Biblioteka Narzędzi Rozwojowych

Chaos podczas sesji bardzo często zaczyna się od jednego błędu: zadawania kolejnych pytań zamiast zatrzymania procesu.

Te 3 błędy potrafią sprawić, że klient mówi coraz więcej…
ale rozmowa przestaje prowadzić do realnego wglądu.

🔴 Napisz PYTANIA, a wyślemy Ci PDF:
„10 pytań coachingowych, które pomagają pogłębić sesję bez chaosu”.

pytania coachingowe | proces coachingowy | narzędzia dla coacha | psychologia | sesja coachingowa

🔴 Pobierz narzędzia

Znasz ten moment na sesji… kiedy czujesz, że tracisz kontrolę?

Klient mówi: „wiem, co powinienem zrobić”. I przez
chwilę masz wrażenie, że wszystko idzie dobrze. Ale
kilka minut później… on zaczyna się wycofywać
zmienia zdanie mówi: „nie wiem”. 🙄

I nagle to Ty zaczynasz szukać, zadajesz więcej pytań,
kombinujesz, próbujesz „doprowadzić to do decyzji”.

Tylko że im bardziej naciskasz… tym mniej to działa!

I pojawia się coś, czego większość specjalistów nie
chce nazwać.

CHAOS

Sesja przestaje być prowadzona a zaczyna się
„toczyć”.

I to jest dokładnie ten moment, w którym sesja
zaczyna się rozjeżdżać

Bo wygląda to tak: Ty pracujesz już na poziomie
decyzji, a klient… jeszcze tam nie jest. On jest nadal w
reakcji. I to nie jest metafora. Jego ciało już odpaliło:
napięcie, lęk i wycofanie.

To dzieje się szybciej niż myślenie

Zanim zdąży to nazwać.
Ty już pytasz: „co robisz dalej?” 🤯

I wtedy to się nie spina. Bo próbujesz budować
decyzję na emocji, która nadal trwa.
Dlatego klient wraca do tego, co zna, odkłada
działanie i zmienia zdanie chwilę po sesji.

Nie dlatego, że nie chce działać, ale dlatego, że nikt go
nie zatrzymał w tym jednym, kluczowym momencie

I tu zaczyna się prawdziwa praca.

Nie od decyzji.

Od zatrzymania.

Od tego momentu, w którym mówisz:
„zatrzymaj się”
„co się teraz z Tobą dzieje?”

Łapiesz emocję, nazywasz ją i rozumiesz.

I dopiero wtedy możesz iść dalej.

Bo dopiero wtedy decyzja ma na czym się oprzeć

To jest ta różnica, która na zewnątrz wygląda
niewinnie, ale w praktyce decyduje o tym, czy sesja
działa.

Jeśli tego momentu nie masz -zaczynasz zgadywać.
Jeśli go masz - PROWADZISZ.

Dlatego w workbooku masz dokładnie rozpisane, co
zrobić właśnie w tej sytuacji, krok po kroku co
powiedzieć, jak przeprowadzić klienta od reakcji, do
decyzji, która się utrzymuje. Link do sklepu w BIO.

Biblioteka Narzędzi Rozwojowych

Przez lata słyszały "mogłabyś się bardziej postarać".
Teraz mamy diagnozę. I wiemy, że to nie był brak chęci.
ADHD u kobiet wygląda zupełnie inaczej niż u mężczyzn. Jak rozpoznać, jak rozmawiać i jak skutecznie pracować z klientką po diagnozie?

Przeczytaj nowy artykuł na blogu.
👉

ADHD u kobiet: objawy, maskowanie i jak wesprzeć klientkę ADHD u kobiet: nietypowe objawy, zjawisko maskowania i sprawdzone metody pracy coachingowej z klientką po diagnozie.

Dziecko z ADHD nie wybucha „bez powodu”.
W większości sytuacji wybuch jest 𝐨𝐬𝐭𝐚𝐭𝐧𝐢𝐦 𝐞𝐭𝐚𝐩𝐞𝐦 𝐩𝐫𝐳𝐞𝐜𝐢ąż𝐞𝐧𝐢𝐚, a nie początkiem problemu.

