Pod koniec XIX wieku władze niemieckie wybudowały „nowe koszary”, które do roku 1945 były siedzibą wojsk. Po wyzwoleniu miasta opuszczone koszary zagospodarowane zostały również przez formację Wojsk Ochrony Pogranicza (W*P). W tym też roku decyzją dowództwa budynek koszarowy został oddany na szkołę dla dzieci miasta Zgorzelca. W kronice szkolnej zanotowano w czerwcu 1956 r.: dowództwo Wojsk Ochron
y Pogranicza oddaje swój budynek na szkołę podstawową dla dzieci miasta Zgorzelca. Głównymi, inicjatorami powstania szkoły byli:
Inspektor Wydziału Oświaty - p. Olchowy
Ówczesny Sekretarz KP PZPR - p. Masłowski
Przewodniczący Miejskiej Rady Narodowej - p. Feliński
Samo przekazanie budynku nastąpiło rok przed rozpoczęciem pracy dydaktycznej placówki, gdyż konieczne było przystosowanie istniejących pomieszczeń, po wojskowych, do potrzeb i działalności sal lekcyjnych. Choć obecna placówka boryka się z problemami różnego rodzaju to nawet nie można porównywać ich z ówczesnymi. Jednym z wielu problemów szkoły był brak wyposażenia, a rok 1956 to jedynie wielkie chęci do nauki. Przystosowanie sal lekcyjnych odbyło się przez wyburzenie ścianek działowych, które dzieliły budynek na małe izby żołnierskie. W lipcu i sierpniu 1956 roku kierownikiem szkoły została pani Maria Radwany, która wśród gruzów, przy małym żołnierskim stoliku dokonywała pierwszych zapisów na rok szkolny 1956 – 1957.
Łączna liczba uczniów w pierwszym roku nauki wynosiła 358. Pierwszych uczniów uczyli nauczyciele w następującym składzie:
Kierownik Szkoły – p. Maria Radwany
Z-ca Kier. Stefania Twerdochlib
- p. Jadwiga Masłowska
- p. Katarzyna Kamionka
- p. Aniela Piróg
Ta niewielka grupa nauczycieli nie posiadała nic oprócz swoich umiejętności, rąk do pracy i wielkiego zaangażowania. Jak już wspomnieliśmy wyposażenie ówczesnej szkoły było ubogie, a w zasadzie nie było nic. Władze miasta i wojsko pomogły w zorganizowaniu podstawowego sprzętu. Udało się zdobyć różnego rodzaju i rozmiaru ławki i krzesełka. W taki oto sposób 3 września 1956 roku rozpoczęto naukę i pracę w:
Szkole
Ogólnokształcącej
Stopnia Podstawowego
w Zgorzelcu
Rok szkolny 1957 – 1958 to już z pewnością nie prowizoryczna praca placówki, ale uporządkowana szkoła. Jak wynika z pierwszego protokołu organizacyjnego szkoły na rok 1957 – 1958, szkoła zwiększyła liczbę uczniów, co pociągnęło za sobą zwiększenie liczby oddziałów oraz kadry nauczycielskiej. Powstało 16 oddziałów, w których uczyło się już 478 uczniów.
9 maja 1957 roku, kierownik szkoły p. Maria Radwany zatwierdziła w protokole następujące zarządzenia:
- Podzielenie Zgorzelca na obwody zamieszkania uczniów (szkolne)
- Przyznanie pomocy naukowych
- Przyznanie dodatkowych etatów dla nowych nauczycieli.
12 czerwca 1957 roku Kierownik Wydziału Oświaty p. Teodor Łuczka zatwierdził nowe etaty dla nauczycieli, oraz co jest bardzo istotne 2 etaty dla nauczycieli w klasach macedońskich. Do grona pedagogicznego dołączyły:
- p. Brzozowska Albina
- p. Fedyna Czesława
Szkoła nasza kształciła od początku dzieci, ale wspaniałą kartą w naszej historii jest kształcenie mniejszości greckiej. Ludzie, którzy zmuszeni byli do ucieczki ze swojego kraju, w Zgorzelcu odnaleźli nowe domy a ich dzieci nowych przyjaciół i nową szkołę. Pierwsze 2 klasy macedońskie zostały utworzone w roku 1957. Klasa I c w liczbie 35 uczniów greckich
Klasa II d w liczbie 25 uczniów greckich
Przyznane etaty dla nauczycieli tych klas z pewnością pozwoliły na szybszą aklimatyzację dzieci w nowym środowisku, przyśpieszyło to tez asymilację z dziećmi polskimi. Należy dodać, iż w klasach tych zajęcia odbywały się w języku greckim. Rok 1958 to szczególny czas w historii naszej szkoły. Po raz pierwszy mury szkoły opuszczają absolwenci pierwszego naboru i choć rozpoczęli naukę w innych szkołach, to jednak świadectwo szkolne odebrali w Szkole Podstawowej nr 3. Kolejne lata to coraz aktywniejsza działalność młodzieży. W większym stopniu rozpoczęto organizowanie czasu wolnego właśnie dla młodzieży.
