนกระจกได้จริง เพราะ #โรงเรียนนี้ไม่เทรวม

เชื่อหรือไม่ว่าแค่การจัดการเศษอาหารที่โรงเรียนรุ่งอรุณ สามารถช่วยลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกได้มากกว่า
40 กิโลกรัมต่อวัน ✨

ในแต่ละวัน โรงเรียนมีเศษอาหารประมาณ 100 กิโลกรัม และหากนำไปฝังกลบโดยไม่มีระบบจัดการ จะปล่อยก๊าซเรือนกระจกได้ถึง 51 กิโลกรัมต่อวัน (ข้อมูลจากองค์การบริหารจัดการก๊าซเรือนกระจก)
แต่เมื่อเราแยกและนำเศษอาหารไปทำ ดินหมักแบบไม่พลิกกอง กลับปล่อยก๊าซเรือนกระจก ไม่เกิน 11 กิโลกรัมต่อวัน เท่านั้น 🌱

🥣 เริ่มต้นที่ต้นทาง : แยกกาก แยกน้ำ แยกประเภท
“หัวใจสำคัญ” คือความร่วมมือของนักเรียน ครู บุคลากร และพี่ ๆ แม่ครัว ที่ช่วยกันแยกเศษอาหารอย่างจริงจังในทุกมื้อ
เศษอาหารปรุงสุก : แยกน้ำออก (ส่งไปถังดักไขมันและระบบบำบัดน้ำ) ส่วนกากอาหารเตรียมไปทำดินหมัก
เศษผักและผลไม้รสจืด : แยกไว้เป็นอาหารสำหรับไส้เดือน
เปลือกผลไม้รสเปรี้ยว : แยกไปทำน้ำหมักชีวภาพ (EM) เพื่อใช้ทำความสะอาดและบำรุงพืช
ทุกมื้ออาหารจึงไม่ใช่แค่การกินแต่เป็นการเรียนรู้เรื่องการดูแลโลกไปพร้อมกัน 🌏

✨

🌱ส่งต่อไปยัง “โรงปุ๋ย” : พื้นที่เปลี่ยนของเสียให้กลายเป็นดินหมักบำรุงต้นไม้
เมื่อถึงเวลา พี่ ๆ แม่ครัวจะขนเศษอาหารไปยังโรงปุ๋ย เพื่อพบกับ “ลุงแดง” ผู้ดูแลกองปุ๋ยหมักของโรงเรียน การทำดินหมักแบบไม่พลิกกอง ใช้วัสดุไม่กี่อย่าง ได้แก่

🍂 เศษใบไม้จากสวนป่าในโรงเรียน
🥣 เศษอาหารจากครัวและห้องเรียน
🐄 มูลวัว (เป็นแหล่งจุลินทรีย์ช่วยย่อยสลาย)

ค่อย ๆ เรียงลำดับสลับเป็นชั้น ๆ ใบไม้จะช่วยกลบกลิ่นและเพิ่มช่องว่างให้มีออกซิเจนไหลผ่าน จากนั้นรดน้ำเพื่อรักษาความชื้น เมื่อเวลาผ่านไปประมาณ 60 วัน ก็จะได้ ดินหมักสีน้ำตาลเข้ม เนื้อร่วนซุย จากใบไม้ชิ้นใหญ่ถูกย่อยเป็นชิ้นเล็ก และเศษอาหารก็หายไปจนมองไม่เห็น เป็นสัญญาณว่า ถึงเวลา “ล้มกอง” เพื่อระบายความร้อน จากนั้นจัดเก็บในโรงปุ๋ยรอนำไปใช้

🌿 จากเศษอาหาร…สู่ความอุดมสมบูรณ์ของทั้งโรงเรียน
ดินหมักเหล่านี้ถูกนำกลับไปใช้ในแปลงผัก แปลงนา และสวนต้นไม้ทั่วโรงเรียน ทำให้พื้นที่การเรียนรู้ของเด็ก ๆ เต็มไปด้วยความเขียวขจีและความอุดมสมบูรณ์
เรื่องเล็ก ๆ อย่าง การแยกเศษอาหาร จึงเป็นจุดเริ่มต้นที่สามารถช่วยโลกใบนี้แม้เป็นส่วนเล็ก ๆ แต่ก็เป็นจุดเริ่มต้นในการเรียนรู้ที่ยิ่งใหญ่ และรับรู้ได้ว่าเราคือส่วนหนึ่งที่สามารถดูแลโลกนี้ได้จริง ๆ
จนถึงวันนี้ เด็ก ๆ และบุคลากรของโรงเรียนรุ่งอรุณสามารถช่วยกัน ลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกได้กว่า 7,800 กิโลกรัมต่อปีการศึกษา เลยทีเดียว 🌳✨

