LICZ i SKACZ - matma dla dzieci

Za kilka dni spotykam się na szkoleniach z grupą nauczycieli

Stało się! Dożyliśmy tych czasów! Zadanie pt. "Pokoloruj drwala" na próbnej maturze :D Najwyższy poziom ironii

Czasem w szkolnej codzienności nie widzimy od razu efektów. Sprawdziany, zebrania, papierologia, kolejne „muszę” i „powinnam”. A gdzieś pomiędzy tym wszystkim jest dziecko, które po prostu… czeka na dorosłego, który je zobaczy.

Nie zawsze chodzi o wielkie gesty.
Czasem wystarczy uśmiech na korytarzu.
Czasem jedno „wierzę w ciebie”.
Czasem zwykłe „jak się dziś czujesz?” wypowiedziane naprawdę uważnie.

Nie wiemy, co uczeń niesie w plecaku oprócz zeszytów.
Nie wiemy, z czym przychodzi z domu.
Ale możemy zdecydować, z czym wyjdzie z naszej lekcji.

I właśnie dlatego ta praca ma sens.




Inspiracja: WeAreTeachers

Dzieci nie trzeba naprawiać. Nawet jeśli nie pasują do systemu.

"Problematyczne zachowanie pojawia się wtedy, kiedy dziecko znajduje się w sytuacjach wymagających kompetencji, które przekraczają jego obecne możliwości. Czuje się ono wtedy zagrożone, nieakceptowane lub nie dość kompetentne, by sprostać naszym oczekiwaniom.

Jeżeli dziecko czuje się bezpieczne fizycznie, społecznie i emocjonalnie, akceptowane, szanowane i doceniane oraz zdolne do radzenia sobie z bieżącymi wyzwaniami,

trudne zachowania ustępują, a rozwój i adaptacja stają się możliwe. (...)

Metody postępowania, które nie zmniejszają stresu, nie dostosowują wymagań do możliwości,
nie biorą pod uwagę szczególnych trudności dziecka, nie uczą nowych umiejętności - raczej nie okażą się skuteczne".
[Bill Nason, Porozmawiajmy o autyzmie. Przewodnik dla rodziców i specjalistów.]

Trzy filary rozwoju:
bezpieczeństwo + akceptacja i szacunek + poczucie wartości i sprawczości

Jeśli dana metoda, terapia, technika nie zapewnia tychże filarów, trudno, by była wsparciem dla dziecka.

Może i przyniesie efekty zamierzone przez specjalistę, ale tu nie chodzi o jego plany terapeutyczne, tu chodzi o jakość życia dziecka i bliskich mu osób.

Dla mnie wsparcie dziecka neuroatypowego jest realną pomocą wtedy, gdy daje dziecku szansę na rozwinięcie pełni jego potencjału, na miarę jego możliwości, z uwzględnieniem jego potrzeb i wyzwań oraz mając na uwadze kontekst społeczny (nie czyniąc jednak z niego głównego wyznacznika terapii). Co o tym sądzisz?

Neuroatypowość to również ROZWÓJ.
A mam wrażenie, że często o tym zapominamy.
To nie jest jeden wielki deficyt do usunięcia, zatuszowania, naprawienia, maskowania.
To nie jest błąd, wada.
To ROZWÓJ NA NEUROATYPOWEJ ŚCIEŻCE.

I zadaniem terapeuty jest wesprzeć dziecko w tym rozwoju, a nie budować na siłę inną ścieżkę charakterystyczną dla ustalonego w tym okresie historyczno-społeczno-kulturowym "normalnego" mózgu.

A rozwój możliwy jest wtedy, gdy dziecko czuje się widziane, szanowane, wartościowe i bezpieczne. Jeśli jakaś terapia czy metoda sprawia, że dziecko czuje lęk, odrzucenie, bycie wybrakowanym, gorszym, nieważnym, to nie jest terapią, nie jest wsparciem w rozwoju, a etonormatywną, ableistyczną taktyką "unormalniania".

