Adela Królik - Pracownia Uważnych Relacji dla Dzieci i Rodziców.

Trudny ale jakże realny temat.

To, że do wychowania dziecka potrzebna jest cała wioska powtarzane jest namiętnie od lat. I to prawda w całej rozciągłości. Ale gdy dzieje się coś tak trudnego, jak śmierć, jak strata dziecka - ta wioska jest wciąż bardzo potrzebna.

Żałoba ma swój różny rytm, niosąc ją potrzebujemy tak różnych rzeczy, doświadczeń, słów, działań. Ale nigdy nie wydarza się w próżni. I to właśnie w otoczeniu wioski, ludzi nie bojących podejść się do śmierci, do rozpaczy, odnajdywać można podparcie w najczarniejszych godzinach swojego życia.

🍓🍓🍓🍓
Kochani,
zostały jeszcze 3 wolne miejsca na bezpłatną analizę stylu przywiązania u osób dorosłych.
Analiza opiera się na wypełnieniu kwestionariusza ECR-R (wysyłam link do kwestionariusza, Wy go wypełnianie i odsyłacie do mnie) a ja robię analizę i wysyłam Wam opis.
Mam wolne przeroby do końca kwietnia.
Zapraszam! :-)🍓🍓🍓🍓

Biologiczny instynkt czy lekcja z dzieciństwa? Skąd bierze się nasza potrzeba bliskości?

🐣Dziś drugi dzień Wielkanocy – moment, gdy świąteczny zgiełk powoli opada, a zostaje to, co w nas najgłębsze: nasza autentyczna potrzeba bliskości i poczucie bezpieczeństwa.

❓ Dlaczego dla jednych z nas bycie razem jest kojące i naturalne, a dla innych bywa emocjonalnym wyzwaniem?

🎁 Zanim przejdziemy do konkretów – mam dla Was PREZENT. Wiem, że teoria to jedno, a zrozumienie siebie to drugie. Chciałabym zaoferować 5 osobom darmową analizę ich stylu przywiązania. Jeśli chcesz poznać swój styl przywiązania, przygotuję dla Ciebie taki opis! Po prostu do mnie napisz w wiadomości prywatnej albo zostaw komentarz!

➡️ Przy okazji dzisiejszego świętowania, które jak w soczewce skupia nasze relacje, zapraszam Was do odkrycia TEORII PRZYWIĄZANIA (attachment theory), która jest kluczem do zrozumienia niemal każdej naszej relacji

➡️ To ona wyjaśnia, jak nasze wczesne relacje ukształtowały to, kim jesteśmy dzisiaj: jakimi jesteśmy partnerami, pracownikami i rodzicami oraz jakimi dziećmi pozostajemy dla naszych własnych rodziców.
➡️Co sprawia, że czujemy się bezpieczni z drugą osobą.
➡️Jak wczesne wspomnienia kształtują nasze dorosłe uczucia.

Warto zacząć od rozróżnienia dwóch pojęć, które często ze sobą
mylimy:
✅ PRZYWIĄZANIE (attachment): To nasz wewnętrzny system bezpieczeństwa. Mapa, która mówi nam, czy świat jest bezpieczny i czy zasługujemy na miłość.
✅ WIĘŹ (bond): To żywa, obustronna relacja emocjonalna. W zdrowym układzie wspólny czas nie jest przymusem, lecz naturalnym następstwem bliskości.

