ธรรมะ สว่างไสว

17/02/2017

ไม่ว่าจะเป็นคน สัตว์ สิ่งของ
ยศ ตำแหน่ง ทุกอย่างเพียงแค่ชั่วคราว
สุดท้าย..ก็พลัดพราก จากสิ่งเหล่านั้นทั้งหมด
ปลงจิต ปลงใจ กับการสูญเสียไว้บ้าง
เมื่อวันหนึ่งต้องรับมือกับการสูญเสีย
เราจะได้ไม่ต้องใช้ชีวิตเหมือนตายทั้งเป็น
.....................................................................

07/02/2017

เราคงจะ ปฏิเสธ ไม่ได้ว่า
ชีวิตมีทั้ง เรื่องดีๆ และ เรื่องร้ายๆ
ผ่านเข้ามา ปนเป กันไป

แต่ จะ สุข หรือ ทุกข์ อยู่ที่ "มุมมอง"

จะเห็น " จุดดำ" ให้รบกวนใจอยู่ตลอด
หรือ "พื้นขาว" ที่ยังแต่งแต้มสีสันได้

คุณ "เลือก" เอง

05/02/2017

พอบุญมา กาไก่ กลายเป็นหงส์
พอบุญลง หงส์เป็นกา น่าฉงน
พอบุญสูง หมูหมา กลายเป็นคน
พออับจน คนเป็นหมา น่าอัศจรรย์

คือคำกลอน คนเก่า สอนเราไว้
อย่าปล่อยใจ พ่ายแพ้ ความแปรผัน
โลกมีขึ้น มีลง ไม่คงกระพัน
มีกฎเกณท์ สามัญ เสมอมา

อย่าหลงเหลิง บุญบันดาล ขนานใหญ่
แม้กาไก่ กลายเป็นหงส์ สูงส่งค่า
บุญบันดาล แห่งชีวิต อนิจจา
แม้หมูหมา กลายเป็นคน มิทนทาน

เมื่อยังมี อำนาจ ไม่ขาดมิตร
คนใกล้ชิด สอพลอ พะนอหวาน
เมื่ออำนาจ ดับดิ้น ลงดินดาน
มีแต่หมา เฝ้าบ้าน อยู่ทานทน

มีอำนาจ อย่ามีไว้ ใช้อำนาจ
มีฉลาด อย่ามีไว้ ใช้ฉ้อฉล
มีทรัพย์สิน อย่ามีไว้ ใช้เปรอปรน
มีตัวตน อย่ามีไว้ ใช้อัตตา

มีอำนาจ ไม่อิ่มหนำ ในอำนาจ
จะพาพลาด ผิดพลั้ง ระวังหนา
ขี่หลังเสือ เพลิดเพลิน เกินเวลา
ไม่นานช้า ก็เป็นเหยื่อ ให้เสือกิน

05/02/2017

"รีบทำก่อนจะหมดเวลา
ของบางอย่างไม่ได้อยู่กับเรานาน
โอกาสบางอย่างไม่ได้ผ่านมาทุกวัน
คนบางคนไม่ได้อยู่ให้เรารักนานๆ

อยากทำอะไรที่ดีๆ จงทำ อยากดีต่อกัน...จงดี
อยากบอกรักกัน...จงบอก... ก่อนจะหมดเวลา
อยากทำดี...ต้องรีบทำ...
อยากทำบุญ...ต้องรีบทำ..
ก่อนจะไม่มีโอกาสได้ทำ""""

22/12/2016

ช่วยตนเอง

ชายผู้หนึ่งตกอยู่กลางทะเล..
ร่ำร้องตะโกนขอให้คนช่วย
มีผู้เฒ่าคนหนึ่งพายเรือผ่านมา
พายมาใกล้ ๆ แล้วยื่นมือออกไป

"พ่อหนุ่ม จับมือฉันสิ"

"ไม่ไม่ คุณต้องช่วยผม ๆ"

"พ่อหนุ่ม ก็รีบจับมือฉันสิ"

"ไม่ คุณมาช่วยผมที ช่วยผมที"

ไม่นาน ชายหนุ่มก็จมน้ำตายไป

-------------------------------------

พระโพธิสัตว์ พระอริยเจ้าทั้งหลาย
ต่างมีมหาเมตตาปณิธานอันยิ่งใหญ่
จะช่วยมวลเวไนย์จากทุกข์สาคร

แต่หาก
ชนผู้ใดไม่คิดที่จะลงแรงช่วยตัวเอง
ในการเปลี่ยนแปลงแก้ไข บำเพ็ญ ปฏิบัติ
อย่างสุดกำลังที่ตนมี
คิดแต่จะพ้นทุกข์ บรรลุมรรคผล
โดยมิลงแรง หรือลงแรงเสียแต่ส่วนน้อย

แม้ว่าพระโพธิสัตว์ทั้งหลาย
จะเปี่ยมด้วยพระเมตตาเพียงใด
ก็คงมิอาจจะฉุดช่วยให้พ้นภัยได้

10/12/2016

++++++++++
เวลาของชีวิต.. สั้นลงทุกวินาที
เวลาที่จะทำความดี.. ก็ทยอยหมดไป

พรุ่งนี้ค่อยทำ.. พรุ่งนี้จะทำ..
นี้คือคำพูดของ..คนผู้ประมาท

ทำความดีวันนี้..
เพราะพรุ่งนี้.. อาจจะไม่มีสำหรับเรา........

