Wycisk - Fizjoterapia i Trening Warszawa

Skuteczna rehabilitacja po rekonstrukcji ACL nie musi być skomplikowana. Prowadząc rocznie około 30 pacjentów po tym zabiegu, coraz bardziej cenię prostotę i konkretne rozwiązania. Moje doświadczenie pokazuje, że drogę od bloku operacyjnego do powrotu do sportu można streścić w kilku kluczowych filarach:

Siła mięśniowa to fundament, a czworogłowy to król. Nie da się oszukać biomechaniki - deficyt siły tego mięśnia to główny czynnik ryzyka ponownego urazu.

Gdy zbudujemy bazę siłową, musimy nauczyć organizm, jak efektywnie korzystać z niej w warunkach dynamicznych.

I wreszcie cierpliwość, ponieważ biologii nie da się przyspieszyć. Nawet jeśli pacjent czuje się świetnie w 5 miesiącu, powrót do sportu przed upływem 9 miesięcy drastycznie podnosi ryzyko kontuzji.

Jeśli oprzemy proces na tych fundamentach, sukces jest niemal gwarantowany.

Już niedługo zapraszam na moje dwa wykłady o rehabilitacji po rekonstrukcji ACL (stacjonarny oraz online). Więcej informacji wkrótce.

Fakty o postawie.

Na podstawie Slater D., Korakakis V., O’Sullivan P., Nolan D., O’Sullivan K. “Sit Up Straight: Time to Re-evaluate”. Journal of Orthopaedic & Sports Physical Therapy, 2019;49(8):562–564.

Skalowalność > funkcjonalność

Rehabilitacja przedoperacyjna to nie tylko budowanie siły i zakresu ruchu. To również przygotowanie pacjenta na to, co go czeka po zabiegu.

Ten mały Spider-Man kończy dziś 27 lat 🎂

Może i nie ma żadnej supermocy, ale kiedy pacjent wraca do sprawności, uczucie jest dokładnie takie samo jak wtedy.

Prawo Goodharta nie mówi, żeby wyrzucić metryki. Mówi, żeby nie robić z nich religii.

Kilka tysięcy lat i nadal brak jakichkolwiek dowodów na jej skuteczność…

Może w 2026 roku się to zmieni 😏

Ból rzadko wynika z jednego powodu. To raczej wynik interakcji różnych czynników biologicznych, psychologicznych i społecznych.

Dlatego zamiast szukać jednej odpowiedzi, sensowniejsze jest szukanie kilku dźwigni, na które mamy wpływ i które razem mogą poprawić funkcjonowanie pacjenta.

Jeśli pacjent śpi lepiej, rusza się więcej, mniej boi się ruchu i odczuwa mniej bólu, to znaczy, że idziesz w dobrą stronę, nawet jeśli nie masz jednej, eleganckiej przyczyny.

Absolutnie nie twierdzę, że badania obrazowe nie są przydatne. Wręcz przeciwnie - często pomagają wykluczyć poważne patologie, uspokoić pacjenta i nadać kierunek dalszemu postępowaniu.

Problem zaczyna się wtedy, gdy traktujemy je jako główny wyznacznik terapii, a nie jeden z elementów układanki.

Badanie obrazowe pokazuje strukturę. Nie pokazuje bólu, funkcji ani tego, jak dany człowiek reaguje na obciążenie, dlatego powinno wspierać decyzje kliniczne, a nie je zastępować.

Jeśli masz podstawowy sprzęt siłowy, trochę miejsca do ruchu i rozumiesz podstawy treningu, zarządzania obciążeniem i progresji, to z dużym prawdopodobieństwem jesteś w stanie pomagać pacjentom równie skutecznie jak ktoś, kto próbuje przekonać Cię, że bez kolejnego game changera nie da się prowadzić dobrej rehabilitacji.

A często nawet skuteczniej.