Twórca Teorii przywiązania, John Bowlby (2007), udowodnił, że nasza potrzeba bliskości jest wrodzona, biologiczna i tak samo pierwotna jak głód. Innymi słowami, nie „uczymy się” potrzeby bliskości – my się z nią rodzimy. To nasz biologiczny system przetrwania. Jednak to, jak ta potrzeba zostanie zaspokojona na starcie, tworzy w nas pewien schemat.
Potwierdzają to konkretne badania, m.in:
📍 Konrad Lorenz i gęsi (Wdrukowanie): Naukowiec zaaranżował sytuację tak, by pisklęta tuż po wykluciu zamiast matki zobaczyły jego. Gąsiątka natychmiast uznały go za opiekuna i wszędzie za nim chodziły. Lorenz odkrył, że istnieje krótki, niepowtarzalny moment na starcie życia, w którym mózg trwale „koduje”, kto jest rodzicem. Ten wzorzec był tak silny, że w dorosłości gęsi nie potrafiły już budować relacji z własnym gatunkiem. Pokazuje to, że pierwszy kontakt z opiekunem tworzy w nas stały schemat, według którego funkcjonujemy wśród innych do końca życia.
📍 Harry Harlow (Głód dotyku): W słynnym eksperymencie z małpkami udowodnił, że potrzeba „miękkości” i ukojenia jest silniejsza niż głód. Małpki wybierały pluszową matkę zamiast drucianej, która dawała pokarm.
📍 Mary Ainsworth (Procedura Obcej Sytuacji): Stworzyła rygorystyczny test laboratoryjny, który pozwolił sklasyfikować style przywiązania na podstawie tego, jak dziecko reguluje stres w obecności i pod nieobecność opiekuna. oraz po jego powrocie.

Najważniejsze wnioski płynące z tej wiedzy to:

Bezpieczna baza i przystań: Przywiązanie to pewność, że mamy kogoś, kto jest dostępny. Gdy wszystko jest dobrze, ta osoba jest naszą „bazą”, z której odważnie ruszamy poznawać świat. Gdy dzieje się coś trudnego, staje się „bezpieczną przystanią”, w której szukamy ochrony i ukojenia.

Wewnętrzny model operacyjny: Nasze pierwsze relacje (zwłaszcza te z pierwszych 3 lat życia) tworzą w naszej głowie pewnego rodzaju „mapę”. To zestaw przekonań o tym, czy zasługujemy na miłość i czy inni ludzie są godni zaufania. Ta mapa zostaje z nami w dorosłości, wpływając na to, jak budujemy związki i jakimi jesteśmy rodzicami.

🏠 Style przywiązania, czyli Twoja niewidzialna mapa relacji
Nasz styl to sposób, w jaki zarządzamy lękiem i bliskością. Zobacz, w którym z nich odnajdujesz siebie:

STYL BEZPIECZNY

👩‍❤️‍👨 W relacjach: Ufasz, nie boisz się bliskości, ale też nie osaczasz partnera.

🍼 W macierzyństwie: Potrafisz wyczuć, czego potrzebuje Twoje dziecko, bo sam nosisz w sobie spokój.

💼 W pracy: Błędy traktujesz jak naukę, potrafisz prosić o pomoc bez wstydu.

🏠 Z rodzicami: Stawiasz zdrowe granice, bez poczucia winy za własną niezależność.

🟡 STYL LĘKOWO-AMBIWALENTNY (Głód akceptacji)

👩‍❤️‍👨 W relacjach: Ciągle boisz się odrzucenia. Potrzebujesz miliona zapewnień, że jesteś kochany/a.

🍼 W macierzyństwie: Bywasz nadopiekuńczy/a, bo lęk o dziecko jest silniejszy niż zaufanie do świata.

💼 W pracy: Twoja samoocena zależy od pochwał szefa. Boisz się krytyki jak ognia.

🏠 Z rodzicami: Często czujesz się odpowiedzialny/a za ich nastrój i emocje.

🔴 STYL UNIKAJĄCY (Mur wokół siebie)

👩‍❤️‍👨 W relacjach: Boisz się „pochłonięcia”. Gdy robi się zbyt blisko, uciekasz w chłód, ironię lub nadmiar obowiązków.

🍼 W macierzyństwie: Skupiasz się na zadaniach (karmienie, ubranie), ale trudniej Ci o emocjonalną bliskość.

💼 W pracy: Typ samotnego wilka. Pracoholizm to często Twój sposób na uniknięcie kontaktu z ludźmi.

🏠 Z rodzicami: Relacje są poprawne, ale powierzchowne. Omijasz trudne tematy szerokim łukiem.

📏 Jak zmierzyć miłość? Poznaj naukowe miary Twoich relacji!
Czy zastanawialiście się kiedyś, czy Twój sposób kochania da się zmierzyć linijką?
📏 Psychologia od dekad próbuje to zrobić, tworząc modele, które pomagają nam zrozumieć, dlaczego w relacjach zachowujemy się tak, a nie inaczej.