04/12/2016

มารไม่มี บารมีไม่เกิด
มารที่สำคัญ คือมารที่อยู่ในใจตนเอง
เอาชนะมาร ที่อยู่ในใจของตนให้ได้
จึงจะได้ชื่อว่า ผู้ชนะมาร
สงบ ระงับ สันติสุข

01/12/2016

22/11/2016

จำเป็นไหม ต้องบอกใคร ว่าเราดี
จำเป็นต้อง อวดโน่นนี่ กับใครไหม
หรือต้องหา หลักฐาน ประการใด
มาแสดง เพื่อให้ เขาเห็นตาม

จำเป็นไหม ต้องข่มใคร ไว้ทั้งหมด
เพื่อยึดบท ตัวเอก น่าเกรงขาม
ให้คนอื่น เป็นผู้ร้าย อยู่ทุกยาม
หรือนำความ ด้อยกว่า มาอ้างไป

จำเป็นไหม ต้องบอกใคร ว่าเราดี
ไม่จำเป็น อวดโน่นนี่ ใครที่ไหน
พฤติกรรม ฟ้องความคิด และจิตใจ
ดีหรือไม่ ดูที่กรรม ใช่คำโว

จำเป็นไหม ต้องข่มใคร ไว้ทั้งหมด
ไม่จำเป็น ต้องกด ใครเพื่อโก้
การให้เกียรติ ผู้อื่น ไม่อวดโต
เท่ากับโชว์ กุศลเอก ที่เสกกัน

จำเป็นไหม ต้องตรวจใจ อยู่เสมอ
จำเป็นยิ่ง หากเผลอเรอ ผิดมหันต์
ไปทำร้าย ผู้อื่น บาปอนันต์
แลตนนั้น พอกบาป เป็นคราบใจ

Cr.ของใครไม่รู้ ลอกเขามา อิอิอิ

20/11/2016

อย่าพูด...
ถ้าพูดแล้วเป็นภัยต่อตนเอง
อย่าพูด...
ถ้ามันเป็นภัยต่อผู้อื่น
อย่าพูด...
ถ้าทำให้คนอื่นเสียหาย
อย่าพูด...
ถ้ามันไม่มีประโยชน์
อย่าพูด...
ถ้ามันทำให้แตกความสามัคคี

อย่าให้คำพูด...ไวกว่าความคิด

19/11/2016

สะพรั่งหรือเหี่ยวเฉา

ระหว่างไม้สองต้นนี้ที่ยืนต้น
เห็นต้นหนึ่งใบร่วงหล่นแห้งหลากหลาย
ส่วนอีกต้นสะพรั่งใสใบเรียงราย
อาจารย์ถามว่า “ต้นไม้ต้นไหนดี”

ศิษย์ผู้หนึ่งบอก“สะพรั่งทุกครั้งผ่าน
เขียวใบไม้เบ่งบานทุกถิ่นที่”
อาจารย์บอก“บานสะพรั่งก็สวยดี
ประดับให้โลกใบนี้...งามตระการ”

ส่วนอีกคนบอก“เหี่ยวเฉาย่อมดีกว่า
เตือนชีวิตและเวลาด้วยกิ่งก้าน”
อาจารย์บอก “เมื่อถึงห้วงร่วงตามกาล
ย้ำเตือนว่าเมื่อพบพานย่อมจากลา”

ศิษย์อีกคนบังเอิญผ่านมาพานพบ
“เธอช่วยตอบมาให้ครบอยากรู้ว่า
สะพรั่งหรือเหี่ยวเฉาดีช่วยตอบมา
ห้วงความคิดเธอนั้นหนาคือสิ่งใด”

ศิษย์ผู้นั้นจึงเน้นย้ำด้วยคำนี้
“...ปล่อยต้นที่บานสะพรั่งให้สดใส.....ปล่อยต้นที่แห้งเหี่ยวเฉาให้เฉาไป...
จะไปยึดติดอะไรกับใบบัง”

อาจารย์บอกสองคนแรก “ท่านผิดแล้ว
จิตผ่องแผ้วไร้ตะกอน...ที่นอนฝัง
จงอยู่กับความจริงนี้ที่จีรัง
เฉา-สะพรั่ง ตามห้วงกาล...ผันผ่านเยือน”