ตอนนี้ปิดเทอมและหยุดยาว ที่บ้านของเพื่อน ๆ จัดการขยะเศษอาหารกันยังไง อย่าลืมมาแชร์ เป็นแรงบันดาลใจให้บ้านอื่น ๆ กันด้วยน้าา

เพราะถังขยะทำได้ พวกเราก็ทำได้

ในซีรีส์ Trash CAN, We Can นี้เราจะพาไปดูเส้นทางการจัดการในโรงเรียนรุ่งอรุณทีละขั้นว่าของเหลือแต่ละอย่าง สามารถ “ไปต่อ” และกลายเป็นอะไรได้บ้างตลอด 8 ตอน
EP.0 Where is the trash CAN? ถังขยะอยู่ไหน
https://www.facebook.com/share/p/1EBWHbaAPN/
EP 1 🗑️ Trash CAN, We can ขยะทำได้ รุ่งอรุณทำได้ จุดเริ่มต้นของโรงเรียนปลอดขยะ
https://www.facebook.com/share/p/18VYKpnFhT/
EP 2 🌏 Trash CAN cool the earth การจัดการเศษอาหารช่วย ลดโลกร้อนได้
EP 3 🌱 Trash CAN grow a garden เศษผัก ผลไม้บางชนิดช่วย เลี้ยงไส้เดือนและบำรุงผักในสวน
EP 4 💧 Trash CAN make water clear เปลือกผลไม้กลายเป็น น้ำหมักบำบัดน้ำเสีย
EP 5 ♻️ Trash CAN be recycled ขยะรีไซเคิลสามารถเกิดใหม่ได้
EP 6 ⚡ Trash CAN be energy วัสดุบางชนิดเกิดใหม่ไม่ได้ แต่กลายเป็น พลังงานได้
EP 7 💰 Trash CAN be money ของเหลือใช้สามารถสร้าง เงิน ได้
EP 8 🪑 Trash CAN be repaired ของที่เสีย ซ่อมได้ ใช้ต่อได้
เพราะที่รุ่งอรุณ “ขยะ” ไม่ได้หมายถึงจุดจบ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของ “ทรัพยากรใหม่”
Trash CAN, We Can
เพราะขยะทำได้…เราก็ทำได้ ♻️

ตอนต่อไป
EP.3 💧 Trash CAN make water clear เปลือกผลไม้กลายเป็น น้ำหมักบำบัดน้ำเสีย
การจัดการขยะเศษอาหารช่วย ลดโลกร้อนได้
มาติดตามวิธีการจัดการเศษอาหาร (Food Waste) ของโรงเรียนรุ่งอรุณกัน

#ขยะทำได้
ุ่งอรุณ
♻️ Trash CAN, We Can

🌿 ห้องเรียนพ่อแม่ กลุ่ม B วงสนทนา "เปิดบ้านรุ่งอรุณ" 🌿

ในความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่และลูก หลายครั้งพ่อแม่มักถูกตั้งคำถามจากคนรอบข้างหรือแม้แต่จากตัวเองว่า สิ่งที่ทำอยู่นั้นคือ "ความเมตตา" หรือจริง ๆ แล้วกำลัง "ตามใจลูก" จนเกินไปกันแน่?

“แค่ไหนที่เรียกว่าเมตตาลูก และแค่ไหนที่เรียกว่าตามใจจนเสียคน?”

