Na końcu języka Ilona Strugielska logopedia

Być.
Oddychać.
Czuć.
Widzieć.

Szczęścia się nie posiada, szczęście się czuje.
Nie warunkuj szczęścia byciem gdzieś, posiadaniem czegoś, osiągnięciem wyjątkowego, byciem jakimś…
To droga donikąd.
Poczucie szczęścia to fundament szczęśliwego życia, nie cel do osiągnięcia pod warunkiem.

Dbajcie o siebie.
Bądźcie szczęśliwi.

Dobrze, że jesteś.
❤️❤️❤️

Podaj dalej🙌

Tylna taśma – otwarta buzia, kortyzol i niechęć do jedzenia.

Ilość konsultacji dzieci z problemami niedomkniętej jamy ustnej, obniżonym napięciem tułowia, zaburzeniami integracji sensorycznej, niechęcią do jedzenia, alergiami, nietolerancjami rośnie w zastraszającym tempie. Nie widać końca.

Nagroda Nobla, temu, który prawidłowo połączy kropki i znajdzie przyczynę tego stanu rzeczy. Oczywiście przyczyna nie jest jedna, kropek jest wiele – ale może gdzieś jest ukryty algorytm, tłumaczący, dlaczego tak wiele dzieci połączyły podobne objawy.

Osteopatia również próbuje połączyć te kropki.

Mówi między innymi o aktywności, a dokładniej hiperaktywności tylnej taśmy mięśniowo-powięziowej naszych małych pacjentów.

Gdzie rozpoczyna swój bieg tylna taśma?

Otula czaszkę, zwłaszcza tylną część - potylicę, następnie ześlizguje się niżej, by jej dalszą ciągłość stworzyły mięśnie podpotyliczne. Kolejny fragment biegnie wzdłuż kręgosłupa, obejmując bocznie „mackami” żebra oraz łopatki.

Następnie taśma zaczyna troszkę grubieć. Niefortunnie robi to w okolicy dolnych żeber, tam gdzie tworzy powięź nerkową, otaczającą nerki oraz nadnercza, jakby siedziały one w powięziowych kieszonkach.

Co dalej?

Taśma biegnie niżej – tworzą ją mięśnie kulszowo – goleniowe, łydki, ścięgna Achillesów oraz rozcięgno podeszwowe stopy.

Każdy z nas posiada tylną taśmę, tylko w pewnych sytuacjach taśma ta, w specyficznych sobie miejscach staje się mniej elastyczna, twardsza, napięta, mniej podatna na rozciąganie.

Pierwsze miejsce jej napięcia to mięśnie podpotyliczne.

W jakich sytuacjach taśma ta skraca się akurat w tym miejscu u naszych dzieci?

Kiedy nasz mały pacjent, siedzący przed komórką, tabletem, telewizorem wysuwa głowę do przodu i garbi swoje plecy. Mięśnie podpotylicznie zabarykadowane pomiędzy szyją a czaszką nie mają szansy na swobodne funkcjonowanie. Taśma zaczyna być coraz mniej elastyczna właśnie tu.

Kolejne miejsce to okolica talii, z tyłu – powięź nerkowa.

Otacza ona nerki, ale przede wszystkim nadnercza. Małe „czapeczki” na nerkach, które zalewają dziecko kortyzolem w sytuacjach stresu. Jakiego?

Nowe przedszkole, pojawienie się rodzeństwa, wizyty lekarskie, odwiedziny rodziny, która w pandemii prawie w ogóle się nie pojawiała – niemalże każda sytuacja, która wymaga od dziecka wyjścia ze strefy komfortu.

Dodatkowo ilość bodźców słuchowych, wzorkowych, dotykowych, zapachowych, którymi nasze dzieci bombardowane są z każdej strony – przestymuowalnie układu nerwowego też stwarza stres – nadwyżkę kortyzolu.

A zatem nadnercza pracują na pełnych obrotach, gdyż to one są miejscem powstawania kortyzolu i adrenaliny, jak rozgrzana do czerwoności fabryka - napięta, przekrwiona, palpacyjnie twarda i sztywna okolica.

I na koniec nogi.

Dzieci przedszkolne mają coraz większą trudności dotknąć podłogi palcami dłoni przy wyprostowanych nogach w kolanach. Test palec - podłoga, to standardowy test sprawdzający elastyczności tylnej taśmy nóg.