- Powstaje pierwszy Zespół Pieśni i Tańca.
- Do działalności szkoły włącza się Komitet Rodzicielski, na czele, którego staje (jako organizator) nauczycielka, p. Zofia Kowalska – Gaj, a jednym z pierwszych przedstawicieli został pan Władysław Konieczny. W latach 1958 – 1959 szkoła przeżywa niestety problemy infrastrukturalne, które spowodowane były rosnącą liczbą uczniów oraz funkcjonowaniem szkoły wieczorowej dla dorosłych. Spowodowało to wystąpienie Kierownika Szkoły (20 maja 1958 roku) o przeniesienie szkoły wieczorowej i klas macedońskich. do innego budynku Po prostu mury stawały się coraz ciaśniejsze a wyż demograficzny miał dopiero nadejść. W latach 1959 – 1960 w życiu szkoły pojawiają się pierwsze koła zainteresowań oraz grupa ZHP, która zaczęła regularnie spotykać się na terenie szkoły. Harcerze odgrywali wielką rolę w życiu szkoły jak również miasta. Odpowiedzialni byli za
porządkowanie zieleni w okolicy szkoły a także zajmowali się pracami w różnych innych sytuacjach. Należy wspomnieć, że obok działalności oświatowej dla dzieci, szkoła prowadziła również oddziały skierowane dla osób dorosłych., Klasy wieczorowe pracowały z uczniami dorosłymi. Sytuacja, w jakiej znajdowała się Polska po II wojnie światowej kształtowała ówczesnych obywateli. W wyniku walki z analfabetyzmem powstawały w szkołach podstawowych podobne oddziały. 10 lat po objęciu przez p. Marię Radwany funkcji kierownika szkoły nadszedł czas na zmiany. W 1967 roku nowym kierownikiem szkoły została p. Józefa Różyło a zastępcą p.Wacława Stupiak. Pierwsze dziesięć lat działalności szkoły minęło na budowaniu fundamentów, podstaw szkoły. W wyniku ciągłych zmian, wzrostu zaludnienia miasta, co było spowodowane powstawaniem kolejnych dużych zakładów przemysłowych, i ciągłym problemem z I budynkiem pokoszarowym decyzją Inspektora Oświaty. Szkoła Podstawowa nr 3 w Zgorzelcu została przeniesiona w roku 1968 do drugiego budynku sąsiadującego z pierwszym. Budynek ten służy do dnia dzisiejszego jako Szkoła Podstawowa nr 3. Stary budynek został przekazany na Technikum Ekonomiczne, które nie potrzebowało tak dużej powierzchni. Przeniesienie szkoły było z pewnością konieczne, czego dowodem jest protokół organizacyjny z lat 1970 -1971, który informuje, że w szkole uczy się 1396 uczniów! W związku z tak dużą liczbą dzieci, szkoła musiała również poprawić warunki dydaktyczne. Przenosiny wymagały od wszystkich wielkiego poświęcenia, zaangażowania i kolejnej potężnej pracy. Nowy budynek został wyposażony w nowy sprzęt a z myślą o zdrowiu uczących się w niej dzieci utworzono stołówkę szkolną, która zapewniła dzieciom codzienne obiady. W tym samym roku tj. 1968 utworzono również Ośrodek Szkolno – Wychowawczy i umieszczono go na najwyższym piętrze budynku. 70 pierwszych wychowanków odnalazło dach nad głową, nowy dom a co najważniejsze ciepło rodzinne. I choć nie zastąpiło to prawdziwego domu dzieci mogły się poczuć bezpiecznie. Od tego też roku w historii naszej szkoły nierozerwalnie do roku 2001 wyżej wspomniany ośrodek istnieje razem ze szkoła. W 1971 roku kolejnym ważnym wydarzeniem było oddanie do użytku pierwszego asfaltowego boiska szkolnego, co dało szansę efektywniejszej pracy nauczycielom wychowania fizycznego. Ułatwiło pracę zarówno w czasie lekcji jak i na zajęciach pozalekcyjnych jak chociażby, SKS-ach. Reformy edukacyjne w latach 70 zmieniły w istotny sposób obraz szkoły. Placówka nie miała problemów z materiałami do zajęć, rozwijały się koła zainteresowań, powstały pracownie przedmiotowe a uczniowie brali udział w konkursach, co pociąga za sobą pojawienie się pierwszych laureatów wszelakich konkursów. W 1979 roku szkoła zostaje oceniona przez władze administracyjne bardzo wysoko. Na podstawie egzaminów wstępnych do szkół ponadpodstawowych wyłoniono przodujące szkoły w województwie, SP3 zostaje sklasyfikowana na miejscu 17. Podobnie w roku 1999 SP3 była w pierwszej dziesiątce wszystkich szkół dawnego województwa jeleniogórskiego. Najważniejszym momentem w życiu każdej szkoły jest nadanie jej imienia. Nasza szkoła 25 kwietnia 1980 również przeżywała wielkie święto-szkole nadano imię Janusza Korczaka. Opracował : mgr Marcin Pawlak