ประเด็นคำถามในห้องเรียนพ่อแม่ วงสนทนา “เปิดบ้านรุ่งอรุณ” กลุ่ม B ซึ่งพ่อแม่ผู้ปกครองที่กำลังจะเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ของชุมชนรุ่งอรุณ ได้ร่วมพูดคุยแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับ รองศาสตราจารย์ประภาภัทร นิยม อธิการบดีสถาบันอาศรมศิลป์และผู้ก่อตั้งโรงเรียนรุ่งอรุณ

สองคำนี้ที่ดูเหมือนจะใกล้เคียงกัน แต่กลับมีเป้าหมายที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง อาจารย์ประภาภัทรชวนคุณพ่อคุณแม่เปรียบเทียบเป้าหมายของการกระทำที่มาจาก “เมตตา” และ “ตามใจ”

“ถ้าเป็น #เมตตา จุดมุ่งหมายคืออะไร? เราอยากให้เขาเป็นคนดี อยากให้เขาประสบความสำเร็จ อยากเห็นเขามีความสุข แข็งแรง และเป็นที่ยอมรับของคนอื่น นี่คือความเมตตา”

แต่ถ้าเป็น #ตามใจ ล่ะ?

“จุดมุ่งหมายของการตามใจคือ... ‘จบปัญหาไปก่อน’ ตัดปัญหาไปที เพื่อไม่ให้เราเหนื่อย หรือเพื่อความสบายในขณะนั้น”

ความเมตตาจะไม่ได้ให้ผลทันตาเหมือนการตามใจ สิ่งสำคัญคือพ่อแม่ต้องมี “ปัญญา” มากำกับความเมตตา เพื่อคอยตรวจทานตัวเอง ว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่นั้นคือความเมตตาจริง ๆ หรือเรากำลังหลบเลี่ยงปัญหาด้วยการตามใจกันแน่

“เมตตาต้องไม่มีประมาณก่อน เราให้อภัยได้ ไม่ถือสา เอ็นดู ให้โอกาส และยอมให้เขาผิดพลาดได้ แต่เราไม่ตามใจที่จะปล่อยปละละเลย เมื่อเขาผิดพลาด เราแนะนำได้ เพื่อให้เขาทำได้ถูกต้องมากขึ้น บอกเขาซ้ำแล้วซ้ำอีกได้ นี่คือการให้โอกาสด้วยความเมตตา โดยหวังว่าสักวันเขาจะบรรลุผลอย่างที่ควรจะเป็น”

โดยอาจารย์ประภาภัทรได้ยกตัวอย่างถึงการ “ปั้นหม้อ” ของช่างฝีมือ ที่ต้องมีการตบแต่งเพื่อให้ได้รูปทรงที่งดงาม ดังนั้นการเลี้ยงลูกด้วยความเมตตาจึงต้องมาพร้อมกับปัญญา เพื่อหล่อหลอมให้ลูกพัฒนาอย่างมีคุณภาพและยั่งยืน

“ถ้าจะปั้นหม้อให้งาม ให้สวย ช่างปั้นหม้อต้องใช้ไม้ตบ ตบไปเรื่อย ๆ ตบไม่หยุด ตบจนกระทั่งเนียนไม่มีรอยไม้เหลืออยู่เลย นี่คือเป้าหมายสุดท้ายคือความสวยงาม แต่ต้องตบ ถ้าไม่ตบก็ไม่สวย ต้องมีการกระทำเพื่อให้ไปสู่จุดหมายนั้น แล้วอันนี้คือการไม่ได้ตามใจ แต่ต้องมีวิธีการ มีการกระทำของเราควบคู่ไปด้วย”

การตบในที่นี้ไม่ใช่การทำร้าย แต่คือกระบวนการขัดเกลา การสั่งสอน และการลงมือทำเพื่อให้ลูกไปถึงจุดหมายที่สง่างาม กระบวนการนี้จึงไม่ใช่การตามใจ แต่เป็นการกระทำที่ประกอบด้วยความใส่ใจและวินัย ซึ่งอาจารย์ประภาภัทรเปรียบเปรยว่าเป็นเช่นเดียวกันกับ "กระท้อน" ที่ "ต้องทุบถึงจะปุย ถึงจะอร่อย"

ภาพบรรยากาศห้องเรียนพ่อแม่ กลุ่ม B วงสนทนา “เปิดบ้านรุ่งอรุณ” ในวันเสาร์ที่ ๔ เมษายน พ.ศ. ๒๕๖๙ ณ ห้องประชุมเรือนรับอรุณ โรงเรียนรุ่งอรุณ

#เปิดบ้านรุ่งอรุณ #ห้องเรียนพ่อแม่ #รุ่งอรุณ