Zasiadam nad ważnym dla mnie tekstem. Tworzę czuły i oparty na osobistym doświadczeniu poradnik dla rodziców neuroatypowych dzieci "W systemowej dżungli. Jak nie dać się wykończyć przez kult normalności?" Czujesz, że to coś dla Ciebie? Co chciałbyś/chciałabyś przeczytać w takim poradniku?

____
Pomagam dorosłym tworzyć bliskie relacje z neuroatypowymi dziećmi tak, by każdy czuł się widziany i ważny. Szukasz treści opartych na aktualnej wiedzy, afirmatywnym podejściu i uważnej komunikacji? Zapisz się na mój bezpłatny newsletter. To także w newsleterze będę się dzielić procesem powstawania książki. Namiary w komentarzu.

Zgadzam się mocno

**Gdy uczeń czuje się widziany, rzadziej musi zwracać na siebie uwagę zachowaniem.
👉 Uwaga dana z wyprzedzeniem zapobiega uwadze wymuszanej.**

Wielu uczniów nie sprawia trudności dlatego, że „chce przeszkadzać”. Często dzieje się tak dlatego, że w inny sposób nie potrafią zostać zauważeni. Gdy dziecko nie ma poczucia, że ktoś je widzi i liczy się z nim, próbuje zwrócić na siebie uwagę tym, co jest najbardziej dostępne — zachowaniem.

Uczeń, który czuje się widziany, nie musi walczyć o obecność dorosłego. Ma w sobie więcej spokoju, bo wie, że nie zniknie z pola widzenia, nawet gdy jest cichy, zagubiony albo popełnia błąd. Taka uwaga działa regulująco i daje poczucie bezpieczeństwa.

Zauważanie nie oznacza ciągłego chwalenia ani skupiania się tylko na sukcesach. Czasem wystarczy krótki kontakt wzrokowy, użycie imienia, jedno zdanie pokazujące, że dorosły widzi wysiłek, a nie tylko efekt. Dla wielu uczniów, szczególnie ze SPE, to właśnie takie drobne sygnały są najważniejsze.

Gdy uwaga jest dana wcześniej, rzadziej pojawia się potrzeba jej wymuszania. W klasie jest wtedy mniej napięcia, mniej zachowań zakłócających i więcej przestrzeni na współpracę. Uczniowie uczą się, że uwagę można dostać w bezpieczny sposób, bez ryzykowania kary czy odrzucenia.

Atmosfera w klasie zmienia się wtedy stopniowo. Pojawia się więcej spokoju, większa gotowość do słuchania i większe zaufanie do nauczyciela. To nie jest szybka metoda, ale działa długofalowo, bo opiera się na relacji, a nie na kontroli.

Więcej o zachowaniach trunych przeczytasz tutaj: https://nodnzytaczechowska.pl/zachowania-trudne-u-uczniow-ze-spe/



Więcej materiałów: https://nodnzytaczechowska.pl/

Mam nadzieję, że te czasy powoli się kończą...

Skoro nauczyciel pije kawę, czemu uczeń nie może wziąć łyka wody?
- Zostałam zablokowana. Autor boi się obalenia swoich śmiesznych i krzywdzących uczniów zasad - mówi pani Iwona.
🟥Czytaj więcej: https://katowice.wyborcza.pl/katowice/7,35063,32421977,picie-na-lekcji-narusza-jej-rytm-czy-jest-prawem-ucznia-awantura.html?utm_source=facebook.com&utm_medium=SM&utm_campaign=FB_Gazeta_Wyborcza

Kilka soczystych szkoleń za mną! :) Matematyka może (a czasem powinna) być zabawą! :)

Dziękuję Seb-Team Edyta Jaworska za umożliwienie mi dzielenia się doświadczeniem z tymi przecudnymi Uczestniczkami (ich przecudność widać na zdjęciach :))