Crash Med

Wytyczne COVID 19 ERC

prc.krakow.pl

koronawirus-w-polsce.pl

https://www.worldometers.info/coronavirus/

Coronavirus Update (Live): 938,923 Cases and 47,314 Deaths from COVID-19 Virus Outbreak - Worldometer Live statistics and coronavirus news tracking the number of confirmed cases, recovered patients, and death toll by country due to the COVID 19 coronavirus from Wuhan, China. Coronavirus counter with new cases, historical data, and info. Daily charts, graphs, news and updates

http://www.resuscitation2020.eu/en/home/?fbclid=IwAR1zjkPdO-_Kc-liC80pRM1qZ63QZWJwyxTwtmxuMhlaP1yMHMihGj_21ss

Home | ERC Congress 2020 The ERC congress, Resuscitation 2020, will be held in Manchester, United Kingdom. Manchester is very easy to reach from anywhere in Europe and in the world.

https://kurs.hipotermia.edu.pl/?fbclid=IwAR1rIeh3Yse7nG27BJigYwpFKbQe7YBCD2o6uyexf-tv3KpEpc55npZumfI&fbclid=IwAR1rIeh3Yse7nG27BJigYwpFKbQe7YBCD2o6uyexf-tv3KpEpc55npZumfI

Strona Główna - Ratownicy Kraków W ramach projektu planuje się przeprowadzenie serii szkoleń o charakterze symulacji medycznej oraz seminariów poświęconych tematyce hipotermii. Cześć praktyczna będzie oparta o tzw. ”symulację wysokiej wierności” podczas której będzie prowadzona ciągła ewaluacja procedur wykonywany...

Jest MOC !!!!

https://sopr.pl/

Specjalistyczne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe - Specjalistyczne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe

Choroba zakrzepowo-zatorowa - Medycyna Praktyczna

Opis przypadku 1

Pakistan, góry Karakorum, trekking po lodowcu Baltoro w kierunku bazy ekspedycji. Pierwszy dzień to kilkugodzinna podróż samochodami terenowymi ze Skardu (2000 m n.p.m.) do Ascole (3000 m n.p.m.). Drugiego dnia po 4 godzinach marszu himalaiści dotarli do Jhula (3150 m n.p.m.). Następnego dnia 40-letni himalaista na wysokości 3400 m n.p.m., po 6 godzinach marszu z plecakiem zaczął odczuwać duszność. Początkowo miała ona jedynie charakter wysiłkowy, wkrótce jednak zmusiła chorego do ukończenia podróży do Paju (3450 m n.p.m.) na grzbiecie osła. Po dotarciu na miejsce himalaista zgłaszał niewielką duszność, nieustępującą pomimo odpoczynku. Spontanicznie przyjmował pozycję siedzącą, oddychał szybko, ale bez wysiłku, nieco pokasłując. Lekarz wyprawy stwierdził u chorego obustronnie symetryczny, zaostrzony szmer pęcherzykowy. Nie było sinicy centralnej. Pacjent był wydolny krążeniowo, ciśnienie tętnicze wynosiło 140/90 mm Hg, rytm serca 115/min, temperatura ciała była prawidłowa. Wysycenie tlenem hemoglobiny krwi tętniczej (SaO2) wynosiło 89%.