Jeśli chcesz poznać swój styl przywiązania, przygotuję dla Ciebie taki opis! Po prostu do mnie napisz w wiadomości prywatnej albo zostaw komentarz!

Współczesna psychologia opiera się na trzech kluczowych modelach, które tłumaczą, jak dziecięce doświadczenia „pracują” w naszych dorosłych związkach (Lubiewska i in., 2016).

1. Miłość jako proces przywiązania (Hazan i Shaver, 1987)

Badacze ci jako pierwsi uznali, że miłość romantyczna to proces przywiązania. Przenieśli oni trzy style zidentyfikowane u dzieci (bezpieczny, lękowy, unikowy) na grunt relacji dorosłych. W tym modelu po prostu wybierasz opis, który najlepiej pasuje do Twoich doświadczeń w związku.

2. Model "Ja" i "Inni" (Bartholomew i Horowitz, 1991)

Ten model zakłada, że nasz styl wynika z tego, jak postrzegamy siebie i drugiego człowieka.

🧩 Model Siebie (Self): Czy uważam, że zasługuję na miłość? (Pozytywny vs Negatywny)

👥 Model Innych: Czy uważam, że inni są godni zaufania i dostępni? (Pozytywny vs Negatywny)

Z tego zestawienia wychodzą 4 style:

🔵 Bezpieczny: Dobrze o sobie, dobrze o innych.

🟡 Zaabsorbowany (Lękowy): Źle o sobie ("nie jestem dość dobry"), dobrze o innych ("tylko Ty możesz mnie uratować").

⚪ Odrzucająco-unikający: Dobrze o sobie, źle o innych ("nie potrzebuję nikogo, jestem niezależny").

🔴 Lękowo-unikający: Źle o sobie i źle o innych ("chcę bliskości, ale boisz się, że mnie zranisz").

3. Wymiary: Niepokój i Unikanie (Brennan, Clark i Shaver, 1998)
To obecnie najpopularniejsze podejście (stosowane w teście ECR-R). Zamiast sztywnych szufladek, mierzymy naszą pozycję na dwóch osiach:

📉 Oś Niepokoju (Lęku): Jak bardzo boisz się odrzucenia i porzucenia? (Wynika z braku konsekwencji rodzica w dzieciństwie).

🚧 Oś Unikania: Jak bardzo dystansujesz się, by chronić swoją niezależność? (Wynika z doświadczenia chłodu i zaniedbania).

To właśnie w oparciu o ten kwestionariusz wykonuję analizę stylu przywiązania, serdecznie zapraszam do kontaktu,

💡 Dlaczego warto o tym wiedzieć?
Zrozumienie tych mechanizmów pozwala spojrzeć na siebie i bliskich z większą łagodnością. To, jakimi jesteśmy partnerami czy rodzicami, ma swoje korzenie w tym, czy nasze potrzeby i emocje były w dzieciństwie zauważane. Nasz styl przywiązania często nieświadomie przejmujemy od własnych rodziców, a potem przekazujemy go dalej naszym dzieciom. Świadomość tego mechanizmu to pierwszy krok, by zatrzymać powielanie trudnych schematów i zacząć budować bezpieczniejsze więzi – nie tylko od święta.

💡 Dobra wiadomość!
Twój styl przywiązania to nie wyrok, lecz „oprogramowanie”, które można aktualizować.

Neuronauka przywiązania (attachment neuroscience) potwierdza, że nasze mózgi są plastyczne – doświadczenia z dorosłości mogą dosłownie nadpisać stare sieci neuronalne. Nawet jeśli nie wyniosłeś bezpieczeństwa z domu, możesz zbudować tzw. Earned Secure, czyli wypracowany bezpieczny styl przywiązania. Dane sugerują, że udaje się to aż 1/3 osób!

💡 Pamiętaj: Kiedy uświadamiasz sobie własny styl przywiązania, zyskujesz realny wpływ na swoje relacje. To moment, w którym możesz zacząć je naprawiać i budować dla swoich dzieci zupełnie nowy, bezpieczny fundament – taki, którego być może zabrakło w Twoim własnym dzieciństwie.