W pracy z rodzinami bardzo często widać ten sam schemat:
dorośli reagują dopiero wtedy, gdy emocje dziecka są już bardzo wysokie.

Wtedy pojawia się 𝐧𝐚𝐩𝐢ę𝐜𝐢𝐞, 𝐤𝐨𝐧𝐟𝐥𝐢𝐤𝐭 𝐢 𝐩𝐨𝐜𝐳𝐮𝐜𝐢𝐞 𝐛𝐞𝐳𝐫𝐚𝐝𝐧𝐨ś𝐜𝐢 — zarówno po stronie dziecka, jak i rodzica.

Dlatego w pracy z rodzicami i specjalistami wykorzystuję 𝐩𝐫𝐨𝐬𝐭𝐲 𝐦𝐨𝐝𝐞𝐥 𝐫𝐞𝐠𝐮𝐥𝐚𝐜𝐣𝐢 𝐞𝐦𝐨𝐜𝐣𝐢, który pomaga reagować wcześniej — zanim emocje eskalują.

Model opiera się na pięciu krokach:

𝐒𝐓𝐎𝐏 → 𝐖𝐈𝐃𝐙Ę → 𝐍𝐀𝐙𝐘𝐖𝐀𝐌 → 𝐖𝐒𝐏𝐈𝐄𝐑𝐀𝐌 → 𝐙𝐌𝐈𝐄𝐍𝐈𝐀𝐌

Na jego podstawie powstał 𝟓 𝐰𝐨𝐫𝐤𝐛𝐨𝐨𝐤ó𝐰 𝐠𝐨𝐭𝐨𝐰𝐲𝐜𝐡 𝐝𝐨 𝐩𝐫𝐚𝐜𝐲 𝐳 𝐫𝐨𝐝𝐳𝐢𝐜𝐞𝐦 𝐢 𝐝𝐳𝐢𝐞𝐜𝐤𝐢𝐞𝐦.

Materiały zostały przygotowane dla:
– coachów ADHD
– pedagogów
– psychologów
– specjalistów pracujących z rodziną

Jeśli chcesz zobaczyć pakiet, napisz w komentarzu:

𝐌𝐎𝐃𝐄𝐋

Materiały wyślę w wiadomości prywatnej.

Są zachowania, które przez lata wyglądały jak „charakter”.
A tak naprawdę były cichą próbą przetrwania. 🌿

🚧 Rezygnowanie z własnych granic – bo zbyt wcześnie nauczono, że bezpieczeństwo zależy od zadowalania innych.
🧳 Branie odpowiedzialności za cudze emocje – bo spokój w domu był ważniejszy niż własne potrzeby.
🧭 Mylenie lęku z intuicją – bo układ nerwowy tak długo żył w zagrożeniu, że przestał odróżniać alarm od sygnału ostrzegawczego.
🤐 Tłumienie emocji – bo każde „za dużo” kończyło się karą, odrzuceniem albo ciszą.
💔 Poczucie winy przy dbaniu o siebie – bo miłość była nagrodą, a nie czymś bezwarunkowym.
🚩 Ignorowanie czerwonych flag – bo granice były łamane tak często, że przestały być widoczne.

Z perspektywy neurobiologii 🧠 wiadomo dziś jedno:
układ nerwowy nie wybiera strategii „złych” czy „dobrych”.
Wybiera te, które pozwalają przeżyć.

To, co kiedyś chroniło przed bólem, dziś często niszczy relacje, bliskość 🤍 i poczucie bezpieczeństwa.

I to jest zdanie, które warto zapamiętać:
👉 Te zachowania nie są wadą.
One są śladem po tym, co było zbyt trudne, żeby przeżyć inaczej. ✨

Dobra wiadomość jest taka, że…
🌱 te strategie można powoli zostawiać.
Można uczyć układ nerwowy spokoju zamiast czujności.
Można stawiać granice bez strachu przed odrzuceniem.
Można przestać mylić miłość z poświęceniem.
Można zacząć żyć tak, jakby bezpieczeństwo naprawdę było możliwe. 💛

Jeśli to o Tobie – zapisz albo udostępnij komuś, kto tego dziś potrzebuje 🤍