Agata Nadolska - Tkająca Życie

Rekonwalescencja
Takie pojęcie w odniesieniu do mnie nie istniało. Inni, oczywiście, że jej potrzebują. Ale ja? Ja to od razu wskoczę w wir zadań i projektów, zrobię wielki powrót – myślałam. Tak było zawsze.

Mimo wielu przemyśleń i wniosków na temat dbania o siebie, nie przyszło mi do głowy, że będę potrzebowała czasu.
Czasu na rekonwalescencję.
Czasu, aby ucieszyć się ze spokoju, jaki daje zdrowie.
Czasu, aby zebrać siły do towarzyszenia innym.
Czasu, aby wraz z ciałem odnaleźć się w nowej sytuacji.

Trudno mi było to zaakceptować, bo część mnie bardzo chciała działać. Inna część widziała tylko to, że świat pędzi, a ja kolejny miesiąc „stoję w miejscu". Jeszcze na początku marca próbowałam się siłować z samą sobą. A ciało umiejętnie mnie zatrzymywało.

Poddałam się jemu. Poddaję się dalej – bo choć czujemy się dobrze, często bardzo dobrze, to jednak wciąż potrzebujemy jeszcze tego czasu.
Już mi w nim dobrze, już się w nim rozgościłam.

Dobrego czasu ✨

Kiedyś myślałam, że aby mieć głęboki kontakt z przyrodą to muszę wchodzić głęboko w las i spędzać w nim godziny. I choć uwielbiam długie wędrówki, to dziś wiem, że się myliłam. Nie doceniałam miejskiej przyrody, nie zauważałam jej, nie istniała dla mnie. Wszytko zmieniło się gdy nie miałam siły wyjść na długi spacer, wtedy ją zauważyłam.

Ona jest tuz za rogiem.
Witam się z nią codziennie.
Czuję jej wsparcie.
Wspiera mój spokój.

Dobrej Wiosny dla Was! 💚

Zbliżają się moje 31 urodziny, tchnęło mnie aby się trochę z Wami podzielić tym co u mnie.

Rok temu świętując swoje urodziny, wiedziałam, że czeka mnie zabieg. Kto mnie zna, ten wie, że do wielu rzeczy podchodzę zadaniowo i dbam o dobre nastawienie. Czułam się zaopiekowania, wierzyłam, że jestem w dobrych rękach i szybko się z tym wszystkim uporam.

✨AKCEPTACJA
Miesiąc przed planowanym zabiegiem przychodzą wyniki biopsji – podejrzenie nowotworu tarczycy. Na początku strach i trochę czarnych myśli, po zapoznaniu się z tematem przyszedł spokój. Po pierwszej operacji okazuje się, że potrzebuję kolejnej – okej, tak się zdarza. Kilka dni po informacji o zakończonym leczeniu, jak grom z jasnego nieba, słyszę, że doszło do błędu medycznego i w sierpniu czeka mnie trzecia operacja. We wrześniu dostaje zupełnie nową diagnozę i termin kolejnej, czwartej operacji.

Ten rok to dla mnie ogromna nauka akceptacji i dopuszczania – okej, tak jest. Przy czym ważne było dla mnie, aby przepuszczać te wszystkie emocje, a nie tylko mówić sobie: „no dobra, jedziemy dalej”.

✨ŁZY są moim kanałem
Dużo płakałam – sama, w ramionach T., w Kręgu kobiet, na terapii… Nawet teraz na wspomnienie tego czasu, płaczę. Płacz jest moim głównym kanałem do rozładowania emocji, napięcia, oczyszcza mnie. Tak jak niektórzy obśmiewają rzeczywistość, to ja nad nią płaczę – z radości, ze smutku, z bezsilności, ze wzruszenia.. Kiedyś wstydziłam się tych łez, wstrzymywałam je, teraz sobie na nie pozwalam. Są częścią mnie.

✨Jestem silną kobietą, która może być BEZSILNA
Bezsilność jest w porządku. Zgoda na nią, moim zdaniem, jest kluczowym punktem wyjścia z niej.

✨ZAUFANIE DO SIEBIE
O tym pisałam tutaj w poprzednim poście – wiem, że przetrwam wszystko. Ostatnio uświadomiłam sobie, że wynika to zaufania do samej siebie. Do swoich wyborów, intuicji i wizji.

✨PROSZENIE O POMOC
Nie jestem już Zosią Samosią, żegnam się też z rola ratowniczki, która chciała zadbać o wszystkich i o wszystko. Przyjemnie jest oddawać ludziom ich sprawczość, odpowiedzialność i sięgać po ich poMOC.

✨Zauważyłam, że MAM FAJNE, DOBRE I WYSTARCZAJĄCE ŻYCIE.
Mam szczęście, które nie spadło mi z choinki, codziennie decyduje się je zauważać.

✨SPOKÓJ
Kiedyś śpiewałam jak Natalia Przybysz „Chce mieć serce spokojne, słyszeć jak pada deszcz”. Mam. Nauczyłam się robić miejsce na spokój i zapraszać go do mojego życia.

Jest jeszcze kilka kwestii, bardziej intymnych, które zostawiam dla tych najbliższych. Ten rok był trudny, ale wycisnęłam z niego dużo dobra. 💚🙏 Co najważniejsze - jestem ZDROWA.

Zdjęcie zostało zrobione na grudniowym zjeździe Akademia Choreoterapii I Arteterapii, przedstawia moją podróż.

Wszystkiego dobrego dla Was 🌻
Agata

Czuję, że odzyskuję zasoby.
Dobrze jest czuć się po prostu dobrze.
Tych chwil jest coraz więcej.
Zatrzymuję je w sobie, oglądam i wcieram w trzewia.

Dziś wiem, że przetrwam wszystko. Poradzę sobie ze wszystkim- ale nie z pozycji Zosi Samosi, która sama zadba o siebie i wszystkich wokół. Jestem silna. I w tej sile potrafię sięgnąć po poMOC. Mam wokół siebie niejedno plemię ludzi, które jest, wspiera, przyjmuje. Tyle osób wysyłało dobre myśli, modliło się, wspierało rozmową albo po prostu towarzyszyło mi w trudach.
Dziękuję.❤️

Powoli, we własnym tempie, będę rozkwitać na nowo. 🌻Będą znaki ;)

Ukończyłam Akademia Choreoterapii I Arteterapii!
To był piękny, nie zawsze łatwy proces, pełny głębokich spotkań ze Sobą.

Dziękuję Aniu, za zabranie mnie w podróż do Sobie i po Siebie 🩷 dziękuję za Twoją uważność, mądrość i medycynę luzu.

Dziękuję grupie, za ogromne wsparcie, prawdę i śmiech. 🤩

Dziękuję Sobie, za odwagę, spowolnienie i odpuszczenie.

A to wszystko w tańcu, który:
✨pomaga mi wyrazić to, czego nie potrafię nazwać
✨zabiera mnie w podróż w miejsca, o których zapomniałam
✨przypomniał mi, że ja, to ja
✨zaprasza spokój do mojego życia
✨łączy mnie z przodkami.

DZIEKUJĘ. to piękny KOCZĄTEK.

🩷

KRĄG KOBIET

To przestrzeń do swobodnego wyrażania siebie – to w nim stawiałam pierwsze kroki w nauce nazywania swoich uczuć i potrzeb. Jest dla mnie szkołą słuchania siebie i innych, odkrywania swojej intuicji i miejscem wzrastania kobiecej mocy. ✨

Najbliższe spoTkanie w Kręgu odbędzie się w czwartek - link w komentarzu.
Zapraszam 💚