Norma, jaka została „narzucona” wiele lat temu, to dotknięcie paluszkami podłogi – dziś w gabinecie ponad połowa dzieci nie jest wstanie tego testu wykonać.

Konsekwencje?

Jeśli tylna taśma jest często nadmiernie napięta, to czy przednia taśma (od mięśni nadgnykowych, poprzez mięśnie szyi, mostek, klatkę piersiową aż do mięśni brzucha) będzie w normie? Czy będzie nadmiernie rozciągana?

Niechęć do jedzenia?

Jeśli taśma tylna jest nadmiernie napięta, to czy opona twarda (struktura nerwowa) nie będzie również napięta od czaszki, aż przez kręgosłup do kości krzyżowej – oczywiście, że będzie!

Unerwienie narządów wewnętrznych przygotowujących się do trawienia to domena nerwu błędnego, a nie nadmiernie stymulowanego układu współczulnego i pni współczulnych leżących w sąsiedztwie taśmy tylnej.

Układ sympatyczny służy do ‘walki lub ucieczki’, a nie do delektowania się jedzeniem i późniejszym prawidłowym jego trawieniem.

A tu taśma tylna mówi ciału „walcz”. Wciąż walcz.

Źródło inspiracji: gabinetowy poniedziałek.
Źródło informacji:A.Klie, MSc Paed Ost

Piękne cięcie!
I od razu lepiej:)

Rośnie pokolenie, które jest przekonane o swojej wyjątkowości. I to zaczyna być nie do zniesienia Opowiadamy naszym dzieciom, że narysowały cudowny rysunek, zaśpiewały najlepiej ze wszystkich, nawet kupę zrobiły jedyną w swoim rodzaju. Rośnie nam pokolenie, które jest przekonane o swojej wyjątkowości. I ta konkurencja do wyjątkowości zaczyna być nie do zniesienia. Z Anną Marią Sz...

Chodzenie za rączki vs chodzenie samodzielne
Proszę zwrócić uwagę, jak inaczej układają się wszystkie części ciała dziecka, kiedy jest prowadzone za rączki: barki uniesione i cofnięte, głowa odgięta do tyłu, kręgosłup wygięty w łuk, klatka piersiowa i brzuszek wypchnięte do przodu, nogi szerzej rozstawione, stopa wyżej uniesiona (nie opiera się na pięcie, jak u dziecka chodzącego samodzielnie). I jeszcze wzrok zwrócony do góry zamiast do przodu.
Wielu rodziców myśli, że pomaga w ten sposób dziecku w nauce samodzielnego chodzenia. Prawda jednak jest dokładnie odwrotna: w ten sposób uczy się dziecko złych nawyków ruchowych i obniża jego sprawność lokomocyjną.
Na terapię INPP często trafiają dzieci, które mają trudności w równowadze i koordynacji. Niekiedy są to dzieci, którym rodzice wzmocnili nieprawidłowe nawyki ruchowe przez próbę pomocy podczas nauki przemieszczania się na dwóch nogach.
Aby dziecko mogło sprawnie dojść do etapu chodzenia, musi prawidłowo przejść przez wcześniejsze etapy rozwoju ruchowego na plecach i na brzuchu, a później w siedzeniu i w pozycji czworaczej. W tym okresie wyhamowywane są odruchy pierwotne i rozwijają się odruchy posturalne, dzięki którym późniejsza sprawność ruchowa jest dobrze skoordynowana i automatyczna.
Przypominamy to, co pisaliśmy już wielokrotnie:
KAŻDY ETAP ROZWOJU JEST WSPIERANY PRZEZ POPRZEDNI I PRZYCZYNIA SIĘ DO NASTĘPNEGO.

Chcesz wiedzieć więcej o rozwoju neuromotorycznym dziecka i jego wpływie na funkcjonowanie dziecka w okresie szkolnym zapisz się na Roczne szkolenie INPP dla terapeutów:
http://inpp.pl/roczne_dla_terapeutow_20212022-197.html

'Kiedy dowiadujemy się że dziecko ma autyzm, zaczynamy się dusić. Po czym okazuje się, że - jak zawsze - żyć trzeba' Co czuje rodzic, gdy słyszy diagnozę autyzmu u dziecka? Dlaczego przejazd komunikacją miejską może być ciężkim doświadczeniem? Czy polska szkoła jest przygotowana na autystycznych uczniów? Na te pytania odpowiada Eliza Kącka, literaturoznawczyni, krytyczka literacka i mama Miłki.