Dajcie znać w komentarzu, jeśli chcecie skorzystać z analizy! 👇

Autor: Adela Królik'
Edycja za pomocą: Gemini Google
Żródło grafiki: https://pixabay.com/pl/photos/dziecko-stopy-ojciec-matka-2717347/

Literatura:
Bartholomew, K., Horowitz, L. M. (1991). Attachment styles among young adults: A test of a four-category model. Journal of Personality and Social Psychology, 61(2), 226–244. DOI: 10.1037/0022-3514.61.2.226
Bowlby, J. (2007). Przywiązanie. Wydawnictwo Naukowe PWN.
Brennan K.A, Clark C.L., Shaver P.R (1998), Self-report measurement of adult attachment. An integrative overview [w:] J.A. Simpson, W.S. Rholes (red.). Attachment theory and close relationships, 46–76. New York, London: The Guilford Press.
Hazan, C., Shaver, P. (1987). Romantic love conceptualized as an attachment process. Journal of Personality and Social Psychology, 52(3), 511–524. DOI:10.1037/0022-3514.52.3.511
Lubiewska, K., Głogowska, K., Mickiewicz, K., Wojtynkiewicz, E., Izdebski, P., & Wiśniewski, C. (2016). Skala Experience in Close Relationships-Revised: Struktura, rzetelność oraz skrócona wersja skali w polskiej próbie. Psychologia Rozwojowa, 21(1), 49. DOI: 10.4467/20843879PR.16.004.4793
Marchwicki, P. (2004). Style przywiązania a postawy rodzicielskie. Doniesienie z badań. Roczniki Psychologiczne, 7(2), 81-103.
--

Dziecko Stopy Ojciec - Darmowe zdjęcie na Pixabay Pobieraj bezpłatnie photo z kategorii Dziecko Stopy Ojciec z bogatej biblioteki w serwisie Pixabay z obrazami, filmami i muzyką z domeny publicznej.

Ostatnio mogliście przeczytać skąd przychodzą do nas dzieci.
Dziś chciałabym pochylić się nad pytaniem: Skąd przychodzą do nas mamy i jak wyglądają ich narodziny.

Stawanie się matką – podróż, która zaczyna się znacznie wcześniej, niż myślisz 🌸

Czy wiedziałaś, że proces stawania się matką nie zaczyna się w momencie porodu, a nawet nie w chwili zobaczenia dwóch kresek na teście? Według psychologów to złożona transformacja, która buduje Twoją nową tożsamość krok po kroku.

Dlaczego to tak ważne?
👉 Obraz dziecka w Twojej głowie: Już w ciąży„ a nawet wcześniej, tworzysz reprezentację” swojego dziecka. Badania (m.in. Chrzan-Dętkoś, 2010) pokazują, że to, jak wyobrażasz sobie maluszka, zanim przyjdzie ono na świat, wpływa na Waszą więź w przyszłości.

👉 Dziedzictwo pokoleń: Twoje podejście do macierzyństwa jest echem tego, jak Ty byłaś traktowana jako dziecko. Styl przywiązania do Twojej własnej mamy często rzuca cień (lub blask!) na to, jak opiekujesz się swoim dzieckiem (George i in., 1996).

👉 Różne style przywiązania, różne wyzwania:

Bezpieczny styl przywiązania pomaga łatwiej wejść w nową rolę.

Styl lękowy może przynosić więcej zmartwień o przyszłość.

Styl unikający bywa związany z wyższym stresem rodzicielskim.

A o stylach przywiązania, w szczególności w aspekcie macierzyństwa w następnym wpisie już wkrótce.

Autor tekstu: Adela Królik

Cytowane źródła:
Chrzan-Dętkoś, M. (2010). Psychodynamiczne rozumienie macierzyństwa-implikacje dla pracy klinicznej. Psychoterapia, (1 (152))
George, C., Solomon, J. (1996). Representational models of relationships: Links between caregiving and attachment. Infant Mental Health Journal: Official Publication of The World Association for Infant Mental Health, 17(3), 198-216.

Żródło obrazu: Obraz autorstwa Stanisław Wyspiański - Google Arts & Culture — motherhood-stanislaw-wyspianski/hQFFlaUr-7yBfA, Domena publiczna, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=1484657

File:Macierzynstwo 1905.jpg - Wikimedia Commons This work is in the public domain in its country of origin and other countries and areas where the copyright term is the author's life plus 100 years or fewer.