Opis przypadku 2

Pakistan, góry Karakorum, zimowa wyprawa na Braod Peak (8047 m n.p.m.). Po pobycie aklimatyzacyjnym w Skardu, podczas którego himalaiści w kolejnych dniach wchodzili na wysokość 2700, 3500 i 4000 m n.p.m., grupa doleciała śmigłowcem do bazy wyprawy na wysokość 4800 m n.p.m. Jeden z 4 zespołów po 3 dniach odpoczynku w bazie, w celu lepszej aklimatyzacji, w ciągu jednego dnia wspiął się do obozu I (5700 m n.p.m.) i wrócił do bazy. Po kolejnych 3 dniach odpoczynku, podczas drugiego wyjścia powyżej bazy alpiniści nocowali na wysokości 5700 oraz 6300 m n.p.m. i dotarli do obozu II (6300 m n.p.m.). Wieczorem drugiego dnia po zejściu z obozu II (12 dnia pobytu na wysokości powyżej 4800 m n.p.m.) 39-letni himalaista zgłosił lekarzowi wyprawy osłabienie i męczący suchy kaszel wywołujący kłujący ból po lewej stronie klatki piersiowej. Wyraźnie zmęczony i apatyczny siedział w bazowej mesie. W badaniu przedmiotowym stwierdzono przyśpieszony oddech (śr. 35/min), osłuchowo obustronnie szmer pęcherzykowy. Wcześniej, podczas pobytu w bazie SaO2 utrzymywało się średnio na poziomie 70% (u innych himalaistów 70–80%). W dniu pojawienia się dolegliwości SaO2 zmniejszyło się do 55–60%. Himalaista nie gorączkował, był wydolny krążeniowo, ciśnienie tętnicze wynosiło 130/70 mm Hg, rytm serca 110/min.

Komentarz

W przypadku wystąpienia duszności spoczynkowej na dużej wysokości należy w pierwszej kolejności podejrzewać wysokogórski obrzęk płuc (high altitude pulmonary edema – HAPE). Obaj himalaiści przebywali na wysokości powyżej 3000 m n.p.m. i mieli dolegliwości pasujące do obrazu HAPE, takie jak duszność spoczynkowa, tachypnoë, znaczny spadek wydolności fizycznej, kaszel oraz tachykardia. U pierwszego himalaisty za HAPE przemawiało pojawienie się objawów niewydolności oddechowej po wysiłku fizycznym, po 24 godzinach pobytu na większej wysokości, choć problemy z oddychaniem wystąpiły mimo prawidłowego postępowania aklimatyzacyjnego. Ból w klatce piersiowej stwierdzony u drugiego himalaisty to również jeden z objawów HAPE. Natomiast pojawienie się objawów niewydolności oddechowej po prawie 2 tygodniach pobytu na wysokości powyżej 4800 m n.p.m. u himalaisty, który podczas wyprawy przebywał i spał na wysokości o 1500 m wyższej stawiało rozpoznanie HAPE pod dużym znakiem zapytania. W obu przypadkach nie byłoby wątpliwości, gdyby wystąpiły objawy charakterystyczne dla ciężkiej postaci HAPE, takie jak bulgoczący oddech, podbarwiona na różowo pienista plwocina, sinica i rzężenia nad polami płucnymi w badaniu osłuchowym.

W rozpoznaniu różnicowym HAPE należy wziąć pod uwagę kaszel wysokogórski ("kaszel doliny Khumbu", zespół hiperwentylacji, bezdech senny, niewydolność serca, zatorowość płucną (ZP) oraz zapalenie płuc. Inne rzadsze choroby, które należy wykluczyć przed rozpoznaniem HAPE to: astma, zatrucie tlenkiem węgla, narkoza dwutlenkiem węgla, samoistna lub pourazowa odma opłucnowa, obrzęk płuc neurogenny i polekowy.
Przyczyną kaszlu wysokogórskiego jest oddychanie zimnym i suchym powietrzem. Jest on męczący, może powodować ból w klatce piersiowej, natomiast nie jest przyczyną duszności i spadku SaO2. Objawy u himalaistów nie wiązały się z zaburzeniami oddechu podczas snu i nie były wynikiem zespołu hiperwentylacji. Poszkodowani byli wydolni krążeniowo i nie chorowali na astmę. W badaniu przedmiotowym nie stwierdzono zmian osłuchowych nad polami płucnymi ani cech infekcji, dlatego wykluczono zapalenie płuc. W obu przypadkach himalaiści przebywali w dobrze wentylowanych namiotach, więc wykluczono zatrucie tlenkiem węgla i narkozę dwutlenkiem węgla. Nie doznali żadnego urazu i mieli symetryczny szmer pęcherzykowy, co przemawiało przeciwko odmie opłucnowej (samoistnej lub pourazowej). Himalaiści nie mieli objawów wysokogórskiego obrzęku mózgu (HACE) i nie przyjmowali żadnych leków, co umożliwiło wykluczenie również obrzęku płuc neurogennego i polekowego.