Małe Kroki - terapia ręki i trening umiejętności społecznych - TUS

Kilka słów o mnie i miejscu, które właśnie powstaje…

Ostatnie tygodnie to dla mnie czas pełen emocji, decyzji, planów, zakupów i niekończących się list „do zrobienia”. Przyznam szczerze, bywa też zwyczajnie trudno i bardzo męcząco.

Ale każdy kolejny dzień przybliża mnie do spełnienia marzenia o stworzeniu miejsca, które będzie bezpieczne, ciepłe i wspierające dla dzieci oraz ich rodzin. ❤️

Już niedługo spotkamy się przy ul. Radzyminskiej 272, gdzie powstaje:

Małe Kroki Wielkie Zmiany – Centrum Wsparcia Dzieci i Rodzin 🧸

To miejsce tworzone z myślą o dzieciach, które potrzebują wsparcia w rozwoju, budowaniu relacji, emocjach i codziennych wyzwaniach, ale również o rodzicach, którzy chcą być w tym procesie zaopiekowani i wysłuchani.

Sercem tego miejsca będą:
Trening Umiejętności Społecznych (TUS)
Terapia ręki 🌸

Ale to dopiero początek.…

Małe Kroki Wielkie Zmiany
Centrum Wsparcia Dzieci i Rodzin ❤️

Obserwuj by być na bieżąco ❣️

Często słyszę od rodziców:

„Moje dziecko nie potrafi bawić się z innymi”,
„ciągle się obraża”,
„przerywa zabawę”,
„krzyczy”
albo
„nie akceptuje zasad wspólnej zabawy”.

Dlaczego tak się dzieje? 🤔
Przyczyn takich trudności może być wiele. Często są to:

-trudności z rozpoznawaniem i wyrażaniem emocji 🔎
-nieśmiałość lub lęk w nowych sytuacjach 🫪
-trudności z nawiązywaniem i utrzymywaniem kontaktów z rówieśnikami 👧🧒
-problem z czekaniem na swoją kolej ⏰
-trudność ze zrozumieniem emocji i intencji innych osób 🧐

Dlatego w takich sytuacjach pomocny może być TUS (Trening Umiejętności Społecznych). Podczas zajęć dzieci ćwiczą m.in. rozpoznawanie emocji, komunikację, współpracę, czekanie na swoją kolej i radzenie sobie w relacjach z innymi.

Celem jest to, aby mogły stopniowo przenosić te umiejętności do codziennego życia, np. przedszkolu, szkole i podczas zabawy z rówieśnikami.

Po czym poznać, że dziecko może potrzebować terapii ręki? ✋

Jednym z sygnałów, który najczęściej zwraca uwagę rodziców, jest nieprawidłowy lub nieefektywny chwyt narzędzia pisarskiego. To właśnie z tego powodu dzieci często trafiają na diagnozę terapii ręki.

Warto jednak przyjrzeć się również innym aspektom:

• szybkie męczenie się podczas pisania lub rysowania,
• zbyt mocny lub zbyt słaby nacisk narzędzia pisarskiego,
• unikanie rysowania, kolorowania lub wycinania,
• trudności w czynnościach samoobsługowych (np. zapinanie guzików, ubieranie się, wiązanie butów),
• trudności z manipulowaniem małymi przedmiotami,
• nieprawidłowa pozycja ciała podczas pracy przy stoliku,
• trudności związane z ustaleniem dominującej ręki (jeśli utrzymują się na późniejszym etapie rozwoju).

Dlaczego terapia ręki jest ważna?

Terapia ręki często kojarzy się rodzicom wyłącznie z nauką prawidłowego trzymania ołówka lub poprawą pisma. W rzeczywistości jej celem jest wspieranie rozwoju umiejętności, które dziecko wykorzystuje każdego dnia.

Sprawność rąk wpływa m.in. na:

• samodzielność dziecka,
• komfort podczas pisania i nauki,
• koncentrację podczas wykonywania zadań,
• czynności dnia codziennego (ubieranie się, jedzenie, zapinanie guzików),
• pewność siebie i chęć podejmowania nowych aktywności.

Jeśli coś Cię niepokoi, potrzebujesz porady, czy terapia ręki to zajęcia dla Twojego dziecka - napisz 💌

Podpowiem, czy ta forma pomocy jest odpowiednia dla Was.

Małe kroki - wielkie zmiany.

Niektóre dzieci krzyczą, inne milczą i stoją obok. Ale każde z nich mówi: „Zobacz mnie i spróbuj mnie zrozumieć”.

Na TUS uczymy, że za zachowaniem zawsze stoi emocja, a za emocją - historia.

Ta sama praca. To samo polecenie. Ten sam wiek dzieci. A różnice widoczne gołym okiem.

Za każdą pracą stoi coś więcej niż efekt końcowy. W takim zadaniu dziecko angażuje jednocześnie motorykę małą, koordynację wzrokowo–ruchową, planowanie motoryczne, siłę i stabilizację dłoni, precyzję ruchów oraz koncentrację uwagi.

Choć wszystkie te dzieci mogą wymagać wsparcia w zakresie terapii ręki, każde z nich będzie potrzebowało czegoś innego. Jedno potrzebuje pracy nad siłą dłoni, inne nad precyzją, koordynacją, planowaniem ruchu czy regulacją napięcia mięśniowego.

Nie porównujmy dzieci po efekcie końcowym. Patrzmy na proces, możliwości i indywidualne potrzeby rozwojowe.