NIEPISANY POCZĄTEK...✨

Czy wiesz, że wszystko zaczyna się znacznie wcześniej, niż myślisz... ✨
Istnieje doświadczenie, przez które przechodzi każdy człowiek. Choć pozostaje poza granicami naszej pamięci, kładzie fundament pod całe późniejsze życie.

To nasze narodziny. 🤱

Choć dla każdego z nas ta droga wyglądała inaczej, narodziny są naszym wspólnym mianownikiem. To nasz pierwszy, fizyczny kontakt ze światem. Jednak w sensie psychologicznym nasze istnienie nigdy nie jest „czystą kartą”.

Twoja tożsamość i historia zaczynają się pisać znacznie wcześniej, niż wskazuje na to Twoja data urodzin.

Skąd więc tak naprawdę przychodzą do nas dzieci? Skąd przyszliśmy my?

To niby banalne, lecz fundamentalne pytanie o nasze istnienie. Zainspirowana przez Kasię Skorupską na kursie „Czułe wsparcie w kryzysach okołoporodowych”, poczułam potrzebę, by pochylić się nad nim głębiej. Towarzyszy mi ono od tamtego czasu i dziś zapraszam do tej refleksji każdego z Was.

„Przychodzenie” jest tu oczywiście metaforą – bo przecież narodziny to nie jest moment, w którym nagle zjawiamy się znikąd. To raczej moment, w którym stajemy się widoczni. Zanim jednak pojawimy się na świecie fizycznie, zaczynamy już istnieć w myślach, emocjach i nadziejach naszych rodziców. Nasz „niepisany początek” to tak naprawdę suma historii naszych przodków, która przygotowała dla nas miejsce na długo przed naszym poczęciem. 🧬🌿

Wszystko zaczyna się znacznie wcześniej, niż myślisz... ✨

Ten wpis to również mój początek w tym miejscu. Otwierając drzwi mojego gabinetu, zapraszam Cię do wspólnego odkrywania Twojej własnej opowieści – od jej najgłębszych, często nieoczywistych źródeł.

A Ty? Czy zastanawiałeś się kiedyś, co kryje się na stronach Twojej historii, których nie pamiętasz?

Zapraszam do spotkania i wspólnej drogi.



Opracowanie tekstu: Adela Królik
Edycja i formatowanie tekstu przy pomocy Google Gemini
Inspiracja: Katarzyna Skorupska - psychologia, psychoterapia
Źródło obrazu: https://www.istockphoto.com/pl

Trochę więcej slów o mnie i mojej Pracowni:

Jestem psychologiem o specjalności klinicznej (absolwentka jednolitych studiów magisterskich na Uniwersytecie SWPS we Wrocławiu) i prowadzę Pracownię Uważnych Relacji – miejsce stworzone z myślą o dawaniu bezpieczeństwa i wsparcia wszystkim stronom relacji rodzinnej.

Obszary wsparcia:
Psychoedukacja dla wszystkich rodziców – wspieram w rozumieniu mechanizmów rozwojowych, radzeniu sobie z trudnymi emocjami i budowaniu wspierającej relacji.

Wsparcie w neuroróżnorodności – pomagam rodzicom dzieci z ADHD i w spektrum autyzmu zrozumieć specyfikę funkcjonowania dziecka i wprowadzić skuteczne strategie wspierające w codzienności.

Wsparcie i interwencja kryzysowa – posiadam wiedzę oraz narzędzia do pracy z dziećmi neuroróżnorodnymi znajdującymi się w kryzysie oraz ich rodzinami. Stale rozwijam ten obszar i planuję studia podyplomowe z zakresu wsparcia i interwencji kryzysowej.

Psychologia okołoporodowa – towarzyszę rodzicom w wyzwaniach związanych z pojawieniem się dziecka i trudnościami tego okresu. Odbylam kurs psychologii okoloporodowej: Czule wsparcie w kryzysach okolopoprodowych.

Uważność (Mindfulness) – jako certyfikowana instruktorka kursu „Kosmos i Kajo”, uczę dzieci w wieku 3–10 lat, jak zamienić reaktywność na spokój i obecność.

Obecnie pracuję wyłącznie online, oferując pomoc w wyżej opisanych obszarach. Z uwagi na początkowy etap rozwoju Pracowni, prowadzę obecnie konsultacje niskopłatne.

Psychologia to moja świadoma, druga droga zawodowa. Wnoszę do niej wieloletnie doświadczenie menedżerskie z sektora IT, gdzie jako koordynatorka i kierownik projektów uczyłam się sprawnej komunikacji oraz działania w dynamicznym środowisku. Dziś te kompetencje łączę z dojrzałym spojrzeniem na wyzwania codzienności oraz osobistą perspektywą mamy dwójki dzieci. Takie połączenie pozwala mi patrzeć na trudności moich pacjentów nie tylko przez pryzmat teorii, ale przede wszystkim z poziomu realnego zrozumienia dla świata, w którym żyją współczesne rodziny.

Z myślą o kompleksowym wsparciu moich pacjentów, rozpoczęłam studia podyplomowe na kierunku Przygotowanie pedagogiczne dla psychologów. Pozwala mi to na bieżąco integrować wiedzę psychologiczną z praktycznymi aspektami funkcjonowania dziecka w środowisku szkolnym i przedszkolnym.

Filozofia pracy: Bezpieczeństwo dla całej rodziny.
Moja praktyka wyrasta z nurtów Rodzicielstwa Bliskości (RB), teorii więzi oraz Komunikacji bez Przemocy (NVC). Przekładam je na codzienną praktykę, łącząc z fundamentami EBP (Praktyki Opartej na Dowodach). Dbając o rzetelność i najwyższą jakość wsparcia, korzystam z metod o potwierdzonej skuteczności naukowej, w tym z narzędzi nurtu poznawczo-behawioralnego.

W swojej pracy stawiam na podejście systemowe, w którym stale podnoszę swoje kwalifikacje. Pozwala mi to patrzeć na zgłaszane trudności nie tylko indywidualnie, ale przede wszystkim w kontekście funkcjonowania całego systemu rodzinnego. Skupiam się na budowaniu bezpiecznej więzi, co wymaga wsparcia obu stron. Pomagam rodzicom zrozumieć biologiczne i psychologiczne przyczyny zachowani dziecka, wyposażając ich w sprawdzone narzędzia do regulacji stresu i budowania komunikacji opartej na wzajemnym szacunku.

W Pracowni Uważnych Relacji jest miejsce na Twoją historię i Twoje emocje.

Zapraszam Cię do rozmowy nie tylko wtedy, gdy czujesz zmęczenie czy niepokój, ale także wtedy, gdy po prostu chcesz lepiej zrozumieć dynamikę Waszej relacji lub upewnić się, że idziecie w dobrym kierunku. Jestem tu, aby towarzyszyć Ci w odzyskiwaniu wewnętrznego spokoju lub po prostu po partnersku porozmawiać o wyzwaniach codzienności. Wierzę, że wsparcie rodzica jest nieodłącznym elementem pomocy dziecku.

Narzędzia diagnostyczne i wiedza o rozwoju:
W procesie psychoedukacji rodziców opieram się na rzetelnych, uznanych na świecie metodach. Posiadam certyfikowane uprawnienia do pracy standaryzowanymi narzędziami diagnostycznymi:

Stanford-Binet 5 (SB5) – badanie inteligencji i profilu poznawczego dziecka.

CONNERS 3 – narzędzie wspomagające diagnozę ADHD i trudności współwystępujących.

ASRS (Autism Spectrum Rating Scales) – rzetelne wsparcie diagnozy spektrum autyzmu.

Warsztat diagnostyczny – ukończyłam kursy z zakresu wielu narzędzi badających ogólny rozwój oraz zaburzenia rozwoju dzieci i młodzieży, a w najbliższym czasie planuję uzyskanie kolejnych certyfikatów w tym zakresie.

W mojej pracy łączę najnowszą wiedzę akademicką z wnikliwą obserwacją wyzwań, przed którymi stają współczesne rodziny, oraz z ciągłym rozwojem kompetencji w obszarze wspierania dzieci o zróżnicowanych potrzebach rozwojowych.

Zapraszam Cię do Pracowni Uważnych Relacji, gdzie rzetelna wiedza spotyka się z autentycznym zrozumieniem dla Twojej rodzicielskiej drogi.